patari.org
Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
patari.org Αρχική σελίδα
->
Πολιτική συζήτηση
Δημοσίευση απάντησης
Όνομα μέλους
Θέμα
Περιεχόμενο
Emoticons
Περισσότερα Emoticons
Χρώμα γραμματοσειράς:
Προεπιλογή
Βαθύ Κόκκινο
Κόκκινο
Πορτοκαλί
Καφέ
Κίτρινο
Πράσινο
Λαδί
Κυανό
Μπλέ
Βαθύ Μπλέ
Λουλακί
Βιολετί
Λευκό
Μαύρο
Μέγεθος γραμματοσειράς:
Μέγεθος γραμματοσειράς
Μικροσκοπικό
Μικρό
Κανονικό
Μεγάλο
Τεράστιο
Να κλείσουν τα Tags
[quote="Obelix"][size=18][color=black]Συμπληρωματικά: Αν το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας βρισκόταν αντιμέτωπο, π.χ. με την απεργία της Χαλυβουργικής, δεν θα πήγαινε να μοιράσει στους απεργούς ούτε καν τις...γκοφρέττες και τα...εμφυαλωμένα νεράκια της Χ.Α. Το μόνο που θα έκανε απεναντίας (υπό τον όρο ότι θα είχε την δύναμη για κάτι τέτοιο) θα ήταν να στείλει την S.A. ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ! Σύμφωνα με την ιδεολογία του Ναζιστικού Κόματος η απεργία ήταν "πράξη εσχάτης προδοσίας, υποκινούμενη από τους Κομμουνιστές - Εβραιομπολσεβίκους". Και οι συμμετέχοντες σε κάτι τέτοιο δεν νοείτο παρά να ΤΣΑΚΙΣΤΟΥΝ ΑΝΕΛΕΗΤΑ, ως "προδότες του Έθνους"...[/color][/size][/quote]
Επιλογές
HTML
Ανενεργό
BBCode
Ενεργό
Smilies
Ενεργά
Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση
Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη:
Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση
Ανοιχτά φόρουμ
----------------
Πολιτική συζήτηση
Παιδική χαρά
Στο περιθώριο
Ανασκόπηση Θέματος
Συγγραφέας
Μήνυμα
Obelix
Δημοσιεύθηκε: Τετ Δεκ 04, 2013 5:56 am
Θέμα δημοσίευσης: Η ιστορία επαναλαμβάνεται...
Μεταλληνός έγραψε:
Την ίδια στιγμή η εκφυλισμένη μέχρι το μεδούλι γραφειοκρατία του Στάλιν, δεν έβγαζε άχνα από την Μόσχα. Ούτε μια ανακοίνωση που να απευθύνεται στος Γερμανούς εργάτες.
Και όμως έβγαλε (δια στόματος Μανουίλσκι, αν δεν με απατά η μνήμη μου). Χαρακτηρίζοντας την Σοσιαλδημοκρατία ως "μετριοπαθή πτέρυγα του Φασισμού". Και εγκαινιάζοντας την θεωρία του "Σοσιαλ - Φασισμού". Ο Φασιστικός κίνδυνος "δεν προερχοταν", από εκεί που πραγματικά προερχόταν (από τους Ναζιστές) αλλά από τους..."σοσιαλ - φασίστες" Σοσιαλδημοκράτες.
Έτσι και σήμερα: Ο κίνδυνος του Φασισμού "δεν προέρχεται" από εκεί που πραγματικά πρόερχεται (από το 4ο Ράιχ) αλλά..."από την Χρυσή Αυγή"! Η ιστορία επαναλαμβάνεται - ως φάρσα: Τότε είχε χρησιμοποιηθεί σαν αντιπερισπασμός η Σοσιαλδημοκρατία, η οποία, άσχετα από ο,τιδήποτε άλλο, διέθετε τόσο ιστορική βάση (καθώς επί 5 δεκαετίες είχε αποτελέσει τον μηχανισμό μάχης του Γερμανικού Προλεταριάτου) όσο και κοινωνική βάση (1 εκατ. μέλη), καθώς και παγκόσμια δικτύωση (2η Διεθνής, μέχρι πρό τινός, τουλάχιστον). Και, οπωσδήποτε, μετά τον τελικό εκφυλλισμό της, είχε αποτελέσει και επί σειρά ετών ΖΩΤΙΚΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ του Καπιταλισμού: Σε αυτήν οφειλόταν, εκτος πολλών άλλων, και η αιματηρή καταστολή των Επαναστάσεων του 1918, και του 1922, μαζί με την δολοφονία του Καρλ Λήμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Ενώ σήμερα ο αντιπερισπασμός είναι το ΑΠΟΛΕΙΦΑΔΙ της...Χρυσής Αυγής (φυσιολογικό ποσοστό: 0,4%) το οποίο (υποτίθεται πως) "αποτελεί ανερχόμνη δύναμη εθνικισμού και ρατσισμού" κατά το παράδειγμα των ΓΕΡΜΑΝΩΝ Ναζιστών, σε μια χώρα (Ελλάδα) που ο (υπόδουλος, ακόμα και όταν υπήρχε) "εθνικός καπιταλισμός της" δεν είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί ούτε καν σαν "απολειφάδι". Η λέξη "αξιοθρήνητο" δεν αρκεί για να αποδώσει κάτι τέτοιο...
Μεταλληνός
Δημοσιεύθηκε: Τετ Δεκ 04, 2013 4:55 am
Θέμα δημοσίευσης:
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ο ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ.
Η αξεδιάλυτη οικονομική κρίση η οποία καθημερινά οξύνεται ολο και περισσότερο, είναι αυτή που δείχνει από μόνη της τον μοναδικό τρόπο διακυβέρνησης που μπορεί να υπάρξει από εδώ και πέρα μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού. Η απόλυτη συγκέντρωση της παγκόσμιας παραγωγής σε μια χούφτα πολυεθνικών μονοπωλίων σε συνδυασμό με τον υπερκορεσμό της αγοράς σε παγκόσμιο επίπεδο, υπαγορεύει τον αναγκαστικό μονόδρομο που έχει πάρει από τις αρχές του 20ου αιώνα ο ιμπεριαλισμός προκειμένου να παρατείνει την ύπαρξή του. Κι αυτός ο μονόδρομος δεν είναι άλλος από την παγκόσμια διακυβέρνηση, δηλαδή την βίαιη επιβολή του παγκόσμιου φασισμού. Μόνο η ανατροπή του καπιταλισμού είναι σε θέση να αναχαιτίσει αυτή την πορεία. Σε αυτό το ιστορικό σταυροδρόμι βρίσκεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά η ανθρωπότητα, έτσι που το γενικό σύνθημα ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ που διατύπωσε πριν και από τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Λέων Τρότσκι να είναι σήμερα όχι απλώς πιο επίκαιρο από κάθε άλλη φορά, αλλα κυριολεκτικά ζήτημα ζωής ή θανάτου για ολόκληρο τον πλανήτη. Αυτό το δραματικό δίλλημα είναι που προσπαθούν να κρύψουν από τον Ελληνικό λαό όχι μόνο τα ανδρείκελα που κυβερνούν, αλλα και η ξεπουλημένη και απόλυτα υποταγμένη στα ιμπεριαλιστικά σχέδια κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Κυρίως αυτή!
Είναι αυτός ο λόγος που τους κάνει να «μπερδεύουν» τάχα τον δικτάτορα Παπαδόπουλο που αναρριχήθηκε μέσα από τα υπόγεια της ΚΥΠ, αλλα και τον έμμισθο υπάλληλο της τελευταίας Μιχαλολιάκο με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι. Ρίχνουν τους προβολείς πάνω στην Χρυσή Αυγή, για να μείνει στο σκοτάδι η πορεία μέσα από την οποία οδηγείται η χώρα και ο Ελληνικός λαός προς την διάλυση και την απόλυτη εξαθλίωση. Στρώνουν χαλιά στον δρόμο του παγκόσμιου φασισμού, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το έκαναν οι ομοϊδεάτες τους στον μεσοπόλεμο για να διαβούν το κατώφλι της εξουσίας ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι. Λίγο πριν ο πρώτος διαβεί το κατώφλι της Καγκελαρίας, ο τότε ηγέτης του ΚΚ Γερμανίας ο Ταίλμαν φώναζε σε όλους τους τόνους ότι μετά τον Χίτλερ θα έρχονταν στην εξουσία οι κομμουνιστές! Την ίδια στιγμή η εκφυλισμένη μέχρι το μεδούλι γραφειοκρατία του Στάλιν, δεν έβγαζε άχνα από την Μόσχα. Ούτε μια ανακοίνωση που να απευθύνεται στος Γερμανούς εργάτες.
Με αυτό τον ύπουλο τρόπο καθησύχασαν και αφόπλισαν ιδεολογικά και πολιτικά την εργατική τάξη και ολόκληρο τον Γερμανικό λαό και τους παρέδωσαν σιδηροδέσμιους στον φασισμό. Το ίδιο κάνουν και σήμερα αυτοί που παρουσιάζονται σαν «αριστεροί», χωρίς να δίνουν δεκάρα για την πρόσφατη σχετικά ιστορία και τα διδάγματά της. Επίτηδες, εντελώς συνειδητά, την γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια.Είναι αυτοί που χρησιμοποιούνται σήμερα εντελώς συνειδητά σαν προπέτασμα καπνού από τον διεθνή φασισμό από το εκκολαπτόμενο 4ο Ράϊχ για να καλύπτουν τις ολέθριες επιδιώξεις του…..
Η ιστορική αποστολή, ο προορισμός της φασιστικής δικτατορίας είναι να συγκεντρώσει όλους τους πόρους και όλα τα μέσα στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού σε εθνικό, μα και σε διεθνές επίπεδο. Αυτού του είδους η αποστολή δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς το απόλυτο τσάκισμα και φίμωμα της εργατικής τάξης πρώτα και κύρια, αλλά και των υπόλοιπων πολυποίκιλων ενδιάμεσων κοινωνικών στρωμάτων που όχι μόνο μένουν στο περιθώριο, αλλά συγχρόνως αντιμετωπίζουν και το φάσμα της απόλυτης εξαθλίωσης. Ωστόσο μια τέτοια απόλυτη επιβολή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με απλά στρατιωτικά πραξικοπήματα τα οποία έχουν την βάση τους στην συνωμοσία ορισμένων στελεχών του στρατού, και πραγματοποιούνται κάποιο ξημέρωμα ξαφνικά ερήμην των πάντων, και χωρίς κανένα κοινωνικό έρεισμα. Ο φασισμός δεν έρχεται σαν κεραυνός σε ξάστερο ουρανό. Η εμφάνισή του γίνεται πάντα σε εποχές οξύτατων κοινωνικών σπασμών κατά την διάρκεια των οποίων τα παραδοσιακά κόμματα αλλά και οι παραδοσιακοί τρόποι διακυβέρνησης δεν επαρκούν πλέον, και αυτή η ανεπάρκεια έχει γίνει ορατή από ολόκληρη την κοινωνία.
Η δημοκρατία της Βαϊμάρης που προέκυψε από την επανάσταση του 1918 στην Γερμανία, συγκέντρωσε στην 14χρονη πορεία της όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία έφεραν τις δύο κύριες και αντίπαλες τάξεις για μεγάλο χρονικό διάστημα στην κόψη του ξυραφιού. Η εργατική τάξη πέρασε μέσα από ένα μακρόχρονο Σκωτσέζικο ντούς επαναστάσεων, καταστολών, προδοσίας από την Σοσιαλδημοκρατία, και κομματικών ανακατατάξεων, και απογοητεύσεων. Ο δυναμισμός που είχε σαν τάξη υπονομεύθηκε βαθειά. Αυτή η κατάσταση ισχυροποίησε τον Χίτλερ ο οποίος το ανθρώπινο υλικό του το άντλησε από την κοινωνική καμπύλη των ενδιάμεσων στρωμάτων. Ο «Εθνικοσοσιαλισμός του» βρήκε εκεί τις ευαίσθητες κοινωνικές χορδές που αναζητούσε με ένα πρόγραμμα το οποίο αντέγραφε σε αρκετά σημεία τους μπολσεβίκους, όμως διατυπωμένο με τρόπο νεφελώδικο και αόριστο. Την ίδια στιγμή έδειχνε απειλητικά την γροθιά του στις συμφωνίες που είχαν γίνει στις Βερσαλίες και στην κατάληψη της Ρουρ από τους Γάλλους. Στην Ιταλία ο τέως Μαρξιστής Μουσολίνι που είχε προηγηθεί, ήταν πολύ πιο συγκεκριμένος στην δημαγωγία του. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το γεγονός που παρουσιάζει τον ηγέτη του ΚΚ Ιταλίας, τον Τολιάτι, να προτρέπει τον Μουσολίνι το 1936, να εφαρμόσει το πρόγραμμα που είχε υποσχεθεί στις μάζες πριν από το 1922.
Ο Τρότσκι στο « ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ» μέσα σε λίγες λέξεις περιγράφει πολύ εύστοχα τις διαφορές που υπήρχαν ανάμεσα στους δύο δικτάτορες πάνω σ’αυτό το ζήτημα: «
Όπως η ιατρική σαν επιστήμη δίνει την δυνατότητα όχι μόνο να θεραπευτεί ένας άρρωστος, μα τη δυνατότητα να σταλεί ένας υγιής άνθρωπος, απ’ τον συντομότερο δρόμο, «εν τόπω χλοερώ», έτσι και η επιστημονική ανάλυση των ταξικών σχέσεων, προορισμένη από τον εφευρέτη της για την κινητοποίηση του προλεταριάτου, επέτρεψε στον Μουσολίνι, όταν πέρασε στο αντίπαλο στρατόπεδο, να κινητοποιεί τις ενδιάμεσες τάξεις ενάντια στο προλεταριάτο. Ο Χίτλερ έκανε την ίδια δουλειά μεταφράζοντας στην γλώσσα του γερμανικού μυστικισμού την ιδεολογία του φασισμού.»
Η αδυναμία της εργατικής τάξης στην Γερμανία να δώσει την δική της λύση σε ολόκληρη την περίοδο της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, έδωσε στον Χίτλερ την δυνατότητα να δώσει τελικά την δική του βίαιη λύση κινητοποιώντας την μεγάλη μάζα των εξαθλιωμένων ενδιάμεσων στρωμάτων, για να προετοιμάσει έτσι την μεγαλύτερη υπηρεσία που θα μπορούσε να προσφέρει στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, την απόπειρα δηλαδή υποδούλωσης του πλανήτη όχι κάτω από την δική του μπότα, αλλά στην πραγματικότητα κάτω από το μαστίγιο των μονοπωλίων. Ωστόσο δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει τον τραγικό ρόλο που επεφύλαξε η ιστορία για τα εκατομμύρια αυτών των μικροαστών, οι οποίοι πάλεψαν ουσιαστικά εναντίον και της δικής τους ανθρώπινης υπόστασης στο μέτρο που η επόμενη κίνηση του Χίτλερ όταν πλέον παγίωσε την θέση του στην εξουσία ήταν να στραφεί εναντίον τους όταν απαίτησαν να μπεί σε εφαρμογή το πρόγραμμα που τους είχε υποσχεθεί. Το ίδιο ακριβώς έκανε και ο Μουσολίνι, του οποίου η οριστική επικράτηση οφείλεται επίσης κατά κύριο λόγο στο γεγονός ότι η Ιταλική εργατική τάξη βρέθηκε επίσης ακέφαλη, χωρίς μια ηγεσία ικανή να την οδηγήσει στον πόλεμο εναντίον του..
Τα σημερινά εγγαστρίμυθα του 4ου Ράϊχ και οι αυταποκαλούμενοι «αριστεροί» όλων των αποχρώσεων ονομάζουν φασίστες και ρατσιστές τους Χρυσαυγίτες, επειδή οι τελευταίοι έστω και στα λόγια εμφανίζονται να είναι εναντίον της λαθρομετανάστευσης. Στην πραγματικότητα ο στόχος τους είναι ο ίδιος ο Ελληνικός λαός που διαμαρτύρεται για τον ραγδαίο εποικισμό της χώρας. Ο Χίτλερ, προκειμένου να βάλει αφ’ενός στο χέρι τις περιουσίες των Εβραίων, και αφ’ ετέρου για να ποντάρει στον σωβινισμό των μικροαστών τον οποίο πασπάλισε με αρκετή δόση μυστικισμού, χρειάστηκε να δανειστεί από ένα Γάλλο διπλωμάτη και ερασιτέχνη συγγραφέα του 19ου αιώνα, τον Γκομπινώ, την ανύπαρκτη και γελοία θεωρία του Ρατσισμού. Οι σημερινοί «αντιρατσιστές» προσφεύγουν στην ίδια Χιτλερική μέθοδο. Χρησιμοποιούν αυτή την ίδια γελοία θεωρία, αλλα από την ανάποδη. Δεν την έχουν αυτοί οι ίδιοι σαν σημαία, αλλά την αποδίδουν αυθαίρετα στον Ελληνικό λαό. Το ίδιο ακριβώς κάνουν και όλοι οι ομοϊδεάτες τους αυτή την στιγμή στην υπόλοιπη Ευρώπη..
Μ’ αυτό τον ύπουλο τρόπο προσπαθούν να υπερασπίσουν τον εποικισμό της Δύσης από τις πιο καθυστερημένες περιοχές του πλανήτη. Αυτό είναι το σημερινό ανθρώπινο υλικό που θέλουν να χρησιμοποιήσουν για τις επιδιώξεις τους οι σημερινοί ομοϊδεάτες του Χίτλερ και του Μουσολίνι..
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Δευ Δεκ 02, 2013 11:39 am
Θέμα δημοσίευσης:
Η κοντρα του Γερμανικου ιμπεριαλισμου γυρω απ'τις αποζημιωσεις ειδηκα στην κοντρα στην βιομηχανικη ζωνη του Ρουρ οταν αναγκαστηκαν οι Γαλλοι να στειλουν στρατευματα δειχνει οτι η Γερμανικη αστικη ταξη τοτε ειταν εθνικη και δεν ειχε προβλημα να βαζει ζητημα σταση πληρωμων. Απο εκει προκυπτει και η αναλογη χρηματοδοτηση και υποστηριξη των Ναζι.
Εδω εμεις εχουμε ΟΛΑ τα κομματα της αντιπολιτευσης να λενε οτι δεν ειναι ωρα επιστροφης της Δραχμης, πληρωσαμε ακριβα το Ευρω, δεν μπορει να φυγουμε απ'την Ευρωζωνη και παει λεγοντας. Φυσικο ειναι να μην υπαρχει και κοντρα με τον ιμπεριαλισμο απ'την μισο-αποικια που ειναι η Ελλαδα της Τροικας. Ετσι αυτο που βλεπουμε ειναι η καρικατουρα του παλιου, τοσο του αριστερου οσο του δεξιου αφου στο κεντρικο ζητημα της υποτελειας συμφωνουν δηλαδη ΕΕ-Ευρωζωνη.
Τα κομματα που εχουμε σημερα δεν πανε κοντρα γενικως, μονο σε επιμερους ζητηματα φαινονται οτι ειναι σε κοντρα αλλα οχι για ρηξη αλλα για να διαλυσουν οποια αντιδραση μπορει να υπαρχει στην Τροικα. Ετσι και δεν προσελκυουν και οργανωμενο κοσμο.
Obelix
Δημοσιεύθηκε: Δευ Δεκ 02, 2013 11:11 am
Θέμα δημοσίευσης: Ξεφύγαμε...
Ιακωβίνος έγραψε:
πιο πάνω έγραψες "Οι εργάτες που τραβήχτηκαν στο NSDAP ήταν δευτερεύουσας σημασίας" .
Παρανόησις: Εννοούσα "δευτερεύουσας σημασίας ΓΙΑ ΤΟ NSDAP, δεδομένου ότι το τελευταίο ήταν κόμμα βασιζόμενο κυρίως στους εξαθλιωμένους και "λυσσασμένους" (χαρακτηρισμός του Τρότσκι) μικροαστούς. Είχαν δευτερεύουσα σημασία για τους σκοπούς ΤΩΝ ΝΑΖΗΔΩΝ, και όχι από την άποψη των Κομμουνιστών (ΧΩΡΙΣ εισαγωγικά) οι οποίοι σε καμμία περίπτωση δεν θα απέφευγαν να προσεγγίσουν παρόμοιους εργάτες, ούτε θα αρνούνταν (κατ' αρχήν) να τους κάνουν δεκτούς στις οργανώσεις τους. Οι Ναζήδες όμως δεν θα μπορούσαν να βασιστούν σε αυτούς τόσο όσο στους εξαθλιωμένους μικοαστούς προκειμένου να συγκροτήσουν έναν στρατό για μάχη ενάντια στους Κομμουνιστές και Σοσιαλδημοκράτες.
Κατά τα άλλα, η συζήτηση έλαβε υπερβολικά μεγάλο πλάτος. Μέσα από αυτά που γράφεις στην τελευταία σου απάντηση τίθενται ζητήματα για την εξέλιξη της οριμότητας του εργατικού κινήματος: ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ του Πολέμου, ΕΠΕΙΤΑ από μερικά χρόνια πολέμου, ΠΡΙΝ την Οκτωβριανή Επανάσταση, ΜΕΤΑ από αυτήν, ΠΡΙΝ την γέννηση του ΚΚΓ, 10 χρόνια μετά, κ.ο.κ. Τίθεται επίσης ζήτημα (αν δεν καταλαβαίνω σωστά παρακαλώ να με διορθώσεις) ως προς το ΠΟΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ είναι η πλέον αξιόπιστη: Η Μαρξιστική - Υλιστική του Τρότσκι ή η προπαγανδιστική του Γκαίμπελς. Και αρκετά άλλα...
Όντως, για να συζητηθούν όλα αυτά εποικοδομητικά δεν αρκεί μια ιστοσελίδα σαν αυτήν: Απαιτείται ολόκληρο...συνέδριο. Μπορούμε επομένως να μείνουμε στο ουσιαστικότερο: Είναι ξεκάθαρο πως η Χρυσή Αυγή έχει τόση ομοιότητα και σχέση με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ όση και το νυν "Κ"ΚΕ με το (σταλινικό, έστω) Κομμουνιστικό Κόμμα των Ταίλμαν - Ρέμελε (πόσο μάλλον με εκείνο των Μπολσεβίκων!): ΛΙΓΩΤΕΡΗ ΑΠΟ ΟΣΗ ΕΧΕΙ Ο ΦΑΝΤΗΣ ΜΕ ΤΟ ΡΕΤΣΙΝΟΛΑΔΟ.
Ιακωβίνος
Δημοσιεύθηκε: Δευ Δεκ 02, 2013 10:27 am
Θέμα δημοσίευσης: Re: Επί πλέον ζητήματα...
Obelix έγραψε:
Ίσως υπερτιμάς πολύ την S.A. Η ταξική της σύνθεση δεν ήταν προλεταριακή, κατά βάσιν, όσο και αν προσέλκυε εργάτες. Αποτελείτο κυρίως από ΥΠΟΚΟΣΜΟ. Αυτή ήταν η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ κατά σειράν που τσακίστηκε (Ιούλιος 1934). Προηγήθηκαν οι οργανώσεις των KPD και SPD, με αποκορύφωμα τη τοποθέτησή τους επίσημα εκτός νόμου μετά την πυρκαγιά του Reichstag (Ιανουάριος 1934 - 6 μήνες νωρίτερα).
Άλλωστε η S.A. εξουδετερώθηκε σε μια νύχτα: Άρκεσε η καρατόμηση του Roehm και κάποιων άλλων. Μετά δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Αντίθετα, το ΚΚΓ και το ΣΔΚΓ χρειάστηκε αναμέτρηση ΕΤΩΝ για να εξουδετερωθούν.
Ούτε τιμώ ούτε υπερτιμώ τίποτα. Απλά για να βγάλω συμπεράσματα για μια περίοδο δεν βασίζομαι ποτέ μόνο σε πηγές της μιας πλευράς.
Προλεταριακή ήταν η σύνθεση των sa. Προλεταριακή γιατί εκεί έμπαιναν άνθρωποι φτωχοί και όπως είπα φτωχοί απο όλα τα στρώματα και εργάτες κι αγρότες και φοιτητες κλπ Τα "κυρίως απο υπόκοσμο" ειναι η θεωρία που έχει η σημερινή αριστερά για να κρύβει τις αιώνιες ευθυνες της και να χλευάζει όσους κατά καιρούς αδυνατεί να κερδίσει.Είχε ΚΑΙ υπόκοσμο, ποτέ ο υπόκοσμος δεν ειχε αριθμούς εκατομμυρίων και κυρίως δεν θα οργανωνόταν έτσι αν ήταν μονο αυτός το συστατικο.
Τα sa κατεστάλησαν τελευταία λόγω ενδοιασμών του Χιτλερ ο οποίος ταλαντευόταν και επίσης δεν εμπιστευόταν τους ευγενείς, τους χοετζόλερν, τους στρατιωτικούς κλπ . Επίσης δεν ηθελε να πάει ανοιχτά σε συγκρουση με τον τεραστιο αριθμό της sa λόγω αδυναμιας κράτους εκείνη την στιγμή αλλά και γιατί αυτοί του είχαν δώσει σε μεγάλο βαθμό την εξουσία.
Στους αντιπάλους δεν υπήρχαν τέτοια κολλήματα .
Ασφαλώς και ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΑΕΙ . Τι εννοείς ; Να καθάριζε 5-6 εκατομμύρια απλά μέλη ;
Τότε θα είχε ανοιχτό εμφύλιο . Άλλωστε κανείς δεν ξέρει πόσα ήταν τα θυματα της sa Πολλοί μιλουν για πάνω απο χίλιους , όχι μονο κάποιους επικεφαλείς.
Για ποια αναμετρηση ετών μιλάς για την ηττα του ΚΚΓ και των σδ ; Πριν την εξουσιά προφανώς γιατί μετά αρκούσε ένα διάταγμα για να τελειώσουν , χώρια που πάρα πολλοί απο το ΚΚΓ πήγαν στο nsdap.
Obelix έγραψε:
Ναι αλλά κάπου ήθελαν να τον χρησιμοποιήσουν αυτόν τον κόσμο.Το NSDAP δεν ήταν κόμμα, π.χ. όπως το ΠΑΣΟΚ το 1981, που ενδιαφερόταν μόνο για ψήφους και έδρες στην Βουλή. Ήταν κόμμα της πεζοδρομιακής αναμέτρησης, πριν από όλα. Ήθελε ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ για την ΒΙΑΙΗ κατάληψη της εξουσίας και κυρίως για τη ΒΙΑΙΗ εξουδετέρωση των Σοσιαλδημοκρατών και Κομμουνιστών. ΠΟΣΟΥΣ εργάτες πέτυχαν να κινητοποιήσουν προς τον σκοπό αυτόν, πέρα από την λουμπεναρία και τους μέθυσους;
Αυτό ισχύει ως το 1923 και το αποτυχημένο κινημα της μπυραρίας , Απο εκεί και μετά το κόμμα έχει ταυτόχρονη κοινοβουλευτική δράση και πεζοδρόμιο δεν βασιζεται στην βίαιη κατάληψη της εξουσίας η οποία απορρίπτεται στο mein kampf "η ανοιχτη συγκρουση με το κράτος ειναι ενας παραλογισμός" .
Έλα μου ντε ; Λουμπεναρία ο Σλάγκετερ , ο αριστερός Σλάγκετερ που εκτέλεσαν οι Γάλλοι στο Ρουρ και τον προσφώνησε μέχρι και ο Ραντεκ.
Μόνο με μέθυσους δεν τσακιζεις τους εργάτες εκτός αν αυτοί δεν ειναι εργάτες αλλά κορδελιάστρες.
Obelix έγραψε:
η ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ των εργατών ήταν Σοσιαλδημοκράτες και Κομμουνιστές. Ευρισκόμενοι σε πόλεμο με αυτούς βρίσκονταν, αναπόφευκτα, σε πόλεμο με την εργατική τάξη, πλην μιας μειοψηφίας.
Απο το 1924 και μετά κερδίζει συνεχώς εργατικές μάζες . Είναι λογικό στα πρώτα στάδια να μην εχει τόσους εργατες γιατί τα άλλα κόμματα ειναι πιο παλιά , πιο έμπειρα, με σωματεία κλπ.
Οι Γερμανοί εργάτες στην συνεχεια πήγαν ΚΑΙ εκεί , σε μεγάλο βαθμό έφυγαν απο ΚΚΓ και ΣΔ.
Obelix έγραψε:
Υπενθυμίζω την κατηγορηματική εκτίμηση του Τρότσκι που γράφτηκε ΜΕΤΑ την άνοδο των Ναζιστών στην εξουσία: "Ο Χίτλερ δεν κατόρθωσε να προσεγγίσει την Εργατική Τάξη".
Αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει τίποτα παραπάνω απο μια ακομη αναφορά σε εκείνα τα χρόνια. Ο Τρότσκι λέει αυτό, εγώ σου μεταφερω τι λέει οχι μονο η άλλη πλευρά αλλά και οι ΣΔημοκρατία. Ποτέ δεν βασίζομαι στο τι λέει μονο η μια πλευρά.
Obelix έγραψε:
Όταν λέμε "τσάκισμα των εργατών" δεν εννοούμε κάποια φυσική εξόντωση, ούτε πογκρόμ εναντίον κάθε εργάτη. Εννοούμε τσάκισμα κάθε ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ αντίθετης προς τους στόχους του Μεγάλου Κεφαλαίου και του NSDAP που ενεργούσε σε εκείνη την φάση ως μπράβος του. Όμως η πλειοψηφία των εργατών ήταν οργανωμένη, η, απλά, ακολουθούσε, κόμματα αντίθετα προς τις επιδιώξεις αυτές - κυρίως το ΚΚΓ. Όσο αυτές οι οργανώσεις μπορούσαν να δώσουν μάχη, ο Χίτλερ δεν θα κατόρθωνε αν όχι να αναρριχηθεί καν στην εξουσία, οπωσδήποτε να την διατηρήσει και να εφαρμόσει τους στόχους του.
Δεν ειδα οι οργανωμενοι εργατες να απασχολησαν ιδιαιτερα το μεγαλο κεφάλαιο στον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Εκεί δεν υπήρχε nsdap , αλλά μια χαρά μπήκαν στα χαρακώματα και σφάχτηκαν χωρίς μπράβους του μεγάλου κεφαλαίου.
Τι είδους οργανώσεις ηταν αυτές που θα εμπόδιζαν τον Χίτλερ που ειχε και μια δυναμη όταν δεν έκαναν το παραμικρό στον ασήμαντο Γουλιέλμο ;
αν ήταν ικανοί να τον εμποδίσουν δεν θα ηττώνταν στους δρόμους απο τους αντιπάλους τους . Παντα μιλάω για όσους έλεγχαν τα σωματεία, οχι για τον εργατόκοσμο. Εδώ δεν μπόρεσαν να νικήσουν στο πεζοδρόμιο πριν ακόμη πάρει τον κρατικό μηχανισμο στα χερια του , θα τον ανέτρεπαν μετά ;
Obelix έγραψε:
Οι απαλλοτριωμένες περιουσίες μοιράστηκαν ΣΕ ΜΙΚΡΟÚΔΙΟΚΤΗΤΕΣ. Κάτι που προβλεπόταν ΡΗΤΑ από το (κατά τα άλλα "Σοσιαλιστικό") πρόγραμμα των Ναζήδων (εδάφιο 10, αν δεν απατώμαι). Για τους εργάτες ήταν μόνο η χειμερινή βοήθεια και κάποιες άλλες παρόμοιες ελεημοσύνες. Μάλιστα η χειμερινή βοήθεια βασιζόταν πολύ σε συνεισφορές και εράνους που γίνονταν ανάμεσα στον απλό Λαό.
Δεν ισχύει, γη πήραν σε μεγάλο βαθμό οι ακτήμονες αγρότες. (Βιβλιο "η αγροτική πολιτική του Εθνικοσοσιαλισμού" Γ.Πάνου) .
Ο κοινωνικός τουρσιμός, η χειμερινή βοήθεια , η δωρεάν φαρμακευτική περίθαλψη και όλα όσα γράφει ο Στεφανίδης στο "κοινωνικό ζήτημα υπο το φως του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού" αφορούσαν το σύνολο του λαού και όχι τους εργάτες μονο καθώς ο Χίτλερ δεν αναγνώριζε τάξεις .Ασχέτως αν εμείς δεν γουστάρουμε αυτην την μη αναγνωριση ταξεων , όσες παροχές δόθηκαν , δοθηκαν στο συνολο του κόσμου.
Obelix έγραψε:
Συγγνώμη αλλά το αν είχε αποδυναμωθεί το ΚΚΓ το κρίνεις με βάση κάποιο...σκορ σε θύματα αναμετρήσεων; Καλά θα κάνεις να συμβουλευτείς κάποια ανάλυση του Τρότσκι (θα σου δώσω αργότερα τον τίτλο) σύμφωνα με την οποία οι ευρισκόμενοι σε μαχητικοί ετοιμότητα εργάτες μπορούσαν να ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ την S.A. με ευκολία. Αν το ΚΚΓ δεν είχε ήδη τσακιστεί δεν θα ήταν ζήτημα απλά...3ων επί πλέον σκοτωμένων: Θα ήταν αδύνατον να πάρει ο Χίτλερ την εξουσία!
Εμένα δεν μου αρκούν ΜΟΝΟ οι αναλύσεις του Τρότσκι, εμένα με ενδιαφέρει να εχω πολλές πηγές για να βγαλω ΔΙΚΟ ΜΟΥ συμπέρασμα.
Και στην τελική αν ήταν τόσο εύκολα ...τσακίσιμη η sa γιατί το ΚΚΓ έχασε ;
Όταν είσαι ισχυρός νικάς , τα άλλα ειναι δικαιολογίες .
Obelix έγραψε:
ΠΟΥ έκανα λόγο για «δευτερεύουσας σημασίας εργάτες». ΠΟΥ έγραψα πως «δεν πρέπει να γίνονται δεκτές οι Α’, Β’, Γ’,… περιπτώσεις εργατών»; Απλά αναζητώ, στο μέτρο του δυνατού, πιθανές επί πλέον εξηγήσεις - πέρα από την πασιφανή ανικανότητα του ΚΚΓ - για την στάση που τήρησαν κάποιοι; Λάθος είναι;
πιο πάνω έγραψες "Οι εργάτες που τραβήχτηκαν στο NSDAP ήταν δευτερεύουσας σημασίας" .
Δεν έγραψες ασφαλώς μονο αυτό αλλά ΚΑΙ αυτό.
Obelix έγραψε:
Αν έφτιαχνες εργατική οργάνωση θα δεχόσουν μετανάστες; Αν ναι, χωρίς προβληματισμό και επιφύλαξη; (Το ανάλογο ερώτημα γα το 1920 - '33 θα ήταν: "Αν κάποιος μεταμελημένος εργάτης έφευγε από την S.A. και επέστρεφε στο ΚΚΓ, θα έπρεπε να γίνει [ανεπιφύλακτα] δεκτός;" Το θέτω γα να δείξω ότι ο προβληματισμός (ΟΧΙ Ο "ΕΛΙΤΙΣΜΟΣ" ή Η ΑΡΝΗΣΗ!) σχετικά με την αποδοχή ή όχι ορισμένων στοιχείων είναι απόλυτα δικαιολογημένος. Και δεν έλειπε από τα κείμενα του Λένιν και του Τρότσκι, από ό,τι θυμάμαι...)
μετανάστες εργατες δεν δεχόταν το nsdap , αντιθετως το ΚΚΓ ΕΙΧΕ ΠΟΛΩΝΟΥΣ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ. Επιβεβαιωνεται απο τον winkler .
Μάλιστα υπήρξε περίπτωση που 2 sa πήραν χαρη απο θανατικη ποινή επειδή καταδικαστηκαν για τον φόνο Πολωνού εργατη μέλους του ΚΚΓ.
Εγω δεν θα ηθελα μεταναστες εργατες γιατί δεν βοηθούν στον σκοπό .
Επειδή αμφιβάλλω πλέον αν μας διαβαζει κάποιος εγώ το τελευταιο που εχω να πω ειναι το εξης.
Με το να λέμε "οι ναζί ήταν εγκληματίες κλπ" που λένε όλοι δεν πλησιάζουμε στο ελάχιστο στα αίτια της νικης που πέτυχαν και της ηττας των αντιπάλων τους.
Ξαναλέω. Μήπως δεν κανουν το ιδιο οι αστείοι ψευτοαριστεροί σημερα που αντι να δουν γιατι ψηφιζει κοσμος την ΧΑ τον βριζουν ;
Obelix
Δημοσιεύθηκε: Δευ Δεκ 02, 2013 2:26 am
Θέμα δημοσίευσης: Επί πλέον ζητήματα...
Ιακωβίνος έγραψε:
Αυτό που ονομάζεις τσάκισμα είναι μετά την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών. Νωρίτερα δεν μπορούσε να γίνει γιατί υπήρχε ένας στρατός εκατομμυρίων (s.a) που απαιτούσε το ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ.
Ίσως υπερτιμάς πολύ την S.A. Η ταξική της σύνθεση δεν ήταν προλεταριακή, κατά βάσιν, όσο και αν προσέλκυε εργάτες. Αποτελείτο κυρίως από ΥΠΟΚΟΣΜΟ. Αυτή ήταν η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ κατά σειράν που τσακίστηκε (Ιούλιος 1934). Προηγήθηκαν οι οργανώσεις των KPD και SPD, με αποκορύφωμα τη τοποθέτησή τους επίσημα εκτός νόμου μετά την πυρκαγιά του Reichstag (Ιανουάριος 1934 - 6 μήνες νωρίτερα).
Άλλωστε η S.A. εξουδετερώθηκε σε μια νύχτα: Άρκεσε η καρατόμηση του Roehm και κάποιων άλλων. Μετά δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Αντίθετα, το ΚΚΓ και το ΣΔΚΓ χρειάστηκε αναμέτρηση ΕΤΩΝ για να εξουδετερωθούν.
Ιακωβίνος έγραψε:
Αυτό που τους ενδιέφερε ήταν να κερδίζουν κόσμο και μόνο.
Ναι αλλά κάπου ήθελαν να τον χρησιμοποιήσουν αυτόν τον κόσμο.Το NSDAP δεν ήταν κόμμα, π.χ. όπως το ΠΑΣΟΚ το 1981, που ενδιαφερόταν μόνο για ψήφους και έδρες στην Βουλή. Ήταν κόμμα της πεζοδρομιακής αναμέτρησης, πριν από όλα. Ήθελε ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ για την ΒΙΑΙΗ κατάληψη της εξουσίας και κυρίως για τη ΒΙΑΙΗ εξουδετέρωση των Σοσιαλδημοκρατών και Κομμουνιστών. ΠΟΣΟΥΣ εργάτες πέτυχαν να κινητοποιήσουν προς τον σκοπό αυτόν, πέρα από την λουμπεναρία και τους μέθυσους;
Ιακωβίνος έγραψε:
Δεν σε τσακιζαν επειδή ήσουν εργάτης , σε τσάκιζαν αν δεν ήσουν δικός τους εργάτης
Ακριβώς. Και η ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ των εργατών ήταν Σοσιαλδημοκράτες και Κομμουνιστές. Ευρισκόμενοι σε πόλεμο με αυτούς βρίσκονταν, αναπόφευκτα, σε πόλεμο με την εργατική τάξη, πλην μιας μειοψηφίας.
Υπενθυμίζω την κατηγορηματική εκτίμηση του Τρότσκι που γράφτηκε ΜΕΤΑ την άνοδο των Ναζιστών στην εξουσία: "Ο Χίτλερ δεν κατόρθωσε να προσεγγίσει την Εργατική Τάξη".
Ιακωβίνος έγραψε:
Βασικά στα...@@ τους το είχαν το να τσακισουν τους εργατες . Οι άνθρωποι άλλα ειχαν στο μυαλό τους . Να οργανωθεί το Γερμανικό κεφάλαιο και να κάνει την εξόρμηση του . Αυτό όμως απαιτεί εργάτες οχι τσακισμένους
Όταν λέμε "τσάκισμα των εργατών" δεν εννοούμε κάποια φυσική εξόντωση, ούτε πογκρόμ εναντίον κάθε εργάτη. Εννοούμε τσάκισμα κάθε ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ αντίθετης προς τους στόχους του Μεγάλου Κεφαλαίου και του NSDAP που ενεργούσε σε εκείνη την φάση ως μπράβος του. Όμως η πλειοψηφία των εργατών ήταν οργανωμένη, η, απλά, ακολουθούσε, κόμματα αντίθετα προς τις επιδιώξεις αυτές - κυρίως το ΚΚΓ. Όσο αυτές οι οργανώσεις μπορούσαν να δώσουν μάχη, ο Χίτλερ δεν θα κατόρθωνε αν όχι να αναρριχηθεί καν στην εξουσία, οπωσδήποτε να την διατηρήσει και να εφαρμόσει τους στόχους του.
Ιακωβίνος έγραψε:
Για αυτον τον λόγο και μετά την ανάληψη της εξουσίας έκαναν κάποιες παραχωρήσεις . Αυτές έγιναν καθώς απαλλοτριώθηκαν κάποιες κοινωνικές ομάδες πχ Εβραίοι και οι περιουσίες τους δόθηκαν σε Γερμανούς . Στο βιβλίο του Στεφανίδη" το κοινωνικό ζήτημα υπο το φως του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμου" λέγονται ολα τα κοινωνικά μέτρα πχ χειμερινη βοήθεια, κοινωνικός τουρισμός κλπ που έδωσε στον λαό.Εγιναν κάποιες παραχωρήσεις , όχι αυτές που ζητούσαν οι εργάτες αλλά κάποιες έγιναν αλλιώς το καθεστώς δεν θα στέριωνε.
Οι απαλλοτριωμένες περιουσίες μοιράστηκαν ΣΕ ΜΙΚΡΟÚΔΙΟΚΤΗΤΕΣ. Κάτι που προβλεπόταν ΡΗΤΑ από το (κατά τα άλλα "Σοσιαλιστικό") πρόγραμμα των Ναζήδων (εδάφιο 10, αν δεν απατώμαι). Για τους εργάτες ήταν μόνο η χειμερινή βοήθεια και κάποιες άλλες παρόμοιες ελεημοσύνες. Μάλιστα η χειμερινή βοήθεια βασιζόταν πολύ σε συνεισφορές και εράνους που γίνονταν ανάμεσα στον απλό Λαό.
Ιακωβίνος έγραψε:
τίποτα δεν ειχε κριθεί , ανέφερα ηδη ´ποτε πίεσαν οι βιομήχανοι τον Χιντενμπουργκ , πέρα απο αυτό υπήρξε η έκθεση το Γ.Επιτελείου στρατού που ανέφερε πως η Ραιχσβερ δεν μπορούσε να αντιμετωπισεί ταυτόχρονα sa και ερυθρό μέτωπο , τότε δόθηκε η εξουσία στον Χίτλερ . Το ίδιο ισχυρό ήταν πεζοδρομιακά το ΚΚΓ κι ακομη περισσότερο. Θυμίζω προεκλογική εκστρατεία με 38 νεκρούς Εθνικοσοσιαλιστές και 35 κομμουνιστές. Που την βλέπεις εσυ την αδυναμία ;
Συγγνώμη αλλά το αν είχε αποδυναμωθεί το ΚΚΓ το κρίνεις με βάση κάποιο...σκορ σε θύματα αναμετρήσεων; Καλά θα κάνεις να συμβουλευτείς κάποια ανάλυση του Τρότσκι (θα σου δώσω αργότερα τον τίτλο) σύμφωνα με την οποία οι ευρισκόμενοι σε μαχητικοί ετοιμότητα εργάτες μπορούσαν να ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ την S.A. με ευκολία. Αν το ΚΚΓ δεν είχε ήδη τσακιστεί δεν θα ήταν ζήτημα απλά...3ων επί πλέον σκοτωμένων: Θα ήταν αδύνατον να πάρει ο Χίτλερ την εξουσία!
Ιακωβίνος έγραψε:
διαχωρισμό εργατών κάνουμε ; Τι σημασία έχει απο που προέρχονται ; κι αν ηταν πρώην μικροαστοί ; Ας ήταν σωστοί στο ΚΚΓ να τους κέρδιζαν αυτοί. Ε αυτό δεν λένε σήμερα και αυτοί που βρίζουν τον λαό που ψηφίζει την ΧΑ δηλ οτι είστε μικροαστοί, φασίστες , μαλάκες , σκουπίδια , ρατσιστές κλπ ; Αυτά περίπου δεν λένε ;
Tι πάει να πει "δευτερεύουσας σημασίας εργάτης " ; Εργάτης είναι .
Ελιτισμός ; Με την ίδια λογική αν πάω να φτιάξω οργάνωση εργατών ή κάτι άλλο αγωνιστικό να μην δέχομαι ρώην μικροαστούς ή δεξιούς ή δεν ξέρω κι εγώ .
ΠΟΥ έκανα λόγο για «δευτερεύουσας σημασίας εργάτες». ΠΟΥ έγραψα πως «δεν πρέπει να γίνονται δεκτές οι Α’, Β’, Γ’,… περιπτώσεις εργατών»; Απλά αναζητώ, στο μέτρο του δυνατού, πιθανές επί πλέον εξηγήσεις - πέρα από την πασιφανή ανικανότητα του ΚΚΓ - για την στάση που τήρησαν κάποιοι; Λάθος είναι;
Αν έφτιαχνες εργατική οργάνωση θα δεχόσουν μετανάστες; Αν ναι, χωρίς προβληματισμό και επιφύλαξη; (Το ανάλογο ερώτημα γα το 1920 - '33 θα ήταν: "Αν κάποιος μεταμελημένος εργάτης έφευγε από την S.A. και επέστρεφε στο ΚΚΓ, θα έπρεπε να γίνει [ανεπιφύλακτα] δεκτός;" Το θέτω γα να δείξω ότι ο προβληματισμός (ΟΧΙ Ο "ΕΛΙΤΙΣΜΟΣ" ή Η ΑΡΝΗΣΗ!) σχετικά με την αποδοχή ή όχι ορισμένων στοιχείων είναι απόλυτα δικαιολογημένος. Και δεν έλειπε από τα κείμενα του Λένιν και του Τρότσκι, από ό,τι θυμάμαι...)
Λ. Τρότσκι
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Δεκ 01, 2013 11:05 pm
Θέμα δημοσίευσης: Βοναπαρτισμός και φασισμός
Βοναπαρτισμός και φασισμός
Η τεράστια πρακτική σημασία ενός σωστού θεωρητικού προσανατολισμού παρουσιάζεται πιο καθαρά σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών συγκρούσεων, γρήγορων πολιτικών στροφών, απότομων αλλαγών στην κατάσταση. Σε τέτοιες περιόδους,
οι πολιτικές αντιλήψεις και γενικεύσεις
γρήγορα εξαντλούνται και απαιτούν, είτε την πλήρη αντικατάσταση τους (που είναι ευκολότερο) είτε τη συγκεκριμενοποίηση τους, την ακρίβεια ή την μερική διόρθωση (που είναι δυσκολότερο). Ακριβώς σε τέτοιες περιόδους είναι που όλα τα είδη των
μεταβατικών, ενδιάμεσων
καταστάσεων και συνδυασμών έρχονται στην επιφάνεια σαν αναγκαιότητα, που ανατρέπει τα συνηθισμένα μοντέλα και απαιτεί αφάνταστα πιο δυνατή θεωρητική προσοχή. Με μια λέξη, αν στην ειρηνική και οργανική περίοδο (πριν από τον πόλεμο) μπορούσε να ζει κανείς από τα εφόδια έτοιμων αφαιρέσεων, στην εποχή μας κάθε νέο γεγονός δυναμικό φέρνει στην επιφάνεια τους πιο σημαντικούς νόμους της διαλεκτικής:
η αλήθεια είναι πάντοτε συγκεκριμένη.
Η σταλινική θεωρία για το φασισμό αναμφισβήτητα αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο τραγικά παραδείγματα επιζήμιων πρακτικών συνεπειών που μπορούν να επακολουθήσουν, από την αντικατάσταση της διαλεκτικής ανάλυσης της πραγματικότητας, σε κάθε συγκεκριμένη φάση της , σε όλες τις μεταβατικές της βαθμίδες, δηλαδή στις βαθμιαίες της αλλαγές, καθώς επίσης και στα επαναστατικά (ή αντεπαναστατικά) της άλματα. Από αφηρημένες κατηγορίες που σχηματίστηκαν πάνω στη βάση μερικών ή ατελών ιστορικών εμπειριών (ή στενών και μερικών απόψεων του όλου). Οι σταλινικοί υιοθέτησαν την ιδέα ότι στη σημερινή περίοδο, το χρηματιστικό κεφάλαιο δεν μπορεί να εξυπηρετείται με την κοινοβουλευτική δημοκρατία και είναι υποχρεωμένο να καταφεύγει στον φασισμό. Από αυτήν την ιδέα, απόλυτα σωστή μέσα σε ορισμένα όρια, εξάγουν με ένα καθαρά επαγωγικό τρόπο, με τη μέθοδο της τυπικής λογικής τα ίδια συμπεράσματα για όλες τις χώρες και όλες τις φάσεις ανάπτυξης. Για αυτούς, ο Πρίμο ντε Ριβέρα [1], ο Μουσολίνι, ο Τσιάγκ-Κάι – Σεκ [2], ο Μαζαρίκ [3], ο Μπρίνιγκ [4], ο Ντόλφους [5], ο Πιλσούδσκι [6], ο βασιλιάς της Σερβίας Αλέξανδρος [7], ο Σέβεριγκ [8], ο Μακντόναλντ [9] κ.λ.π. είναι εκπρόσωποι του φασισμού. Κάνοντας το αυτό ξεχνούν: α) ότι και στο παρελθόν, ο καπιταλισμός ποτέ δεν εξυπηρετήθηκε από την «καθαρή» δημοκρατία, την μια εφοδιάζοντας την με ένα καθεστώς ανοικτής καταπίεσης, την άλλη αντικαθιστώντας την με αυτό, β) Ότι «καθαρός» χρηματιστικός καπιταλισμός δεν υπάρχει πουθενά, γ) ότι το χρηματιστικό κεφάλαιο ακόμα και όπου κατέχει μια κυρίαρχη θέση, δεν ενεργεί στο κενό και είναι υποχρεωμένο να λογαριάζει τα άλλα στρώματα της μεγαλοαστικής τάξης και την αντίσταση των καταπιεζόμενων τάξεων, δ) ότι τελικά, ανάμεσα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία και το φασιστικό καθεστώς μια σειρά από μεταβατικές μορφές, η μία μετά την άλλη, αναπόφευκτα εναλλάσσονται, τη μια «ειρηνικά», την άλλη με εμφύλιο πόλεμο. Και κάθε μια από αυτές τις μεταβατικές μορφές, αν θέλουμε να προχωρήσουμε και όχι να γυρίσουμε πίσω, απαιτεί μια σωστή θεωρητική εκτίμηση και μια αντίστοιχη πολιτική για το προλεταριάτο.
Στη βάση της γερμανικής εμπειρίας, οι Μπολσεβίκοι-Λενινιστές προσδιόρισαν για πρώτη φορά την μεταβατική κυβερνητική μορφή (αν και μπορούσε και έπρεπε ήδη να είχε εγκαθιδρυθεί στη βάση της ιταλικής εμπειρίας) που ονομάστηκε Βοναπαρτισμός (οι κυβερνήσεις των Μπρίνιγκ, Πάπεν [10] και Σλάιχερ [11]). Ουσιαστικά σε μια όλο και πιο καθαρά αναπτυσσομένη μορφή, εντοπίστηκε το βοναπαρτιστικό καθεστώς στην Αυστρία. Ο ντετερμινισμός αυτής της μεταβατικής μορφής έγινε υπόδειγμα, φυσικά όχι με τη φαταλιστική, αλλά με τη διαλεκτική έννοια, δηλαδή σε χώρες και σε περιόδους που ο φασισμός με αυξανόμενη επιτυχία, δίχως να απαριθμούσε την νικηφόρα αντίσταση του προλεταριάτου, επιτέθηκε στις θέσεις της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ώστε αμέσως μετά να στραγγαλίσει το προλεταριάτο.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου των Μπρίνιγκ-Σλάιχερ, οι Μανουίλσκι [12] και Κουουζίνεν [13] ήδη διακήρυσσαν: «ο φασισμός είναι ήδη εδώ». Η θεωρία της ενδιάμεσης, βοναπαρτιστικής φάσης δήλωναν ότι αποτελεί μια προσπάθεια φτιασιδώματος και απόκρυψης του φασισμού ώστε να γίνει ευκολότερη για τη Σοσιαλδημοκρατία η πολιτική του «μικρότερου κακού». Εκείνη την περίοδο τους Σοσιαλδημοκράτες τους αποκαλούσαν σοσιαλφασίστες, και την «αριστερά» των Σοσιαλδημοκρατών των Ζιρόμσκι και Μαρσό Πιβέρ – μετά τους Τροτσκιστές- για τους πιο επικίνδυνους σοσιαλφασίστες που πέρασαν.
Όλα αυτά τώρα έχουν αλλάξει. Σε ότι αφορά τη σημερινή Γαλλία, οι σταλινικοί δεν τολμούν να επαναλαμβάνουν: «Ο φασισμός είναι ήδη εδώ». Αντίθετα, αποδέχονται την πολιτική του ενιαίου μετώπου, που απέρριπταν χθες για να εμποδίσουν τη νίκη του φασισμού στη Γαλλία. Εξαναγκάστηκαν να διακρίνουν το καθεστώς Ντουμέργκ [14] από το φασιστικό καθεστώς. Όμως έφτασαν σε αυτή τη διάκριση σαν εμπειριστές και όχι σαν Μαρξιστές. Ακόμα δεν προσπάθησαν να δώσουν έναν επιστημονικό ορισμό για το καθεστώς του Ντουμέργκ. Αυτός που κινείται στην περιοχή της θεωρίας με αφηρημένες κατηγορίες καταδικάζεται να συνθηκολογεί τυφλά στα γεγονότα. Και εντούτοις είναι ακριβώς στη Γαλλία που το πέρασμα από τον κοινοβουλευτισμό στον βοναπαρτισμό (ή ακριβέστερα η πρώτη φάση αυτού του περάσματος) παρουσίαζε έναν ιδιαίτερα καθαρό και ενδεικτικό χαρακτήρα. Φτάνει να θυμηθεί κανείς ότι η κυβέρνηση Ντουμέργκ εμφανίστηκε ανάμεσα στην πρόβα τζενεράλε εμφύλιου πολέμου από τους φασίστες (στις 6 Φλεβάρη) και την γενική απεργία του προλεταριάτου (στις 12 Φλεβάρη). Μόλις τα εχθρικά στρατόπεδα έλαβαν θέσεις μάχης στα δύο άκρα της καπιταλιστικής κοινωνίας, έγινε καθαρό ότι η πρόσθετη κοινοβουλευτική μηχανή έχασε όλη της την σημασία. Είναι αλήθεια ότι με μια επιπόλαια ματιά, η κυβέρνηση Ντουμέργκ φαίνεται να κυβερνάει, όπως οι κυβερνήσεις Μπρίνιγκ- Σλάιχερ στις μέρες τους, με τη συγκατάθεση του κοινοβουλίου. Αλλά είναι ένα κοινοβούλιο που έχει παραιτηθεί, ένα κοινοβούλιο που γνωρίζει ότι σε περίπτωση που αντισταθεί η κυβέρνηση θα έκανε χωρίς αυτό. Χάρη στη σχετική ισορροπία ανάμεσα στο στρατόπεδο της αντεπανάστασης που επιτίθεται και στο στρατόπεδο της επανάστασης που αμύνεται, χάρη στην προσωρινή ουδετεροποίηση της, το κέντρο της εξουσίας ανεβαίνει πάνω από τις τάξεις και πάνω από τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους τους. Είναι αναγκαίο να αναζητάμε το κέντρο της κυβέρνησης έξω από το κοινοβούλιο και «έξω από τα κόμματα». Ο επικεφαλής της κυβέρνησης κάλεσε δύο στρατηγούς σε βοήθεια του. Αυτή η τρόικα στηρίζεται από τα δεξιά και τα αριστερά από συμμετρικά παραταγμένους κοινοβουλευτικούς ομήρους. Η κυβέρνηση ποτέ δεν εμφανίζεται σαν εκτελεστικό όργανο της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας αλλά σαν ένας διαιτητής ανάμεσα σε δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα.
Η κυβέρνηση που αναδύεται πάνω από το έθνος, δεν είναι ξεκρέμαστη. Το πραγματικό κέντρο της σημερινής κυβέρνησης περνάει μέσα από την αστυνομία, την γραφειοκρατία, την στρατοκρατική κλίκα. Είναι μια αστυνομικό-στρατιωτική δικτατορία αυτή που αντιμετωπίζουμε, ελάχιστα κρυμμένη πίσω από τη βιτρίνα του κοινοβουλευτισμού. Αλλά μια κυβέρνηση σκληρή σαν ρυθμιστής του έθνους – αυτό ακριβώς είναι
ο βοναπαρτισμός.
Η κυβέρνηση η ίδια δεν έχει ανεξάρτητο πρόγραμμα. Αυτή είναι ένα όργανο «τάξης». Συγκροτείται για να εξασφαλίσει αυτό που υπάρχει. Άλλωστε αναδυόμενος
πολιτικά
πάνω από τάξεις, ο
βοναπαρτισμός,
όπως ο πρόδρομος του, ο καισαρισμός, αντιπροσωπεύει από
κοινωνική σκοπιά,
πάντοτε και σε όλες τις εποχές, την κυβέρνηση του πιο ισχυρού και σταθερού τμήματος των εκμεταλλευτών. Συνεπώς, ο σημερινός βοναπαρτισμός δεν μπορεί παρά να είναι η κυβέρνηση του χρηματιστικού κεφαλαίου που κατευθύνει, εμπνέει και διαφθείρει την κορυφή της γραφειοκρατίας, την αστυνομία, την κάστα των επισήμων και τον Τύπο.
Οι «συνταγματικές αλλαγές» που τόσο πολύ έχουν διατυμπανιστεί τους τελευταίους μήνες, έχουν σαν μοναδικό τους καθήκον την προσαρμογή των κρατικών θεσμών στις επείγουσες ανάγκες και στις ευκολύνσεις της βοναπαρτιστικής κυβέρνησης. Το χρηματιστικό κεφάλαιο αναζητά νόμιμους τρόπους που θα του έδιναν την δυνατότητα κάθε φορά να επιβάλλει πάνω στο έθνος τον πιο κατάλληλο διαιτητή με την δυναμική του συγκατάθεση του μισό- κοινοβουλίου. Είναι ολοφάνερο ότι η κυβέρνηση Ντουμέργκ δεν αποτελεί το πρότυπο μιας «ισχυρής» κυβέρνησης. Όλο και περισσότεροι κατάλληλοι υποψήφιοι βοναπάρτες υπάρχουν σε εφεδρεία. Νέες εμπειρίες και νέοι συνδυασμοί είναι δυνατοί σε αυτήν την περιοχή αν η μελλοντική πορεία της ταξικής πάλης τους αφήσει αρκετό καιρό.
Σαν πρόγνωση, είμαστε αναγκασμένοι να επαναλάβουμε αυτό που έλεγαν σε κάποια στιγμή οι Μπολσεβίκοι- Λενινιστές για την Γερμανία: οι πολιτικές ευκαιρίες του σημερινού γαλλικού βοναπαρτισμού δεν είναι μεγάλες. Η σταθερότητα του καθορίζεται από την προσωρινή και κατά βάθος ασταθή ισορροπία ανάμεσα στα στρατόπεδα του προλεταριάτου και του φασισμού. Ο συσχετισμός των δυνάμεων αυτών των δύο στρατοπέδων θα πρέπει να αλλάξει γρήγορα, εν μέρει κάτω από την επίδραση κρίσιμων οικονομικών περιστάσεων, αλλά κατά κύριο λόγο θα εξαρτηθεί από την ποιότητα της πολιτικής της προλεταριακής πρωτοπορίας. Η σύγκρουση ανάμεσα σε αυτά τα δύο στρατόπεδα είναι αναπόφευκτη. Η διαδικασία της κλιμάκωσης, θα μετριέται σε μήνες και όχι σε χρόνια. Ένα σταθερό καθεστώς θα μπορούσε να εγκαθιδρυθεί μόνο ύστερα από την σύγκρουση και θα εξαρτάται από τα αποτελέσματα της.
Ο φασισμός στη εξουσία, όπως και ο βοναπαρτισμός, δεν μπορεί παρά να αποτελεί την κυβέρνηση του χρηματιστικού κεφαλαίου. Με αυτήν την
κοινωνική
έννοια (ο φασισμός), όχι μόνο δεν ξεχωρίζει από τον βοναπαρτισμό αλλά ακόμα και από την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Κάθε φορά οι σταλινικοί κάνουν αυτή την ανακάλυψη παντού, ξεχνώντας ότι τα
κοινωνικά
ζητήματα στην ουσία είναι
πολιτικά.
Η δύναμη του χρηματιστικού κεφαλαίου δεν βρίσκεται στην ικανότητα του να εγκαθιστά μια κυβέρνηση οποιουδήποτε είδους και σε κάθε χρόνο, σύμφωνα με τα κέφια του. Δεν υπάρχει τέτοια ικανότητα. Η δύναμη του βρίσκεται στο ότι κάθε μη-προλεταριακή κυβέρνηση αναγκάζεται να υπηρετήσει το χρηματιστικό κεφάλαιο ή ακόμα καλύτερα, ότι το χρηματιστικό κεφάλαιο κατέχει τη δυνατότητα να αντικαθιστά κάθε ένα από τα συστήματα του που παρακμάζει, με ένα άλλο σύστημα που αντιστοιχεί καλύτερα στις αλλαγμένες συνθήκες. Ωστόσο, το πέρασμα από το ένα σύστημα στο άλλο σημαίνει
πολιτική κρίση
, που με την συγκέντρωση της δραστηριότητας του επαναστατικού προλεταριάτου, μπορεί να μετατραπεί σε κοινωνικό κίνδυνο για την μπουρζουαζία. Το πέρασμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στον ίδιο τον βοναπαρτισμό συνοδεύτηκε στη Γαλλία από μια εμφυλιοπολεμική έξαρση. Οι προοπτικές του περάσματος από τον βοναπαρτισμό στον φασισμό εγκυμονούν άπειρα πιο ισχυρές ταραχές και συνεπώς επαναστατικές δυνατότητες.
Μέχρι χθες, οι σταλινικοί θεωρούσαν ότι το κύριο λάθος μας ήταν να βλέπουμε στο φασισμό την μεγαλοαστική τάξη και όχι το χρηματιστικό κεφάλαιο. Και σε αυτήν την περίπτωση έβαζαν αφηρημένες κατηγορίες στην θέση της διαλεκτικής των τάξεων. Ο φασισμός αποτελεί ένα ειδικό μέσο κινητοποίησης και οργάνωσης της μπουρζουαζίας στα κοινωνικά συμφέροντα του χρηματιστικού κεφαλαίου. Στη διάρκεια του δημοκρατικού καθεστώτος, το κεφάλαιο αναπόφευκτα προσπάθησε να μπολιάσει στους εργάτες, την εμπιστοσύνη στην ρεφορμιστική και ειρηνιστική μικροαστική τάξη. Το πέρασμα στον φασισμό, αντίθετα, είναι αδιανόητο χωρίς την προηγούμενη διείσδυση του μίσους της μεσαίας τάξης προς το προλεταριάτο. Η κυριαρχία της μοναδικής υπερτάξης του χρηματιστικού κεφαλαίου, βασίζεται και στα δύο αυτά συστήματα με σχέση άμεσης αντίθεσης με τις καταπιεσμένες τάξεις.
Η πολιτική κινητοποίηση της μικροαστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο, είναι ωστόσο αδιανόητη χωρίς εκείνη την κοινωνική δημαγωγία που σημαίνει να παίζεις με τη φωτιά για το συμφέρον της μεγαλοαστικής τάξης. Ο κίνδυνος την «τάξη» από την απελευθερωμένη αντίδραση των μικροαστών έχει επιβεβαιωθεί από τα πρόσφατα γεγονότα της Γερμανίας. Να γιατί, ενώ υποστηρίζει και ενεργά χρηματοδοτεί την αντιδραστική ληστεία, με την μορφή μιας από τις πτέρυγες της, η γαλλική αστική τάξη προσπαθεί να μην σπρώξει τα πράγματα μέχρι την πολιτική νίκη του φασισμού, στοχεύοντας μόνο στο να εγκαθιδρύσει μια «ισχυρή» εξουσία, που σε τελευταία ανάλυση, να πειθαρχήσει τα δύο ακραία στρατόπεδα.
Από ότι είπαμε, φαίνεται καθαρά πόσο σπουδαίο είναι να διακρίνεις τη βοναπαρτιστική μορφή εξουσίας από την φασιστική μορφή.
Εντούτοις, θα ήταν ασυγχώρητο λάθος να πέσεις στο αντίθετο άκρο, δηλαδή να μετατρέψεις το βοναπαρτισμό και τον φασισμό σε δύο λογικά ασυμβίβαστες κατηγορίες. Ακριβώς όπως ο βοναπαρτισμός ξεκινάει με το να συνδυάζει το κοινοβουλευτικό καθεστώς με το φασισμό, έτσι και ο νικηφόρος φασισμός βρίσκεται αναγκασμένος όχι μόνο να κάνει συμμαχία με τους βοναπαρτιστές, άλλα ακόμα περισσότερο, να προσεγγίσει εσωτερικά το βοναπαρτιστικό σύστημα. Η παρατεταμένη κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου μέσα από την αντιδραστική κοινωνική δημαγωγία και την μικροαστική τρομοκρατία είναι αδύνατη. Φτάνοντας στην εξουσία, οι φασίστες αρχηγοί αναγκάζονται, μέσω της κρατικής μηχανής, να φιμώσουν τις μάζες που τους ακολουθούν. Με τον ίδιο τρόπο, χάνουν την υποστήριξη των πλατιών μικροαστικών μαζών. Ένα μικρό μέρος τους αφομοιώνεται από την γραφειοκρατική μηχανή. Ένα άλλο βυθίζεται στην αδιαφορία. Ένα τρίτο κάτω από διάφορες σημαίες, περνάει στην αντιπολίτευση. Όμως ενώ χάνει την κοινωνική μαζική του βάση, ο φασισμός στηριζόμενος στην γραφειοκρατική μηχανή και ταλαντευόμενος ανάμεσα στις τάξεις, ξαναμετατρέπεται σε βοναπαρτισμό.
Εδώ επίσης η βαθμιαία εξέλιξη διακόπτεται από βίαια και αιματηρά επεισόδια. Διαφέροντας από τον προφασιστικό ή
προληπτικό βοναπαρτισμό
(οι Τζιολίτι [15], Μπρίνιγκ-Σλάιχερ, Ντούμεργκ, κ.λ.π.) που αντανακλά την εντελώς ασταθή και κοντοπρόθεσμη ισορροπία ανάμεσα στα εμπόλεμα στρατόπεδα, ο φασιστικής καταγωγής βοναπαρτισμός ( Μουσολίνι- Χίτλερ, κ.λ.π.) που αναπτύχθηκε από την καταστροφή, την διάλυση και την εξαχρείωση των δύο στρατοπέδων και των μαζών, διακρίνεται από την πολύ μεγάλη σταθερότητα.
Το ερώτημα «φασισμός ή βοναπαρτισμός» έχει προκαλέσει ορισμένες διαφορές στο ζήτημα του Πιλσούδσκι και ανάμεσα στους Πολωνούς συντρόφους. Η ίδια η δυνατότητα τέτοιων διαφορών μαρτυράει με τον καλύτερο τρόπο το γεγονός ότι ασχολούμαστε, όχι με εύκαμπτες λογικές κατηγορίες αλλά με ζωντανούς κοινωνικούς σχηματισμούς που αντιπροσωπεύουν εντελώς σαφείς ιδιαιτερότητες σε διάφορες χώρες και σε διαφορετικές βαθμίδες.
Ο Πιλσούδσκι ήλθε στην εξουσία στο τέλος μιας εξέγερσης βασισμένης στο μαζικό κίνημα των μικροαστών και σκόπευε άμεσα στην κυριαρχία των παραδοσιακών αστικών κομμάτων στο όνομα του «ισχυρού κράτους». Αυτό είναι ένα κύριο φασιστικό χαρακτηριστικό του κινήματος και του καθεστώτος. Όμως το ειδικό πολιτικό βάρος, δηλαδή η μάζα του πολωνικού φασισμού ήταν πολύ πιο αδύνατο από εκείνο του ιταλικού φασισμού στον καιρό του και ακόμα περισσότερο από εκείνο του γερμανικού φασισμού. Σε όλο και πιο μεγάλο βαθμό, ο Πιλσούδσκι έπρεπε να χρησιμοποιεί μεθόδους στρατιωτικής συνωμοσίας και να θέτει το ζήτημα των οργανώσεων των εργατών με ένα όλο και πιο προσεκτικό τρόπο. Ικανοποιείται να θυμάται ότι το πραξικόπημα του Πιλσούδσκι έγινε με τη συμπάθεια και την υποστήριξη του πολωνικού σταλινικού κόμματος.
Η αυξανόμενη εχθρότητα της ουκρανικής και εβραϊκής μικροαστικής τάξης απέναντι στο καθεστώς του Πιλσούδσκι, του δημιουργεί με τη σειρά του, μεγαλύτερη δυσκολία στο να επιχειρήσει μια γενική επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη.
Σαν αποτέλεσμα μιας τέτοιας κατάστασης, η ταλάντευση ανάμεσα σε τάξεις και τα εθνικά μέρη των τάξεων κατέχει στο καθεστώς Πιλσούδσκι πολύ μεγαλύτερη έκταση, από ότι μαζικό φόβο, παρά στις αντίστοιχες περιόδους του Μουσολίνι και του Χίτλερ. Υπάρχουν στοιχεία βοναπαρτισμού στο καθεστώς του Πιλσούδσκι. Πλην όμως θα ήταν ολοφάνερο λάθος να συγκρίνουμε τον Πιλσούδσκι με τον Τζιολίτι ή τον Σλάιχερ περιμένοντας να πέσει από έναν νέο Πολωνό Μουσολίνι ή Χίτλερ. Είναι μεθοδολογικό λάθος να σχηματίσουμε μια εικόνα ενός κάποιου «ιδεατού» φασισμού και να την αντιθέτουμε σε αυτό το πραγματικό καθεστώς που αναπτύχθηκε με όλες τις ιδιαιτερότητες και αντιφάσεις, πάνω στο έδαφος των σχέσεων των τάξεων και των εθνοτήτων του πολωνικού κράτους. Θα είναι ικανός ο Πιλσούδσκι να καταστρέψει μέχρι το τέλος τις οργανώσεις του προλεταριάτου – και η λογική αυτής της κατάστασης τον οδηγεί αναπόφευκτα σε αυτό το δρόμο- ότι δεν εξαρτάται από τον τυπικό ορισμό του « φασισμού καθαυτού», αλλά από τον πραγματικό συσχετισμό των δυνάμεων από την δυναμική των πολιτικών προτσές που συμβαίνουν στις μάζες, από την στρατηγική της προλεταριακής πρωτοπορίας και τελικά από την πορεία των γεγονότων στη Δυτική Ευρώπη και πάνω από όλα στη Γαλλία.
Η ιστορία μπορεί με επιτυχία να εγγράψει το γεγονός ότι ο πολωνικός φασισμός ανατράπηκε και έγινε σκόνη προτού πετύχει να βρει για τον εαυτό του μια «ολοκληρωμένη» μορφή έκφρασης.
Είπαμε παραπάνω ότι η καταγωγή του φασιστικού βοναπαρτισμού είναι ασύγκριτα πιο σταθερή από τα προληπτικά βοναπαρτιστικά πειράματα στα οποία η μεγάλη μπουρζουαζία καταφεύγει με την ελπίδα να αποφύγει ένα φασιστικό αιματοκύλισμα. Πλην όμως, είναι ακόμα πιο σημαντικό- από θεωρητική και πρακτική άποψη- να τονίσουμε ότι
το ίδιο γεγονός της αναγέννησης του φασισμού σε βοναπαρτισμό σημαίνει και την αρχή του τέλους του.
Πόσο καιρό θα διαρκέσει το σβήσιμο του φασισμού και σε ποια στιγμή η ασθένεια του θα μετατραπεί σε επιθανάτια αγωνία, εξαρτάται από πολλές εσωτερικές και εξωτερικές αιτίες. Αλλά το γεγονός ότι η αντεπαναστατική δραστηριότητα της μικροαστικής τάξης σβήνει, ότι βγαίνει από τις αυταπάτες, ότι διαλύεται και ότι η επίθεση της πάνω στο προλεταριάτο εξασθενίζει, ανοίγει τελείως νέες επαναστατικές δραστηριότητες. Ολόκληρη η ιστορία δείχνει ότι είναι αδύνατο να κρατήσεις αλυσοδεμένο το προλεταριάτο με την βοήθεια απλώς της αστυνομικής μηχανής. Είναι αλήθεια ότι η εμπειρία της Ιταλίας δείχνει ότι η ψυχολογική κληρονομιά τεράστιων καταστροφών, διατηρήθηκε ανάμεσα στις εργαζόμενες τάξεις πολύ περισσότερο από την σχέση ανάμεσα σε δυνάμεις που προκάλεσαν την καταστροφή.
Όμως η ψυχολογική αδράνεια της ήττας δεν μπορεί παρά να είναι αβέβαιο στήριγμα. Μπορεί να συντριβεί με ένα απλό φύσημα κάτω από την επίδραση ενός ισχυρού σπασμού. Ένας τέτοιος σπασμός – για την Ιταλία, την Γερμανία, την Αυστρία και τις άλλες χώρες- θα μπορούσε να είναι η πετυχημένη πάλη του γαλλικού προλεταριάτου.
Το κλειδί της επαναστατικής κατάστασης στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο βρίσκεται τώρα, πάνω από όλα στη Γαλλία!
Σημειώσεις
[1]
Πρίμο ντε Ριβέρα, Μιγκέλ (1870-1930) ήταν στρατηγός του αποικιακού ισπανικού στρατού. Το 1923 – και έχοντας ήδη καταστείλει τις εργατικές αναταραχές της περασμένης δεκαετίας – κήρυξε πραξικόπημα στην Μαδρίτη και κυβέρνησε με εισαγωγή μέτρων κενσιανής πολιτικής και οικονομικού εθνικισμού μέχρι που η κρίση του 1929 τον οδήγησε σε παραίτηση ένα χρόνο μετά. Πέθανε αυτοεξόριστος λίγους μήνες μετά, έχοντας ανοίξει ωστόσο το δρόμο στο στράτευμα σε καθαρόαιμους φασίστες αξιωματικούς όπως ο Φράνκο.
[2]
Τσιάγκ-Κάι – Σεκ, (1887-1975) ήταν ο στρατηγός ηγέτης των εθνικιστών στην πρώτη φάση της Κινέζικης Επανάστασης του 1926-27. Το κόμμα τους το Κουιμοτάγκ, ήταν το κόμμα της εθνικής αστικής τάξης που ξεσηκώθηκε ενάντια στην αυτοκρατορία. Το νεαρό ΚΚ Κίνας αναγκάστηκε από την Κομιντερν να συμμαχήσει μαζί το Κουιμοτάγκ, και όταν αυτό στράφηκε εναντίον του και κατέστειλε τα εργατικά σοβιέτ ο Τσιαγκ-Και-Σεκ, κήρυξε δικτατορία. Αργότερα ο Τσιαγκ-Κάι-Σεκ, οδήγησε τις δυνάμεις του πρώτα σε αποτυχημένο πόλεμο ενάντια στην Ιαπωνία και μετά ενάντια στον Κινέζικο Κόκκινο Στρατό του Μάο. Όταν ηττήθηκε κατέφυγε στην Φορμόζα το 1947 την οποία απέσπασε από την Κίνα, κυβερνώντας δικτατορικά μέχρι τον θάνατο του.
[3]
Μαζαρίκ, Τόμας Γκάριγκ (1850-1937) ήταν Σλοβάκος κοινωνιολόγος και φιλόσοφος, εισηγητής της φιλελεύθερης πολιτικής στην Τσεχοσλοβακία. Συμμετείχε στις παν-σλαβικές πολιτικές κινήσεις της Τσεχοσλοβακίας κάτω από την μπότα της Αυστρο-Ουγγαρίας, και πάλευε με ένα αστικό δημοκρατικό πολιτικό προσανατολισμό. Κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αυτός και το κόμμα του συνεργάστηκαν με τους δυτικούς συμμάχους ενάντια στην Αυστρο-Ουγγαρία. Ο Μάζαρικ, τοποθετήθηκε πρόεδρος στην νέα χώρα και κυβέρνησε με ένα αστικο-δημοκρατικό αλλά αυταρχικό τρόπο μέχρι το 1935.
[4]
Μπρίνιγκ, Χάϊνριχ (1885-1970) ήταν ο καγκελάριος της Γερμανίας μεταξύ 1930 και 1932. Ξεκίνησε σαν συντηρητικός συνδικαλιστής των κίτρινων σωματείων των δικηγόρων κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1919. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 20, έβαλε τις βάσεις για την ανάπτυξη της πολιτικής θεωρίας της Χριστιανοδημοκρατίας και του «ειρηνικού δρόμου για την ανακατάληψη του Ρουρ» μέσα στο Κεντρώο κόμμα. Εκλέχτηκε καγκελάριος και κλήθηκε να πάρει πολύ σκληρά οικονομικά μέτρα μετά την κρίση του 29. Ήταν τότε που συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες στο πρόσωπο του και με την ανοχή των Σοσιαλδημοκρατών προσπάθησε να επιβιώσει ανάμεσα στους Κομμουνιστές και τους Φασίστες. Όταν η κυβέρνηση του οδηγήθηκε σε αποστασία και πτώση, παρέμεινε πιστός στους επιγόνους του ακόμη και όταν ψήφιζαν τις έκτακτες εξουσίες του Χίτλερ. Το 1934 το έσκασε από την Ναζιστική πλέον Γερμανία και διέφυγε στις ΗΠΑ.
[5]
Ντόλφους, Ενγκελμπερτ (1892-1934) ο δεξιός δικτάτορας της Αυστρίας μεταξύ 1933 και 1934. Ήρθε στην εξουσία ως το άμεσο αποτέλεσμα της ήττας του αυστριακού εργατικού κινήματος. Ο Ντόλφους στηρίχτηκε κατά βάση στο κομμάτι της αυστριακής αστικής τάξης που δεν ήθελε την απορρόφηση της από την Γερμανία, επιζητώντας μια πρόσκαιρη συμμαχία στον Ιταλικό φασισμό. Ωστόσο μετά την εξέγερση της Βιέννης του 1934 και την αποδυνάμωση του καθεστώτος του Ντόλφους από αυτήν (αν και την κατέστειλε), οι φιλογερμανοί ναζί έκαναν αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην οποία όμως δολοφονήθηκε ο Ντόλφους.
[6]
Πιλσούδσκι, Γιόζεφ Κλέμενς (1867-1935) ο δικτάτορας της Πολωνίας από το 1926 έως τον θάνατο του. Ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα σαν μέλος των Ναρόντνικων και κατόπιν ως ηγέτης του παράνομου Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος που πάλευε κάτω από τον Τσαρικό ζυγό και για την ανεξαρτησία της Πολωνίας έχοντας προτάξει το εθνικό ζήτημα πάνω από το κοινωνικό, κάτι που το έφερε σε διάσπαση με την πολωνική σοσιαλδημοκρατία. Κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, έφτιαξε τις παραστρατιωτικές Πολωνικές Λεγεώνες στο πλευρό του Αυστριακού στρατού. Με την οκτωβριανή επανάσταση η Πολωνία έγινε ανεξάρτητη το 1918 και ο Πιλσούδσκι εκλέχτηκε πρώτος πρόεδρος της από την Συντακτική Συνέλευση. Παρά τους αρχικούς δισταγμούς του το 1919, συμμετείχε μαζί με τους δυτικούς στην επίθεση κατά της σοβιετικής δημοκρατίας καταστέλλοντας στο εσωτερικό της χώρας, τους κομμουνιστές. Η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού ήταν σαρωτική και μετά βίας η Βαρσοβία σώθηκε. Μετά την συνθήκη ειρήνης ο Πιλσούδσκι παραιτήθηκε από την ενεργό πολιτική όταν η Πολωνία προσπαθούσε να ελιχθεί ανάμεσα στις κοινωνικές κρίσεις και τα άλυτα εθνικά ζητήματα. Ένα πραξικόπημα οργανώθηκε το 1926 που στηρίχτηκε από το εθνικιστικό Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Κόμμα των Αγροτών και έχοντας την ανοχή και κριτική στήριξη του ΚΚ Πολωνίας και της Κομιντέρν την εποχή των αποφάσεων του 5ου συνεδρίου της, που προσπαθούσε να βρει «αριστερούς δημοκράτες εθνικιστές» για να συμμαχήσει μαζί τους. Στην αρχή η δικτατορία πήρε «ήπια μέτρα» αλλά ήδη μετά το 29, στράφηκε στην σκληρή καταστολή. Στην εξωτερική πολιτική υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με την ΕΣΣΔ και μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του να πείσει την Γαλλία σε προληπτικό πόλεμο κατά της Γερμανίας, υπέγραψε με τους Ναζί σύμφωνο επίθεσης λίγο πριν πεθάνει. Είναι τότε που το ΚΚ Πολωνίας τον καταγγέλει ως φασίστα.
[7]
Αλέξανδρος βασιλιάς της Σερβίας, Καραγεώργεβιτς (1888-1934) ήταν ο πρώτος βασιλιάς του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων, που φτιάχτηκε μετά την ήττα της Αυστρο-Ουγγαρίας στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Μετά την εξέγερση των Κροατών, το 1929 κήρυξε προσωπική δικτατορία μετατρέποντας το βασίλειο σε βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Προσπάθησε να ελιχθεί ανάμεσα στις διαφορετικές εθνότητες της χώρας και την γενικευμένη λαϊκή αγροτική και εργατική δυσαρέσκεια. Δολοφονήθηκε από κοινή ενέργεια των Μακεδόνων αυτονομιστών της IMRO, των Κροατών Ουστάσι και των μυστικών υπηρεσιών της φασιστικής Ιταλίας, το 1934 σε επίσημη επίσκεψη στην Γαλλία.
[8]
Σέβεριγκ, Καρλ Βίλχελμ (1875-1952) σοσιαλδημοκράτης πολιτικός και υπουργός εσωτερικών στην σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση το 1928-30. Ήταν στην δεξιά πτέρυγα του κόμματος ως επικεφαλής του μυστικού επανεξοπλισμού του γερμανικού στρατού που παραβίασε τις Συνθήκες των Βερσαλλιών. Για αυτό ανακρίθηκε κατά την διάρκεια των δικών της Νυρεμβέργης αλλά απαλλάχτηκε των κατηγοριών επικαλούμενος «αγνό πατριωτικό καθήκον» και ανάγκη προστασίας της χώρας από την ΕΣΣΔ και τον «εσωτερικό εχθρό».
[9]
Μακντόναλντ, Τζέιμς Ράμσεϊ (1866-1937) ηγέτης των Εργατικών στην Αγγλία και δύο φορές πρωθυπουργός το 1924-25 και το 1929. Αν και ξεκίνησε από την «αριστερή πτέρυγα» των Εργατικών παραιτούμενος από τα ηγετικά αξιώματα όταν αυτοί ψήφισαν τον πολεμικό προûπολογισμό του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, μετά την οκτωβριανή επανάσταση κατέληξε να είναι ο φανατικότερος αντι-κομμουνιστής στις γραμμές των Εργατικών. Με αυτή την αντίληψη έσπασε από το Εργατικό Κόμμα φτιάχνωντας το Εθνικό Εργατικό Κόμμα που στηριγμένο από του Συντηρητικούς προσπάθησε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση της δεκαετίας του 30 σε κυβέρνηση «εθνικής ενότητας». Η κακή κατάσταση της υγείας του το οδήγησε σε παραίτηση το 1935.
[10]
Πάπεν, Φράντς φον (1879-1969) ήταν ο φιλομοναρχικός δεξιός καγκελάριος που κυβέρνησε την Γερμανία διαδεχόμενος τον Μπρύνιγκ και ανοίγοντας τον δρόμο στον Χίτλερ, ως αντι-καγκελάριος του για μια σύντομη περίοδο μεταξύ 1933-34. Μέλος του Κεντρώου κόμματος ήταν ο επικεφαλής της δεξιάς πτέρυγας του και στήριξε τον στρατηγό Χίντεμπουργκ για την προεδρία. Αυτός του ανταπέδωσε το 1932, ορίζοντας την κυβέρνηση αποστατών που έριξε τον Μπρύνιγκ από την εξουσία. Πιστεύοντας ότι μπορεί να τιθασεύσει τους Ναζί του Χίτλερ δέχτηκε να συγκυβερνήσει μαζί του το 1933 μέχρι που οι Ναζί τον έδιωξαν από την αντι-καγκελαρία και το έστειλαν πρεσβευτή στην Αυστρία και κατά την διάρκεια του πολέμου στην Τουρκία. Μετά τον πόλεμο, συνεργάστηκε με τους Συμμάχους και το Βατικανό και έτσι αθωώθηκε στην Νυρεμβέργη. Ήταν από τους βασικούς ιδρυτές της Χριστιανο-Κοινωνικής ένωσης της Βαυαρίας και βασικός εισηγητής στην Γερμανία της ιδέας της Ενωμένης Ευρώπης.
[11]
Σλάιχερ, Κουρτ φον (1882-1934) ήταν ο τελευταίος καγκελάριος της Γερμανίας πριν τον Χίτλερ. Πρώσος αξιωματικός και στενός συνεργάτης του Χίντεμπουργκ, που τον προωθούσε παρασκηνιακά ήδη από την εποχή που ήταν υφυπουργός Αμύνης στις κυβερνήσεις Μπρύνιγκ και Πάπεν. Είχε μια πολιτική συμβιβασμού ανάμεσα σε αυτούς τους δύο και για αυτό προωθήθηκε να εξισορροπήσει τις αντιθέσεις ανάμεσα στα κόμματα της δεξιάς. Όταν ο Χίτλερ ήρθε στην εξουσία, ήταν από τα πρώτα θύματα του κατά την διάρκεια των διωγμών της «Νύχτας των μεγάλων μαχαιριών» στις 30 Ιουνίου 1934.
[12]
Μανουίλσκι, Ντιμίτρι (1893-1952) ήταν για ένα μεγάλο διάστημα εκ των ηγετών της σταλινικής Κομιντέρν. Πρώην μέλος των δι-αχτιδικών σοσιαλδημοκρατών (Μεζραγιότζι) που βρίσκονταν μαζί τον Τρότσκι, τον Λουνατσάρσκι και άλλους, ανάμεσα σε μπολσεβίκους και μενσεβίκους. Ενώθηκαν με τους μπολσεβίκους τον Ιούλιο του 1917. Αναρριχήθηκε στην Διεθνή πολεμώντας ενάντια στον Ρακόφσκι σε συμμαχία με τον Στάλιν από το 1923 και από το 1931 μέχρι και την διάλυση της Κομιντέρν το 1943, ήταν γραμματέας της.
[13]
Κουουζίνεν, Όττο (1881-1964) ήταν ο ηγέτης του Φινλανδικού Κομμουνιστικού Κόμματος κατά την διάρκεια της Φινλανδικής επανάστασης το 1918. Η ατολμία του κατά την διάρκεια της επανάστασης, κόστισε μια τραγική ήττα με 100.000 νεκρούς προλετάριους και στιγματίστηκε στην Κομιντέρν ως παράδειγμα προς αποφυγή στα πρώτα συνέδρια της. Ωστόσο ο Κουουζίνεν ως ισόβιος γραμματέας του ΚΚ Φινλανδίας, άρχισε να παίζει ηγετικό ρόλο στην Διεθνή, προωθούμενος από τον Στάλιν.
[14]
Ντουμέργκ, Γκαστόν (1863-1937), ήταν ο πρωθυπουργός στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας που ανέλαβε να σταθεροποιήσει την κατάσταση στην Γαλλία αμέσως μετά την αποτυχημένη απόπειρα των γάλλων φασιστών στις 4 Φλεβάρη του 1934 να κάνουν πραξικόπημα και την συνακόλουθη γενική απεργία του γαλλικού προλεταριάτου που ακολούθησε, δίνοντας το έναυσμα σε μια περίοδο σκληρής ταξικής πάλης στην χώρα μέχρι την νίκη του Λαϊκού Μετώπου το 1936. Ο Ντουμέργκ αν και ξεκίνησε την καριέρα του ως Ριζοσπάστης, στράφηκε δεξιά κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου υπηρετώντας σε αρκετές κυβερνήσεις.
[15]
Τζιολίτι, Τζιοβάνι (1842-1928) ήταν ο δεξιός πρωθυπουργός της Ιταλίας το οποίο διαδέχτηκε ο Μουσολίνι. Αν και φιλελεύθερος πολιτικός στράφηκε δεξιά μετά την οκτωβριανή επανάσταση και μετά το κίνημα εργατικών καταλήψεων στην Βόρεια Ιταλία το 1919. Υποστήριξε την πορεία των Ιταλών μελανοχιτώνων του Μουσολίνι. Οι φασίστες στήριξαν την τελευταία κυβέρνηση του.
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Δεκ 01, 2013 4:08 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Ο παλιος βοναπαρτισμος βασιζοταν μεσα στα πλαισια του εθνους-κρατους.
Η Γερμανια προσπαθησε να λυσει τις αντιφασεις του παγκοσμιου καπιταλισμου με το να υποστηριξει την εθνικη της βιομηχανια κοντρα στους αλλους (Αγγλο-Γαλλο-Ρωσους) ετσι ο παλιος βοναπαρτισμος εξυπηρετουσε εθνικα συμφεροντα. Ο σημερινος εξυπηρετει αποκλειστικα ξενα (πολυεθνικες) ετσι η κοντρα κατα των ελληνικων σωματων ασφαλειας ειναι διπλη= διαλυση και πολυπολιτισμικη επελαση. Ετσι θα σε βαφτιζουν ΧΑγιτη για να σε σχολανε η θα σε σχολανε ομαδικα (καθαριστριες Υπουργειο Οικονομικων) και θα φερνουν ξενους να κανουν την δουλεια.
Ο παλιος βοναπαρτισμος στηθηκε με βαση την δημιουργια θεσεων εργασιας εαν και ανυπαρκτες εδωσαν ενα πιατο φαι πχ στον Γερμανικο λαο. Ο δικος μας βασιζεται στην συνεχιζομενη και αυξημενη ανοδο της ανεργιας και φοροεπιδρομης εως οτου διαλυθει το ελληνικο εθνος, ετσι εξηγειται και το κλεισιμο της ΕΡΤ και της ανυπαρξιας εδω και 6 μηνες του ελληνικου δορυφορου. Ετσι εξηγειται και το φαινομενο οτι δεν οργανωνεται κανεις στα υπαρχοντα κομματα της αντιπολιτευσης (αφου ο κοσμος ουσιαστηκα γνωριζει οτι ξενα συμφεροντα εξυπηρετουν). Μολις πιστεψει ο κοσμος οτι ενα κινημα εξυπηρετει ελληνικα εθνικα συμφεροντα θα οργανωθει.
Οι Τροικανοι φαινεται θελουν να περασουν αλλη μια σειρα μετρα αφανισμου του ελληνικου λαου με διαδικασιες εξπρες (Πραξη Νομοθετικου Περιεχομενου) χωρίς ο νεος προυπολογισμος να μπει σε ψηφοφορια επεκτεινοντας τις βοναπαρτιστικες μεθοδους με γλαστρα την αντιπολιτευση μεσα στη Βουλη.
Ο παλιος βοναπαρτισμος κατεληξε στον να μην γινονται και εκλογες (η να υπαρχει μονο ενας υποψηφιος) και ο νεος ουσιαστηκα εκει καταληγει αφου δεν υπαρχει πιθανοτητα να μην εχει την τυχη του ΠΑΣΟΚ η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ την τυχη του ΛΑΟΣ.
Ιακωβίνος
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Δεκ 01, 2013 1:21 pm
Θέμα δημοσίευσης: Re: Ζητήματα...
Obelix έγραψε:
Ποιός είναι ο τίτλος του έργου του Winkler? Πού μπορεί να το βρει κανείς;
"Βαιμάρη η ανάπηρη δημοκρατία" , αν το βάλεις στο google θα στο βγάλει αμέσως .
Obelix έγραψε:
Δεν αμφιβάλω πως υπήρχαν ΚΑΙ εργάτες στο NSDAP, και μάλιστα αρκετοί. Αυτό που με προβληματίζει είναι ΕΩΣ ΠΟΥ τραβούσαν το σκοινί της "φιλεργατικής δημαγωγίας" τους οι Ναζήδες, και ΠΟΥ άρχιζε ο πραγματικός τους στόχος, που ήταν το ΤΣΑΚΙΣΜΑ των εργατών και η μετατροπή τους σε πειθήνιο κοπάδι.
Αυτό που ονομάζεις τσάκισμα είναι μετά την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών. Νωρίτερα δεν μπορούσε να γίνει γιατί υπήρχε ένας στρατός εκατομμυρίων (s.a) που απαιτούσε το ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ.
Obelix έγραψε:
Στην πορεία τους προς τον στόχο αυτόν σίγουρα τους συνέφερε να στρέψουν, εφόσον το μπορούσαν, μερίδα της Εργατικής Τάξης ενάντια στους υπόλοιπους ομοίους της.
Αυτό που τους ενδιέφερε ήταν να κερδίζουν κόσμο και μόνο. Για αυτό πήγαινε ο Γκαίμπελς και μιλούσε μέσα στα εργοστάσια και στο "κόκκινο" όπως έλεγε Βερολίνο. Δεν σε τσακιζαν επειδή ήσουν εργάτης , σε τσάκιζαν αν δεν ήσουν δικός τους εργάτης.Η προσέλκυση κομμουνιστών και εργατών είναι μείζονος σημασίας για αυτούς και το έχει γράψει απο την εποχή του "αγων μου" ο Χίτλερ ."το κόμμα απο το οποίο μπορούμε να αντλήσουμε τα καλύτερα στελέχη είναι το κομμουνιστικό"
Obelix έγραψε:
Και σίγουρα χρησιμοποίησαν δημαγωγία ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ (ο Τρότσκι γράφει χαρακτηριστικά πως ο Χίτλερ είχε ταλέντο να συλλαμβάνει αυτό που ήθελε να ακούσει ο κόσμος, και να το μετατρέπει σε σύνθημα - και σίγουρα δεν ήταν ο μόνος).
Ο μίμης Ανδρουλάκης στο "ζητούνται αλχημιστές" αποκαλεί τον Χίτλερ ως την μεγαλύτερη σχολή λόγου του 20ου αιώνα και πως όλοι τον αντιγραφουν ακομη και σημερα. Όμως ο λόγος δεν αρκεί για να κερδίσεις τον κόσμο , πρέπει όπως είπα ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ , ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ . Και αυτό το έκανε σαν αντιπολίτευση καλυτερα απο τους άλλους.
Obelix έγραψε:
Ωστόσο ΑΛΛΟ η δημαγωγία, ΑΛΛΟ οι καιροσκοπικές συμμαχίες με τους θαλασσωμένους του KPD (είναι γνωστό πως υπήρξαν τέτοιες) οι οποίες είχαν στόχο να αποσοβήσουν το Ενιαίο Μέτωπο SPD - KPD που ήταν το μόνο που θα μπορούσε να αναχαιτίσει τον Φασισμό, και να αποδυναμώσουν το SPD που διέθετε την μεγαλύτερη δύναμη (το KPD φυλλορροούσε ήδη στα τέλη του 1932)
Το kpd και να μην υπήρχε το nsdap παλι το ίδιο θα έβλεπε τους σοσιαλδημοκράτες . Είχαν πειστεί μόνοι τους για κάποια πράγματα ακριβώς όπως κάνουν στο ΚΚΕ στην χώρα μας και έιχαν μια τακτικη που ηταν εκτός τόπου και χρόνου . Το ΚΚΓ ήταν ισχυρό όταν πήραν την εξουσία οι ναζί για αυτό και πίεσαν οι βιομηχανοι να δωθεί το χρίσμα στον Χίτλερ . Ο φόβος που ένιωθαν οι βιομηχανοι επιτάχυνε την ανάληψη της εξουσίας , τότε ο Χίτλερ έπαιξε το χαρτί του "κομμουνιστικού κινδύνου" και κέρδισε.
Obelix έγραψε:
και ΑΛΛΟ η συμμετοχή σε απεργίες με πραγματικό στόχο την νίκη.
μίλησα εγώ για νίκη ; Να κερδίζουν κόσμο ήθελαν για αυτό κατέβαιναν στις απεργίες.Αυτό είπα απο την αρχή , πως οι απεργίες ήταν μέσο για την κατάληψη της εξουσίας κάτι που η ΧΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ.
Obelix έγραψε:
Το τελευταίο θα ήταν φυσιολογικά ΑΝΤΙΘΕΤΟ στους αντικειμενικούς στόχους των Ναζήδων, που ήταν το ΤΣΑΚΙΣΜΑ της Εργατικής Τάξης. Κάθε νικηφόρα απεργία οδηγεί, αντίθετα, στο δυνάμωμα της τελευταίας, άσχετα από το ποιός είναι ο ηγέτης στην απεργία (ή, στις περιπτώσεις που περιγράφεις, ο "σύμμαχος"). Και εσύ λες πως οι Ναζήδες συμμέθεξαν σε πολλές. Ήτοι ήταν, κατά κάποιον τρόπο, συνήθης τακτική τους να στρώνουν τον δρόμο για την αποτυχία των στόχων τους. Εκτός και αν η συμμετοχή τους αποσκοπούσε στο να ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΝ τις απεργίες. Αυτό, βέβαια, δεν έχει να κάνει με το τι ήθελαν και τι επεδίωκαν τα απλά μέλη τους που ήταν στα οδοφράγματα μαζί με τους Κομμουνιστές. Όμως αυτό δεν είναι φαινόμενο μόνο εκείνων των καιρών: Πόσες απεργίες δεν σαμποτάρισε το ΚΚΕ και η ΕΣΑΚ κατά την 10ετία του '80, ενώ τα απλά μέλη τους έδιναν το παρόν έχοντας ειλικρινά σαν στόχο την νίκη;
Ο τελικός στόχος του NSDAP ήταν το ΤΣΑΚΙΣΜΑ της Εργατικής Τάξης.
Βασικά στα...@@ τους το είχαν το να τσακισουν τους εργατες . Οι άνθρωποι άλλα ειχαν στο μυαλό τους . Να οργανωθεί το Γερμανικό κεφάλαιο και να κάνει την εξόρμηση του . Αυτό όμως απαιτεί εργάτες οχι τσακισμένους αλλά τουλάχιστον να σε ανέχονται .Για αυτον τον λόγο και μετά την ανάληψη της εξουσίας έκαναν κάποιες παραχωρήσεις . Αυτές έγιναν καθώς απαλλοτριώθηκαν κάποιες κοινωνικές ομάδες πχ Εβραίοι και οι περιουσίες τους δόθηκαν σε Γερμανούς . Στο βιβλίο του Στεφανίδη" το κοινωνικό ζήτημα υπο το φως του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμου" λέγονται ολα τα κοινωνικά μέτρα πχ χειμερινη βοήθεια, κοινωνικός τουρισμός κλπ που έδωσε στον λαό.Εγιναν κάποιες παραχωρήσεις , όχι αυτές που ζητούσαν οι εργάτες αλλά κάποιες έγιναν αλλιώς το καθεστώς δεν θα στέριωνε.
Obelix έγραψε:
Και το τσάκισμα αυτό δεν ήρθε σαν αποτέλεσμα του ότι κατέλαβαν την εξουσία. Αποτελούσε ΠΡΟÛΠΟΘΕΣΗ για να την καταλάβουν. Την ημέρα που ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος, οι εργατικές οργανώσεις είχαν ήδη αποδυναμωθεί απελπιστικά, κυρίως από την προδοτική πολιτική των SPD - KPD, και επιπροσθέτως από την βίαιη διάλυσή τους από την S.A. Η μάχη είχε ήδη δοθεί στους δρόμους, στις συγκεντρώσεις, στα γραφεία των οργανώσεων...Και η S.A. την είχε κερδίσει ΠΡΙΝ οι Ναζήδες γίνουν κυβέρνηση. Διαφορετικά, ακόμα και αν ο Χίτλερ κατόρθωνε να καταλάβει την κυβερνητική εξουσία, αυτό θα σηματοδοτούσε την απαρχή τεραστίων συγκρούσεων, ίσως και εμφυλίου πολέμου, πράγμα που, ως γνωστόν, ουδέποτε συνέβη ΜΕΤΑ την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Απλούστατα διότι είχε ΗΔΗ συμβεί - και κριθεί.
τίποτα δεν ειχε κριθεί , ανέφερα ηδη ´ποτε πίεσαν οι βιομήχανοι τον Χιντενμπουργκ , πέρα απο αυτό υπήρξε η έκθεση το Γ.Επιτελείου στρατού που ανέφερε πως η Ραιχσβερ δεν μπορούσε να αντιμετωπισεί ταυτόχρονα sa και ερυθρό μέτωπο , τότε δόθηκε η εξουσία στον Χίτλερ . Το ίδιο ισχυρό ήταν πεζοδρομιακά το ΚΚΓ κι ακομη περισσότερο. Θυμίζω προεκλογική εκστρατεία με 38 νεκρούς Εθνικοσοσιαλιστές και 35 κομμουνιστές. Που την βλέπεις εσυ την αδυναμία ; Απλά ο Χίτλερ έκανε καλύτερα για την δουλειά που ήθελαν οι κεφαλαιοκράτες, σιγουρα θα προτιμούσαν τους σοσιαλδημοκράτες αλλά αυτοί πλέο δεν μπορούσαν.Οι όποιες αποδυναμώσεις εργατων υπήρξαν δεν έγιναν απο...ξυλο αλλά γιατί οι εργάτες αυτοί προσχωρούσαν στα s.a.
Obelix έγραψε:
Με την κατάληψη της εξουσίας και την κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού δόθηκε απλά η χαριστική βολή στις ήδη ηττημένες Εργατικές Οργανώσεις. Και δεν βλέπω ΠΩΣ οι Ναζήδες θα έφταναν σε αυτό το αποτέλεσμα με το να συμμετέχουν τακτικά σε απεργίες έχοντας στόχο να τις οδηγήσουν στην νίκη, ή να βοηθήσουν σε κάτι τέτοιο!
Τέλος: Σίγουρα στόχος του NSDAP ήταν η προσέλκυση των μαζών, και σίγουρα αυτός ο στόχος δεν επετεύχθη με το να βιαιοπραγούν εναντίον εκείνων που τελικά προσέλκυσαν. Όμως ΠΟΙΩΝ μαζών; Των προλεταριακών; Ή της λουμπεναρίας, και γενικά των μικροαστών που είχαν οδηγηθεί στην εξαθλίωση λόγω του πολέμου και της κρίσης; Ο Τρότσκι (και όχι μόνον αυτός) φαίνεται να εκτιμά πως οι δεύτεροι αποτελούσαν την κύρια δύναμη των Ναζιστών. Οι εργάτες που τραβήχτηκαν στο NSDAP ήταν δευτερεύουσας σημασίας, και χρησίμευαν μόνο στο να διασπάσουν κάθε πιθανό μέτωπο της Εργατικής Τάξης ενάντια στον Φασισμό. Το φαινόμενο να εμφανίζονται αντιδραστικά στοιχεία μέσα στην ίδια την Εργατική Τάξη δεν είναι ασυνήθιστο, ιδιαίτερα σε εποχές κρίσεις και απογοήτευσης. Σημασία έχουν και οι ευρύτερες ιδιαίτερες συνθήκες της Γερμανίας εκείνων των ημερών. (Πολλά ερωτήματα μπορούν να τεθούν εδώ, χωρίς να είναι εύκολο να απαντηθούν: ΑΠΟ ΠΟΥ προέρχονταν οι εργάτες που πέρασαν στο NSDAP? Μήπως ήταν, για παράδειγμα, μέχρι προσφάτως μικροαστοί οι οποίοι χάνοντας την περιουσία τους λόγω της κρίσης αναγκάστηκαν να γίνουν εργάτες; Είναι γνωστό ότι υπήρχαν αρκετοί τέτοιοι...)
διαχωρισμό εργατών κάνουμε ; Τι σημασία έχει απο που προέρχονται ; κι αν ηταν πρώην μικροαστοί ; Ας ήταν σωστοί στο ΚΚΓ να τους κέρδιζαν αυτοί. Ε αυτό δεν λένε σήμερα και αυτοί που βρίζουν τον λαό που ψηφίζει την ΧΑ δηλ οτι είστε μικροαστοί, φασίστες , μαλάκες , σκουπίδια , ρατσιστές κλπ ; Αυτά περίπου δεν λένε ;
Tι πάει να πει "δευτερεύουσας σημασίας εργάτης " ; Εργάτης είναι .
Ελιτισμός ; Με την ίδια λογική αν πάω να φτιάξω οργάνωση εργατών ή κάτι άλλο αγωνιστικό να μην δέχομαι ρώην μικροαστούς ή δεξιούς ή δεν ξέρω κι εγώ .
Για να μην σε κουράσω άλλο ας είχα εγώ την λουμπεναρία και μικροαστούς να μου κάνουν την δουλειά μου και ας με έβριζαν όλοι !
Δεν ξέρω αν έχεις διαβάσει βιβλία απο "την άλλη μεριά" αλλά πίστεψε με είναι πολύ κατατοπιστικά στο τι ήθελαν και κυρίως στο οτι γνώριζαν το πως να το πάρουν.
kostas Oikodomos
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Δεκ 01, 2013 5:02 am
Θέμα δημοσίευσης:
Ο ιδιότυπος σημερινός βοναπαρτισμός
Οι συνέπειες της γεροντικής κατάπτωσης κα παρακμής του παγκόσμιου καπιταλισμού προχωρά με διαφορετικούς και άνισους ρυθμούς από χώρα σε χώρα. Όμως η ουσία της εξέλιξης παντού είναι η ίδια Η παγκόσμια και ενωμένη πλουτοκρατία έχει φέρει την κοινωνία σε πλήρη χρεοκοπία. Δεν είναι πλέον ικανή να εξασφάλιση στους λαούς ούτε δουλειά ούτε ψωμί ούτε κοινωνική ειρήνη.
Αν τα μέσα παραγωγής εξακολουθούν να παραμένουν στα χέρια της ολιγάριθμης κλίκας των καπιταλιστών, δεν υπάρχει σωτηρία για καμία χώρα. Είναι καταδικασμένες να βαδίζουν από κρίση σε κρίση, από δυστυχία σε δυστυχία και από το κακό στο χειρότερο.
Είναι για αυτόν ακριβώς τον λόγο που καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβέρνησει ειρηνικά με την βοήθεια της δημοκρατικής μηχανής. Είναι αναγκασμένη να κυβερνά αντιδημοκρατικά, με φασιστικού νομοθετικού περιεχομένου διατάγματα, και να στηρίζεται όλο και περισσότερο στον κρατικό μηχανισμό, στην αστυνομία, στον στρατό στις προβοκάτσιες, και στις συνομωσίες.
Και επειδή σε συνθήκες κρίσης ο κρατικός μηχανισμός παρουσιάζει σημάδια αποδιοργάνωσης δεν μπορεί η κεφαλαιοκρατία να ανέχεται καμία ελευθερία σε όσους υπηρετούν το καπιταλιστικό κράτος. Να γιατί κατηγορούν την αστυνομία όπως και τον στρατό πως έχουν διαβρωθεί και συνεργάζονται με την χρυσή αυγή.
Είναι αναγκασμένοι οι διαχειριστές της καπιταλιστικής πλουτοκρατίας να συντρίψουν τους εργάτες με την φυσική βία. Μα η δυσαρέσκεια των εργαζομένων, εργατών και αγροτών δεν μπορεί να πνιγεί μόνο με την αστυνομία. Όπως και να στρέψεις τον στρατό εναντίον τους. Έχει αποδειχτεί πολλές φορές στην ιστορία αλλά και πρόσφατα όπως στην Αίγυπτο και την Λιβύη κλπ, πως είναι αδύνατον να κάνουν τον στρατό να βαδίσει ενάντια στον λαό.
Αυτός είναι και ο λόγος που το μεγάλο κεφάλαιο αναγκάζεται να δημιουργήσει ιδιαιτέρες παρακρατικές συμμορίες όπως των «αντιρατσιστών», για να επιβάλουν την λαθρομετανάστευση ακόμα και με την βία, δια μέσω της οποίας έχουν πάρει πίσω χωρίς καμία ουσιαστική αντίσταση, όλα τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των ελλήνων εργατών.
Όπως και να καταφεύγει στις συνομωσίες των στημένων από τις μυστικές υπηρεσίες των αιματηρών οργανώσεων τύπου 17 Νοέμβρη, 1η Μάη, πύρινων της φωτιάς κοκ, για να δικαιολογήσουν την θεωρία των δύο άκρων, από την μια μεριά της ΧΑ και από την άλλη των «αντιρατσιστών» που παίζουν συνειδητά το παιχνίδι τους. Οι οποίοι και οι δύο αποδέχονται πως τον Π. Φύσσα τον δολοφόνησε η ΧΑ, όπως και τους δύο χρυσαυγίτες οι αναρχοκομουνιστές, και όχι οι μυστικές υπηρεσίες.
Πράγμα που το εκμεταλλεύεται η κατοχική κυβέρνηση του Σαμαρά, για να διατηρηθεί όσο το δυνατό περισσότερο στην εξουσία.
Obelix
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 30, 2013 11:17 pm
Θέμα δημοσίευσης: Ζητήματα...
Ποιός είναι ο τίτλος του έργου του Winkler? Πού μπορεί να το βρει κανείς;
Δεν αμφιβάλω πως υπήρχαν ΚΑΙ εργάτες στο NSDAP, και μάλιστα αρκετοί. Αυτό που με προβληματίζει είναι ΕΩΣ ΠΟΥ τραβούσαν το σκοινί της "φιλεργατικής δημαγωγίας" τους οι Ναζήδες, και ΠΟΥ άρχιζε ο πραγματικός τους στόχος, που ήταν το ΤΣΑΚΙΣΜΑ των εργατών και η μετατροπή τους σε πειθήνιο κοπάδι.
Στην πορεία τους προς τον στόχο αυτόν σίγουρα τους συνέφερε να στρέψουν, εφόσον το μπορούσαν, μερίδα της Εργατικής Τάξης ενάντια στους υπόλοιπους ομοίους της. Και σίγουρα χρησιμοποίησαν δημαγωγία ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ (ο Τρότσκι γράφει χαρακτηριστικά πως ο Χίτλερ είχε ταλέντο να συλλαμβάνει αυτό που ήθελε να ακούσει ο κόσμος, και να το μετατρέπει σε σύνθημα - και σίγουρα δεν ήταν ο μόνος). Ωστόσο ΑΛΛΟ η δημαγωγία, ΑΛΛΟ οι καιροσκοπικές συμμαχίες με τους θαλασσωμένους του KPD (είναι γνωστό πως υπήρξαν τέτοιες) οι οποίες είχαν στόχο να αποσοβήσουν το Ενιαίο Μέτωπο SPD - KPD που ήταν το μόνο που θα μπορούσε να αναχαιτίσει τον Φασισμό, και να αποδυναμώσουν το SPD που διέθετε την μεγαλύτερη δύναμη (το KPD φυλλορροούσε ήδη στα τέλη του 1932) και ΑΛΛΟ η συμμετοχή σε απεργίες με πραγματικό στόχο την νίκη. Το τελευταίο θα ήταν φυσιολογικά ΑΝΤΙΘΕΤΟ στους αντικειμενικούς στόχους των Ναζήδων, που ήταν το ΤΣΑΚΙΣΜΑ της Εργατικής Τάξης. Κάθε νικηφόρα απεργία οδηγεί, αντίθετα, στο δυνάμωμα της τελευταίας, άσχετα από το ποιός είναι ο ηγέτης στην απεργία (ή, στις περιπτώσεις που περιγράφεις, ο "σύμμαχος"). Και εσύ λες πως οι Ναζήδες συμμέθεξαν σε πολλές. Ήτοι ήταν, κατά κάποιον τρόπο, συνήθης τακτική τους να στρώνουν τον δρόμο για την αποτυχία των στόχων τους. Εκτός και αν η συμμετοχή τους αποσκοπούσε στο να ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΝ τις απεργίες. Αυτό, βέβαια, δεν έχει να κάνει με το τι ήθελαν και τι επεδίωκαν τα απλά μέλη τους που ήταν στα οδοφράγματα μαζί με τους Κομμουνιστές. Όμως αυτό δεν είναι φαινόμενο μόνο εκείνων των καιρών: Πόσες απεργίες δεν σαμποτάρισε το ΚΚΕ και η ΕΣΑΚ κατά την 10ετία του '80, ενώ τα απλά μέλη τους έδιναν το παρόν έχοντας ειλικρινά σαν στόχο την νίκη;
Ο τελικός στόχος του NSDAP ήταν το ΤΣΑΚΙΣΜΑ της Εργατικής Τάξης. Και το τσάκισμα αυτό δεν ήρθε σαν αποτέλεσμα του ότι κατέλαβαν την εξουσία. Αποτελούσε ΠΡΟÛΠΟΘΕΣΗ για να την καταλάβουν. Την ημέρα που ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος, οι εργατικές οργανώσεις είχαν ήδη αποδυναμωθεί απελπιστικά, κυρίως από την προδοτική πολιτική των SPD - KPD, και επιπροσθέτως από την βίαιη διάλυσή τους από την S.A. Η μάχη είχε ήδη δοθεί στους δρόμους, στις συγκεντρώσεις, στα γραφεία των οργανώσεων...Και η S.A. την είχε κερδίσει ΠΡΙΝ οι Ναζήδες γίνουν κυβέρνηση. Διαφορετικά, ακόμα και αν ο Χίτλερ κατόρθωνε να καταλάβει την κυβερνητική εξουσία, αυτό θα σηματοδοτούσε την απαρχή τεραστίων συγκρούσεων, ίσως και εμφυλίου πολέμου, πράγμα που, ως γνωστόν, ουδέποτε συνέβη ΜΕΤΑ την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Απλούστατα διότι είχε ΗΔΗ συμβεί - και κριθεί. Με την κατάληψη της εξουσίας και την κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού δόθηκε απλά η χαριστική βολή στις ήδη ηττημένες Εργατικές Οργανώσεις. Και δεν βλέπω ΠΩΣ οι Ναζήδες θα έφταναν σε αυτό το αποτέλεσμα με το να συμμετέχουν τακτικά σε απεργίες έχοντας στόχο να τις οδηγήσουν στην νίκη, ή να βοηθήσουν σε κάτι τέτοιο!
Τέλος: Σίγουρα στόχος του NSDAP ήταν η προσέλκυση των μαζών, και σίγουρα αυτός ο στόχος δεν επετεύχθη με το να βιαιοπραγούν εναντίον εκείνων που τελικά προσέλκυσαν. Όμως ΠΟΙΩΝ μαζών; Των προλεταριακών; Ή της λουμπεναρίας, και γενικά των μικροαστών που είχαν οδηγηθεί στην εξαθλίωση λόγω του πολέμου και της κρίσης; Ο Τρότσκι (και όχι μόνον αυτός) φαίνεται να εκτιμά πως οι δεύτεροι αποτελούσαν την κύρια δύναμη των Ναζιστών. Οι εργάτες που τραβήχτηκαν στο NSDAP ήταν δευτερεύουσας σημασίας, και χρησίμευαν μόνο στο να διασπάσουν κάθε πιθανό μέτωπο της Εργατικής Τάξης ενάντια στον Φασισμό. Το φαινόμενο να εμφανίζονται αντιδραστικά στοιχεία μέσα στην ίδια την Εργατική Τάξη δεν είναι ασυνήθιστο, ιδιαίτερα σε εποχές κρίσεις και απογοήτευσης. Σημασία έχουν και οι ευρύτερες ιδιαίτερες συνθήκες της Γερμανίας εκείνων των ημερών. (Πολλά ερωτήματα μπορούν να τεθούν εδώ, χωρίς να είναι εύκολο να απαντηθούν: ΑΠΟ ΠΟΥ προέρχονταν οι εργάτες που πέρασαν στο NSDAP? Μήπως ήταν, για παράδειγμα, μέχρι προσφάτως μικροαστοί οι οποίοι χάνοντας την περιουσία τους λόγω της κρίσης αναγκάστηκαν να γίνουν εργάτες; Είναι γνωστό ότι υπήρχαν αρκετοί τέτοιοι...)
Ιακωβίνος
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 30, 2013 1:01 pm
Θέμα δημοσίευσης: Re: Απορίες...
Obelix έγραψε:
Έχω ορισμένες επιφυλάξεις - απορίες σχετικά με τα παραπάνω:
Από το κείμενο του Ιακωβίνου (όπως και από άλλα που έχουν δημοσιευτεί παλαιότερα) γεννάται η εντύπωση πως το Ναζιστικό Κόμμα βασίστηκε καθοριστικά στην προσέλκυση εργατών οι οποίοι, έχοντας απογοητευτεί από τo Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και το Σταλινικό KPD, αναζητούσαν προοπτική επίτευξης των (σοσιαλιστικών) στόχων τους σε κάποια ναζιστική δημαγωγία. (Αν αντιλαμβάνομαι εσφαλμένα, παρακαλώ να με διορθώσετε.)
Το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα κέρδισε κόσμο στα πρώτα του στάδια στον αγροτικό κόσμο, δηλ υπήρξαν περιπτώσεις όπου δε κάποια εδάφη είχε 30% ποσοστό όταν ακόμη το γενικό ποσοστό του στην Γερμανία ηταν στο...2%. Αυτό να μην εντυπωσιάζει κανεναν , η ΧΑ είχε 20% σε κάποιες περιοχές όταν ήταν ακόμη ανυπαρκτη.Κέρδισε κόσμο απο μικροαστούς στο επόμενο στάδιο που εβλεπαν οτι οι σοσιαλδημοκράτες δεν μπορουσαν να τους δώσουν τις λύσεις που ζητούσαν.
Είχε καταφέρει να κερδίσει θρησκευόμενους πολίτες με μια πονηρη τακτική .Η Γερμανία έχει διαμαρτυρόμενους και καθολικούς (οι καθολικοί κυρίως στην Βαυαρία) στα μαχαίρια , ο Χιτλερ εγραφε απο το "ο αγών μου" ακόμη για το οτι επιβάλλεται να βρεθεί ο τρόπος να πολεμήσουν πλάι πλάι καθώς κανένα συναίσθημα δεν ασκεί τέτοια επιρροή στον άνθρωπο όσο το θρησκευτικό.
Σιγά σιγά μάζεψε απόστρατους του πρώτου Παγκοσμίου πολέμου οι οποίοι κερδίθηκαν με ΚΥΡΗΓΜΑ ΜΙΣΟΥΣ "εναντίον των προδοτών του Νοέμβρη" . Αυτοί ήταν οι πιο εύκολοι να τους πλησιάσει κανείς καθώς είχαν δεχτεί απο καιρό την θεωρία Λουντεντορφ της "πισώπλατης μαχαιριάς" (dolchstoss) .
Τους δεξιούς δεν τους μάζεψε τόσο καθώς αυτοί υποστήριζαν το Λαικό Κόμμα και εκτός αυτού ο ίδιος ο Χίτλερ μισούσε και χλεύαζε τους Δεξιούς που μιλούσαν όπως έλεγε καθισιμένοι σε γραφείο! και ήταν δειλοί.
Οι χαλυβδόκρανοι ήταν ξεχωριστή οργάνωση , τα περισσότερα μέλη τους κερδίθηκαν μετά. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η SA επιτέθηκε ΚΑΙ σε αυτούς και διέλυσε συγκεντρώσεις τους όπως και δεξιών (μια αναφέρεται στο ημερολόγιο του Γκαίμπελς) .
Obelix έγραψε:
Ανατρέχοντας στα κείμενα του Λ. Ντ. Τρότσκι σχετικά με τον ναζισμό (ομολογώ πως είναι οι μόνες [σοβαρές!] πηγές πληροφόρησης επί των ανωτέρω που έχω υπ' όψη) σχηματίζω την εικόνα πως οι Ναζιστές βασίστηκαν, απεναντίας, ΣΤΟΥΣ ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟΥΣ - ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΥΣ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΥΣ οι οποίοι, έχοντας χάσει κάθε προσδοκία διεξόδου μέσω της συντριβής του μεγάλου κεφαλαίου, στρέφονταν μέσα στην απελπισία τους στην προοπτική ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ.
Στο ίδιο αυτό βιβλίο του Τρότσκι το οποίο διάβασα πρόσφατα , ο Τρότσκι λέει πως κερδίθηκαν πολλοί εργάτες , το θυμάμαι απλά δεν εχω το σημείο. Την ίδια άποψη εκφράζουν κι άλλοι ιστορικοί όπως ο Winkler ο οποίος μόνο ναζί δεν ήταν.Ανεφερα ηδη οτι είχε και αγρότες και μικροαστούς και ανέργους και λούμπεν , ηταν περισσότερο πολυσυλλεκτικό σαν κόμμα.Αυτό βεβαια δεν σημαίνει πως δεν ειχε εργατες , ιδιαίτερα στην Βορεια Γερμανια Ναυτεργάτες . Επίσης ειχε πολλούς φοιτητές (Φοιτητικός Γερμανικός κυκλος) . Είναι λογικό ένα πολυσυλεκτικό κόμμα να έχει λιγότερους εργάτες στην συνθεση του απο οτι ενα κόμμα που ασχολείται κυρίως με την εργατία όπως το ΚΚΓ ή τους "οικονομιστές".όλο αυτό το ετερόκλητο πλήθος δεν ακολούθησε το nsdap για να συντριβεί η εργατική τάξη παρά μόνο ενα μικρό κομμάτι όλων αυτών πχ θρησκοληπτοι οι οποίοι φοβηθηκαν την ...αθεία των κομμουνιστών , αυτοί ηταν ελάχιστοι και ουδέποτε πήγαιναν να συγκρουστούν με κομμουνιστές τους οποίους έτρεμαν.
Obelix έγραψε:
Εξ ου και η προσέλκυση στο Ναζιστικό Κόμμα "μέθυσων, μορφινομανών", κλπ (λίγο δύσκολο να συνταιριάξουν όλοι αυτοί με υγιή εργατικά στοιχεία!) Συνεπώς η πολιτική των Ναζιστών βασιζόταν κυρίως σε ΕΧΘΡΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ των εργατών, οι οποίοι, άλλωστε, στην πλειοψηφία τους ήσαν Σοσιαλδημοκράτες ή Κομμουνιστές (ακόμα και στις εκλογές του Μαρτίου 1933 στο εργατικό κέντρο του Βερολίνου, οι Σοσιαλδημοκράτες συγκέντρωναν το 71% των ψήφων αντί του 12% των Ναζιστών, ενώ το KPD είχε κατρακυλήσει στο 5%). Άλλωστε ο Τρότσκι στο κείμενό του με τίτλο "Τι είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός;" είναι κατηγορηματικός: "Οι Ναζιστές δεν κατόρθωσαν να πλησιάσουν την Εργατική Τάξη".
η λουμπεναρία ηρθε στον Χιτλερ για απλούς λόγους . Στα SA υπήρχε ένας μικρός μισθός , λύση για τον άνεργο και συσσίτια . Στην ανάγκη και στην πείνα ταιριάζουν όλοι μαζί με το ζόρι και μπαίνουν και στο ίδιο κόμμα !Θυμίζω την "εργατική ένωση" (αριστερή) του Γιούλιους Στραιχερ (κόκκινος όσο δεν έπαιρνε) που μπήκε ολόκληρη στο nsdap.Οβελιξ μην κρίνεις τον μεσοπόλεμο με δεδομένα του 2013. Ο Τρότσκι ήξερε να ξεχωρίσει τι είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός , ο κόσμος δεν ηξερε κυρίως γιατι το 1917 και η Οκτωβριανη επανασταση δεν ηταν τόσο μακριά , τα στρατόπαιδα δεν είχαν χαρακτεί ακόμη , ο κόσμος ΕΒΛΕΠΕ ΤΟ ΙΔΙΟ Κομμουνιστές και Εθνικοσοσιαλιστές , αδυνατούσε να ξεχωρίσει ! Εκεί βασίστηκε ο Χίτλερ κι έβαλε το κόκκινο στην σημαία του (για να μπει στο μάτι των κομμουνιστών και να τους φερει στις συγκεντρωσεις του) και γιατι έγραφε πως αντιπροσωπευει την "κοινωνική τάξη" του αυτό το χρώμα. Bασιστηκε επίσης στον αντισημητισμό δεκαετιών των Γερμανων . Έναν αντισημιτισμό που εξέφρασαν κάποιες λιγες φορές ακόμη και οι Σοσιαλδημοκράτες ! Η κοινωνία είχε βγει απο τα χαρακώματα , δεν είχε ειρηνη , τι πιο λογικό να συνυπάρχουν όλες αυτές οι τάσεις και μέσα σε ένα κόμμα ;
Όσο υπάρχει δυναμη σε ενα κινημα προχωρούν μαζί και υγιή και αντικοινωνικά στοιχεία . Όπως και σε κάθε εποχή και σε κάθε επανασταση .
Η Πρωσία που μου αναφέρεις ηταν κοκκινη και ειδικά στα σωματεία λογικό ηταν να είναι στην απέξω . Δηλ στην ΓΣΕΕ αν γινουν εκλογές δεν θα κερδισουν αυτοί που ειναι χρόνια εκεί μέσα ;
Obelix έγραψε:
Κάπως τραγελαφικός ο ισχυρισμός ότι οι Ναζήδες "συμμετείχαν ως σύμμαχοι(;) των εργατών σε απεργίες" ενώ ταυτόχρονα...ξυλοκοπούσαν και σακάτευαν τους εργάτες (Σοσιαλδημοκράτες και Κομμουνιστές στην συντριπτική τους πλειοψηφία) σε πλήθος άλλες περιστάσεις! Εκτός αν η συμμετοχή τους ήταν ανάλογη με εκείνη, π.χ. της ΕΣΑΚ σε παλαιότερες απεργίες των Οικοδόμων, όπου έπαιζε τον ρόλο ΤΟΥ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΥ που ξυλοκοπούσε όσους απεργούς ζητούσαν, π.χ., παραίτηση της κυβέρνησης (εκτός όταν ξυλοφορτωνόταν η ίδια)!
"Συχνά, επίσης, παίρνει το μέρος των εργαζομένων που απεργούν, επιτίθεται και ξυλοκοπά τους απεργοσπάστες και συμμετέχει σε διαδηλώσεις και πικετοφορίες. " απο την Βικιπαιδεία
http://el.wikipedia.org/wiki/Sturmabteilung
Τα ίδια πάνω κάτω αναφέρει και ο WINKLER αλλά εξιστορούνται και στο ημερολόγιο του Γκαίμπελς "απο το Καιζερχοφ στην Καγγελαρία".
ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΩ ΞΑΝΑ...ΑΛΛΟ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ NSDAP ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.
Obelix έγραψε:
Για να μην μακρηγορώ άλλο: Θα ήθελα να παρακαλέσω τον Ιακωβίνο, ή όποιον άλλο έχει σχετικά στοιχεία, να μου αναφέρει κάποιες πηγές πληροφόρησης σχετικά με τα παραπάνω. Ιδιαίτερα θα ήθελα να πληροφορηθώ:
1) Το ιστορικό των "μεγάλων απεργιών στις οποίες ("όλες") οι Ναζιστές είχαν συμμετοχή",
2) Τα γεγονότα ιδιαίτερα της απεργίας των ταχυδρομικών την οποία αναφέρει.
03.11.1932 απεργία των εργαζομένων στις μεταφορές του Βερολίνου "«Δεν έχει σημασία αν είμαστε Κομμουνιστές ή Εθνικοσοσιαλιστές, επειδή τα στομάχια μας έχουν την ίδια πείνα, και πρέπει να ενωθούμε για να πιέσουμε τα αφεντικά του SPD να πραγματοποιήσουν τα αιτήματα μας». Αυτό ειναι απόσπασμα απο το 1930 μάλιστα .
Ernst Thalmann "«Όταν οι απεργίες οργανώνονται στις εταιρείες, είναι θεμελιώδης σημασίας η συμμετοχή των Εθνικοσοσιαλιστών στις επιτροπές αγώνα»
03.11.1932 η απεργία ξεκίνησε. Οχτώ από τους Εθνικοσοσιαλιστές είχαν δημιουργήσει ένα οδόφραγμα σε μια στάση ενός τραμ, αλλά συγκρούστηκαν με την αστυνομία και 2 μέλη των SA συνελήφθησαν. Μισή ώρα μετά Εθνικοσοσιαλιστές και Κομμουνιστές στην πρωτεύουσα του Reich κατέλαβαν πολλούς σταθμούς τραμ και λεωφορείων, σταμάτησαν την κυκλοφορία και μετακίνησαν όλους τους επιβάτες από τα οχήματα.
Οπλισμένοι με ασπίδες, οι διαδηλωτές έστησαν οδοφράγματα ενάντια στις δυνάμεις καταστολής ενώ ενημερώθηκαν όλοι οι εργάτες να σταματήσουν την εργασία τους. Τα απεργοσπαστικά σκουπίδια δέχτηκαν επίθεση και ο δρόμος τους μπλοκαρίστηκε. Οι Κομμουνιστές έβγαλαν φυλλάδια ενάντια στο SPD και τις εργοδοτικές ενώσεις, είναι σημαντικό να σημειωθεί το γεγονός ότι δεν υπήρξε ούτε μια λέξη κριτικής της Κομμουνιστικής προπαγάνδας ενάντια στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα.
Τρίτη ημέρα της απεργίας που έμεινε γνωστή ως «Κόκκινη Παρασκευή», πολλοί σκοτώθηκαν ανάμεσα στους Εθνικοσοσιαλιστές και τους Κομμουνιστές καθώς και άλλοι εργάτες.
Για την απεργία των ταχυδρομικών υπαλλήλων υπάρχουν αναφορές στο βιβλίο "Βαιμάρη η ανάπηρη δημοκρατία" και στο ημερολόγιο του Γκαίμπελς . Δεν εχω κάτι σε αρχειο υπολογιστή για να το μεταφέρω.
Ο Winkler γενικά αναφέρει την συμμετοχή Εθνικοσοσιαλιστων στις απεργίες οι οποίες ηταν συχνότατες και με αιματηρή καταστολή πολλές φορές.
ο μόνος λόγος που δεν παραθετω σεντόνια πληροφοριών είναι οτι δεν ειναι περασμενα σε υπολογιστή για να το κάνω.Δεν μπορώ να παραθεσω στοιχεία απο το 1922 ως το 1933 , εκει καθε εβδομάδα ειχε 5-6 διαδηλώσεις !
Η ΟΥΣΙΑ. Το κόμμα αυτό ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.
Μήπως δεν ειναι λάθος η προσέγγιση που κάνουν οι γελοίοι της νεοταξικής αριστεράς σημερα που βριζουν όσους ακολουθουν την ΧΑ και τελικά φαίνεται πως την ακολουθούν μη προνομιούχιοι, φτωχοί κι άνεργοι αλλά
και άνθρωποι του μόχθου ; Με το να λέμε οτι "τσακισαν τους αντιπάλους τους και πήραν την εξουσία" στην πραγματικότητα δεν βλέπουμε τις όποιες ευθύνες αναλογούν στον καθενα !
Οχι, κάτι έκαναν και κέρδισαν τις μάζες , οι μάζες δεν σε ακολουθουν επειδή τις δέρνεις !
Ειχαν ενα σοσιαλιστικο πρόγραμμα ως το 33 . Ο Ρεμ φωναζε για σοσιαλιστικη επανασταση και τον καθάρισαν . Ο λόγος ηταν οτι όσο και να μην ακούγεται ωραία η SA ηθελε εφαρμογη αυτού του προγράμματος δηλ απαλλοτριώσεις ευγενών, γη στους αγρότες , αντικατάσταση του στρατού ΜΕ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ !
Επειδή εχω κουράσει θα πω οτι αν οι ξυπνιοι που βολοδέρνουν στην "αριστερά" σημερα ειχαν διαβάσει εσω και λίγο τα γεγονότα εκεινης της εποχής δεν θα έλεγαν τις μαλακίες που λένε !
Για αυτούς πάντα φταίει ο λαός που ειναι μαλάκας και φασίστας και ψηφίζει φασίστες...
Obelix
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Νοέ 30, 2013 12:19 am
Θέμα δημοσίευσης: Απορίες...
Ιακωβίνος έγραψε:
Το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα αν διεκδικούσε την εξουσία θα ξυλοκοπούσε απεργοσπάστες της χαλυβουργικής και θα έκανε συσσίτια υπερ των απεργών για να τους κερδίσει.
Άλλη πολιτική είχαν στο nsdap ως την ανάληψη της εξουσίας σχετικά με τα συνδικάτα και τις απεργίες.
Συμμετείχαν σε όλες τις μεγάλες απεργίες και μάλιστα στην απεργία των ταχυδρομικών υπαλλήλων συνέχιζαν και μετά το ΚΚ Γερμανίας. Τότε μάλιστα ο Γκαίμπελς αναφερόμενος στην απόφαση αυτή έγραψε πως είναι το κόμμα των εργατών κι όχι των ευγενών.Μάλιστα κατηγορούσε το ΚΚ που δεν συνέχιζε την απεργία.
Η S.A. έπαιζε περα απο ξύλο με σοσιαλδημοκράτες και κομμουνιστές (τις συγκεντρώσεις της δεξιάς της διέλυε βέβαια πολύ πιο εύκολα) και τον ρόλο του να μαζεύει κόσμο απο την εργατική τάξη.
Περα απο μέθυσους , μορφινομανείς , εγκληματίες και κάθε λογής ταραχοποιό στοιχείο είχε μαζέψει πάρα πολλούς εργάτες .
Όταν το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα ανέλαβε την εξουσία το σοσιαλιστικό του πρόγραμμα πήγε περίπατο, τα συνδικάτα διαλύθηκαν μαζί με την S.A. που δια στόματος Ρεμ ζητούσε την "δεύτερη επανάσταση" , την σοσιαλιστική , τις απαλλοτριώσεις κλπ.
Η ΧΑ δεν έχει καν την σοβαρότητα να κατεβαίνει σε απεργίες !
Δηλ φωνάζει οτι έχει ένα πρόγραμμα που μοιάζει...με αυτό των ολοκληρωτικών καθεστώτων όταν πλέον είχαν πάρει την εξουσία και όχι οταν την διεκδικούσαν.
Αυτό που θέλω να πω είναι οτι εντελώς άλλη πολιτική είχε το nsdap ως το 33 και άλλη μετά την ανάληψη της καγκελαρίας.
Και πλέον δεν χρειαζόταν τα S.A. τα οποία ξεδόντιασε μετά την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών και απλά διατήρησε τυπικά καποιες χιλιάδες ανδρών με των Λούτσε στην θέση του Ρεμ.
Απο εκει και μετά καθαριζαν οι μπάτσοι της Γερμανίας.
Η ΧΑ αγαπάει πρόωρα τους μπάτσους ...χωρίς να έχει την εξουσία
Έχω ορισμένες επιφυλάξεις - απορίες σχετικά με τα παραπάνω:
Από το κείμενο του Ιακωβίνου (όπως και από άλλα που έχουν δημοσιευτεί παλαιότερα) γεννάται η εντύπωση πως το Ναζιστικό Κόμμα βασίστηκε καθοριστικά στην προσέλκυση εργατών οι οποίοι, έχοντας απογοητευτεί από τo Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και το Σταλινικό KPD, αναζητούσαν προοπτική επίτευξης των (σοσιαλιστικών) στόχων τους σε κάποια ναζιστική δημαγωγία. (Αν αντιλαμβάνομαι εσφαλμένα, παρακαλώ να με διορθώσετε.)
Ανατρέχοντας στα κείμενα του Λ. Ντ. Τρότσκι σχετικά με τον ναζισμό (ομολογώ πως είναι οι μόνες [σοβαρές!] πηγές πληροφόρησης επί των ανωτέρω που έχω υπ' όψη) σχηματίζω την εικόνα πως οι Ναζιστές βασίστηκαν, απεναντίας, ΣΤΟΥΣ ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟΥΣ - ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΥΣ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΥΣ οι οποίοι, έχοντας χάσει κάθε προσδοκία διεξόδου μέσω της συντριβής του μεγάλου κεφαλαίου, στρέφονταν μέσα στην απελπισία τους στην προοπτική ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ. Εξ ου και η προσέλκυση στο Ναζιστικό Κόμμα "μέθυσων, μορφινομανών", κλπ (λίγο δύσκολο να συνταιριάξουν όλοι αυτοί με υγιή εργατικά στοιχεία!) Συνεπώς η πολιτική των Ναζιστών βασιζόταν κυρίως σε ΕΧΘΡΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ των εργατών, οι οποίοι, άλλωστε, στην πλειοψηφία τους ήσαν Σοσιαλδημοκράτες ή Κομμουνιστές (ακόμα και στις εκλογές του Μαρτίου 1933 στο εργατικό κέντρο του Βερολίνου, οι Σοσιαλδημοκράτες συγκέντρωναν το 71% των ψήφων αντί του 12% των Ναζιστών, ενώ το KPD είχε κατρακυλήσει στο 5%). Άλλωστε ο Τρότσκι στο κείμενό του με τίτλο "Τι είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός;" είναι κατηγορηματικός: "Οι Ναζιστές δεν κατόρθωσαν να πλησιάσουν την Εργατική Τάξη".
Κάπως τραγελαφικός ο ισχυρισμός ότι οι Ναζήδες "συμμετείχαν ως σύμμαχοι(;) των εργατών σε απεργίες" ενώ ταυτόχρονα...ξυλοκοπούσαν και σακάτευαν τους εργάτες (Σοσιαλδημοκράτες και Κομμουνιστές στην συντριπτική τους πλειοψηφία) σε πλήθος άλλες περιστάσεις! Εκτός αν η συμμετοχή τους ήταν ανάλογη με εκείνη, π.χ. της ΕΣΑΚ σε παλαιότερες απεργίες των Οικοδόμων, όπου έπαιζε τον ρόλο ΤΟΥ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΥ που ξυλοκοπούσε όσους απεργούς ζητούσαν, π.χ., παραίτηση της κυβέρνησης (εκτός όταν ξυλοφορτωνόταν η ίδια)!
Για να μην μακρηγορώ άλλο: Θα ήθελα να παρακαλέσω τον Ιακωβίνο, ή όποιον άλλο έχει σχετικά στοιχεία, να μου αναφέρει κάποιες πηγές πληροφόρησης σχετικά με τα παραπάνω. Ιδιαίτερα θα ήθελα να πληροφορηθώ:
1) Το ιστορικό των "μεγάλων απεργιών στις οποίες ("όλες") οι Ναζιστές είχαν συμμετοχή",
2) Τα γεγονότα ιδιαίτερα της απεργίας των ταχυδρομικών την οποία αναφέρει.
Κατά τα άλλα, οι παρατηρήσεις του σχετικά με την Χ.Α. (που αποτελεί και την σημαντικώτερη πτυχή των όσων συζητούμε) είναι πολύ εύστοχες!
Μεταλληνός
Δημοσιεύθηκε: Παρ Νοέ 29, 2013 1:52 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Πολύ σωστές οι παρατηρήσεις που κάνεις Ιακωβίνε, αυτές οι διαφορές ανάμεσα στον πραγματικό φασισμό και τα ακροδεξιά στρατιωτικά πραξικοπήματα, είναι που θα συζητήσουμε άλλωστε στο επόμενα κείμενο που θα αφορά στο τί είναι φασισμός..
Ιακωβίνος
Δημοσιεύθηκε: Παρ Νοέ 29, 2013 10:02 am
Θέμα δημοσίευσης: Re: Περί απεργιών...
Obelix έγραψε:
Συμπληρωματικά: Αν το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας βρισκόταν αντιμέτωπο, π.χ. με την απεργία της Χαλυβουργικής, δεν θα πήγαινε να μοιράσει στους απεργούς ούτε καν τις...γκοφρέττες και τα...εμφυαλωμένα νεράκια της Χ.Α. Το μόνο που θα έκανε απεναντίας (υπό τον όρο ότι θα είχε την δύναμη για κάτι τέτοιο) θα ήταν να στείλει την S.A. ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ! Σύμφωνα με την ιδεολογία του Ναζιστικού Κόματος η απεργία ήταν "πράξη εσχάτης προδοσίας, υποκινούμενη από τους Κομμουνιστές - Εβραιομπολσεβίκους". Και οι συμμετέχοντες σε κάτι τέτοιο δεν νοείτο παρά να ΤΣΑΚΙΣΤΟΥΝ ΑΝΕΛΕΗΤΑ, ως "προδότες του Έθνους"...
Το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα αν διεκδικούσε την εξουσία θα ξυλοκοπούσε απεργοσπάστες της χαλυβουργικής και θα έκανε συσσίτια υπερ των απεργών για να τους κερδίσει.
Άλλη πολιτική είχαν στο nsdap ως την ανάληψη της εξουσίας σχετικά με τα συνδικάτα και τις απεργίες.
Συμμετείχαν σε όλες τις μεγάλες απεργίες και μάλιστα στην απεργία των ταχυδρομικών υπαλλήλων συνέχιζαν και μετά το ΚΚ Γερμανίας. Τότε μάλιστα ο Γκαίμπελς αναφερόμενος στην απόφαση αυτή έγραψε πως είναι το κόμμα των εργατών κι όχι των ευγενών.Μάλιστα κατηγορούσε το ΚΚ που δεν συνέχιζε την απεργία.
Η S.A. έπαιζε περα απο ξύλο με σοσιαλδημοκράτες και κομμουνιστές (τις συγκεντρώσεις της δεξιάς της διέλυε βέβαια πολύ πιο εύκολα) και τον ρόλο του να μαζεύει κόσμο απο την εργατική τάξη.
Περα απο μέθυσους , μορφινομανείς , εγκληματίες και κάθε λογής ταραχοποιό στοιχείο είχε μαζέψει πάρα πολλούς εργάτες .
Όταν το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα ανέλαβε την εξουσία το σοσιαλιστικό του πρόγραμμα πήγε περίπατο, τα συνδικάτα διαλύθηκαν μαζί με την S.A. που δια στόματος Ρεμ ζητούσε την "δεύτερη επανάσταση" , την σοσιαλιστική , τις απαλλοτριώσεις κλπ.
Η ΧΑ δεν έχει καν την σοβαρότητα να κατεβαίνει σε απεργίες !
Δηλ φωνάζει οτι έχει ένα πρόγραμμα που μοιάζει...με αυτό των ολοκληρωτικών καθεστώτων όταν πλέον είχαν πάρει την εξουσία και όχι οταν την διεκδικούσαν.
Αυτό που θέλω να πω είναι οτι εντελώς άλλη πολιτική είχε το nsdap ως το 33 και άλλη μετά την ανάληψη της καγκελαρίας.
Και πλέον δεν χρειαζόταν τα S.A. τα οποία ξεδόντιασε μετά την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών και απλά διατήρησε τυπικά καποιες χιλιάδες ανδρών με των Λούτσε στην θέση του Ρεμ.
Απο εκει και μετά καθαριζαν οι μπάτσοι της Γερμανίας.
Η ΧΑ αγαπάει πρόωρα τους μπάτσους ...χωρίς να έχει την εξουσία
Powered by
phpBB
© 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας