patari.org
Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
patari.org Αρχική σελίδα
->
Πολιτική συζήτηση
Δημοσίευση απάντησης
Όνομα μέλους
Θέμα
Περιεχόμενο
Emoticons
Περισσότερα Emoticons
Χρώμα γραμματοσειράς:
Προεπιλογή
Βαθύ Κόκκινο
Κόκκινο
Πορτοκαλί
Καφέ
Κίτρινο
Πράσινο
Λαδί
Κυανό
Μπλέ
Βαθύ Μπλέ
Λουλακί
Βιολετί
Λευκό
Μαύρο
Μέγεθος γραμματοσειράς:
Μέγεθος γραμματοσειράς
Μικροσκοπικό
Μικρό
Κανονικό
Μεγάλο
Τεράστιο
Να κλείσουν τα Tags
[quote="Παρατηρητής"][quote="Anonymous"][quote="Μεταλληνός"][quote="Anonymous"]58%...συγκλονιστικο ποσοστο :lol:[/quote] Το βρίσκεις λίγο; Πω, πω, μας στεναχώρησες τώρα, και δεν θα μπορέσουμε να κοιμηθούμε....[/quote] Μερικα χρονια πριν(πριν απο τα Μνημονια μαλιστα, ας τολμησουν να κανουν αντιστοιχη δημοσκοπηση τωρα...) σε δημοσκοπηση της ΚΑΠΑ Research, το 50-52% των ερωτηθεντων, ειχε ειτε απολυτα θετικη, ειτε αρκετα θετικη γνωμη για τη "λαομισητη χουντα"!! Το βρισκεις λιγο?? :D[/quote] Ποιος δίνει σημασία στις δημοσκοπήσεις του καθεστωτικού και πασίγνωστου απατεώνα της ΚΑΠΑ Research… Αλλά ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση εσύ απλώς ψεύδεσαι χονδροειδέστατα. Ξέρεις να διαμαρτυρήθηκε κάποιος επειδή ο Παπαδόπουλος -και όχι μόνο αυτός- ψόφησε στη φυλακή; Γνωρίζεις ότι στην Κατοχή ήταν όργανο των Γερμανών (στην Ανδραβίδα;) Ή χούντα εκτός των άλλων ήταν ή όχι και χούντα ηλιθίων που κατέληξαν να ψοφήσουν στις φυλακές, εκτός του πανηλίθιου Παττακού, που τον απάλλαξαν λόγω βλακείας; Υποθέτω ότι αν και άσχετος, κάτι γνωρίζεις. Γιατί οι Αμερικάνοι εγκατέστησαν αυτά τα χαϊβάνια στην εξουσία; Γνωρίζεις ποιος ήταν ο ρόλος των Αμερικάνων. Ήταν ή όχι όργανο τους η χούντα; Είναι η χούντα υπεύθυνη για την διχοτόμηση της Κύπρου; Ξέρεις για την μεθοδευμένη από την χούντα κατάρριψη του μεταγωγικού που στοίχισε την ζωή τουλάχιστον 250 Ελλήνων καταδρομέων; Μη συνεχίσεις τις βλακώδεις ψευδολογίες σου γιατί οι διαχειριστές θα σε πετάξουν έξω και με το δίκιο τους.[/quote]
Επιλογές
HTML
Ανενεργό
BBCode
Ενεργό
Smilies
Ενεργά
Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση
Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη:
Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση
Ανοιχτά φόρουμ
----------------
Πολιτική συζήτηση
Παιδική χαρά
Στο περιθώριο
Ανασκόπηση Θέματος
Συγγραφέας
Μήνυμα
alfon
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Απρ 24, 2016 11:57 pm
Θέμα δημοσίευσης:
α) Ο Κώστας Γεωργίου, καθηγητής, του οποίου μας έδωσες λινκ στο αρθρο τί διδάσκει; Αλβανικά; Ελληνικά πάντως δε γνωρίζει, αλλά θέλει να χρησιμοποιεί και την καθαρεύουσα ("Πλειστάκις φορές" - θυμίζει το "ετόνισα ουχί άπαξ, ουχί δίπαξ, ουχί τρίπαξ" του εξίσου αγράμματου πρωην ταγματασφαλίτη Παπαδόπουλου). Φαίνεται οτι όλοι οι ηλίθιοι αγράμματοι καθαρευουσιάνοι είναι μια φάρα. Όπως λέμε "άσπροι σκύλοι, μαύροι σκύλοι, όλοι οι σκύλοι μια γενιά". Ή, επί το λαϊκότερον, "άσπρα μούρα μαύρα μούρα είσαι μια παλιοχαμούρα"
β) Αφού η χούντα του Παπαδόπουλου δεν οργανώθηκε και δε στηρίχτηκε από τους Αμερικάνους, τότε γιατί ο Κλίντον όταν είχε έρθει ζήτησε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για την οργάνωση και στήριξη του πραξικοπήματος; Μάλλον δε θα είχε διαβάσει τα βιβλία που διαβάζεις εσύ και έπεσε θύμα της κομμουνιστικής προπαγάνδας. Εκτός και αν ήταν και ο ίδιος κομμουνιστής.
Obelix
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Απρ 24, 2016 8:07 pm
Θέμα δημοσίευσης: "Θέλει η π....να να κρυφτεί..."
Anonymous έγραψε:
...φοιτησε για ενα διαστημα στο Πολυτεχνειο(ειχαν δωσει το ελευθερο στους αξιωματικους που γυρισαν απο το Μετωπο, να εισαχθουν χωρις εξετασεις σε οποια σχολη ηθελαν)...
Αυτό, από μόνο του, δείχνει πολλά...
Οι αξιωματικοί επί κατοχής χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες:
1) Σε αυτούς που εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ (ή, έστω, στον ΕΔΕΣ) και βγήκαν στο βουνό.
2) Σε αυτούς που έφυγαν στην Μέση Ανατολή.
3) Στους δωσίλογους.
Για να μην ανήκουν στις δυο πρώτες κατηγορίες, και μάλιστα για να έχουν και τέτοια προνόμια (εισαγωγή χωρίς εξετάσεις, όπου ήθελαν!) ΤΙ άλλο σημαίνει παρά ότι είχαν την συμπάθεια των αρχών κατοχής; Ότι ήταν άνθρωποι των Γερμανών; Ότι εστάλησαν στο Πολυτεχνείο για να σπιουνεύουν τους άλλους φοιτητές;
Anonymous έγραψε:
Επι Κατοχης επισης, προβιβαστηκε απο ανθυπολοχαγος σε υπολοχαγο απο το Στρατηγειο Μεσης Ανατολης
Σπουδαία εγγύηση! Λες και η βρετανόδουλη κυβέρνηση της Μέσης Ανατολής δεν ήταν "κώλος και βρακί" με τους ταγματασφαλίτες! Λες και δεν τους χρησιμοποίησαν ευθύς αμέσως μόλις έφυγαν οι Γερμανοί (οπότε λογικό ήταν να "γλυκαίνουν" μερικούς με προαγωγές κλπ, ήδη από την κατοχή)...
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Απρ 23, 2016 12:50 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Δηλωσεις Μπρεζινσκι...επειδη το σαιτ δεν δινει προσβαση τις βαζω εξ ολοκληρου...
Toward a Global Realignment
ZBIGNIEW BRZEZINSKI
As its era of global dominance ends, the United States needs to take the lead in realigning the global power architecture.
Five basic verities regarding the emerging redistribution of global political power and the violent political awakening in the Middle East are signaling the coming of a new global realignment.
The first of these verities is that the United States is still the world’s politically, economically, and militarily most powerful entity but, given complex geopolitical shifts in regional balances, it is no longer the globally imperial power. But neither is any other major power.
The second verity is that Russia is experiencing the latest convulsive phase of its imperial devolution. A painful process, Russia is not fatally precluded – if it acts wisely – from becoming eventually a leading European nation-state. However, currently it is pointlessly alienating some of its former subjects in the Islamic southwest of its once extensive empire, as well as Ukraine, Belarus, and Georgia, not to mention the Baltic States.
The third verity is that China is rising steadily, if more slowly as of late, as America’s eventual coequal and likely rival; but for the time being it is careful not to pose an outright challenge to America. Militarily, it seems to be seeking a breakthrough in a new generation of weapons while patiently enhancing its still very limited naval power.
The fourth verity is that Europe is not now and is not likely to become a global power. But it can play a constructive role in taking the lead in regard to transnational threats to global wellbeing and even human survival. Additionally, Europe is politically and culturally aligned with and supportive of core U.S. interests in the Middle East, and European steadfastness within NATO is essential to an eventually constructive resolution of the Russia-Ukraine crisis.
The fifth verity is that the currently violent political awakening among post-colonial Muslims is, in part, a belated reaction to their occasionally brutal suppression mostly by European powers. It fuses a delayed but deeply felt sense of injustice with a religious motivation that is unifying large numbers of Muslims against the outside world; but at the same time, because of historic sectarian schisms within Islam that have nothing to do with the West, the recent welling up of historical grievances is also divisive within Islam.
Taken together as a unified framework, these five verities tell us that the United States must take the lead in realigning the global power architecture in such a way that the violence erupting within and occasionally projected beyond the Muslim world—and in the future possibly from other parts of what used to be called the Third World—can be contained without destroying the global order. We can sketch this new architecture by elaborating briefly each of the five foregoing verities.
First, America can only be effective in dealing with the current Middle Eastern violence if it forges a coalition that involves, in varying degrees, also Russia and China. To enable such a coalition to take shape, Russia must first be discouraged from its reliance on the unilateral use of force against its own neighbors—notably Ukraine, Georgia, the Baltic States—and China should be disabused of the idea that selfish passivity in the face of the rising regional crisis in the Middle East will prove to be politically and economically rewarding to its ambitions in the global arena. These shortsighted policy impulses need to be channeled into a more farsighted vision.
Second, Russia is becoming for the first time in its history a truly national state, a development that is as momentous as it is generally overlooked. The Czarist Empire, with its multinational but largely politically passive population, came to an end with World War I and the Bolshevik creation of an allegedly voluntary union of national republics (the USSR), with power resting effectively in Russian hands, took its place. The collapse of the Soviet Union at the end of 1991 led to the sudden emergence of a predominantly Russian state as its successor, and to the transformation of the former Soviet Union’s non-Russian “republics” into formally independent states. These states are now consolidating their independence, and both the West and China—in different areas and different ways—are exploiting that new reality to Russia’s disadvantage. In the meantime, Russia’s own future depends on its ability to become a major and influential nation-state that is part of a unifying Europe. Not to do so could have dramatically negative consequences for Russia’s ability to withstand growing territorial-demographic pressure from China, which is increasingly inclined as its power grows to recall the “unequal” treaties Moscow imposed on Beijing in times past.
Third, China’s dramatic economic success requires enduring patience and the country’s awareness that political haste will make for social waste. The best political prospect for China in the near future is to become America’s principal partner in containing global chaos of the sort that is spreading outward (including to the northeast) from the Middle East. If it is not contained, it will contaminate Russia’s southern and eastern territories as well as the western portions of China. Closer relations between China and the new republics in Central Asia, the post-British Muslim states in Southwest Asia (notably Pakistan) and especially with Iran (given its strategic assets and economic significance), are the natural targets of Chinese regional geopolitical outreach. But they should also be targets of global Sino-American accommodation.
Fourth, tolerable stability will not return to the Middle East as long as local armed military formations can calculate that they can be simultaneously the beneficiaries of a territorial realignment while selectively abetting extreme violence. Their ability to act in a savage manner can only be contained by increasingly effective—but also selective—pressure derived from a base of U.S.-Russian-Chinese cooperation that, in turn, enhances the prospects for the responsible use of force by the region’s more established states (namely, Iran, Turkey, Israel, and Egypt). The latter should also be the recipients of more selective European support. Under normal circumstances, Saudi Arabia would be a significant player on that list, but the current inclination of the Saudi government still to foster Wahhabi fanaticism, even while engaged in ambitious domestic modernization efforts, raises grave doubts regarding Saudi Arabia’s ability to play a regionally significant constructive role.
Fifth, special attention should be focused on the non-Western world’s newly politically aroused masses. Long-repressed political memories are fueling in large part the sudden and very explosive awakening energized by Islamic extremists in the Middle East, but what is happening in the Middle East today may be just the beginning of a wider phenomenon to come out of Africa, Asia, and even among the pre-colonial peoples of the Western Hemisphere in the years ahead.
Periodic massacres of their not-so-distant ancestors by colonists and associated wealth-seekers largely from western Europe (countries that today are, still tentatively at least, most open to multiethnic cohabitation) resulted within the past two or so centuries in the slaughter of colonized peoples on a scale comparable to Nazi World War II crimes: literally involving hundreds of thousands and even millions of victims. Political self-assertion enhanced by delayed outrage and grief is a powerful force that is now surfacing, thirsting for revenge, not just in the Muslim Middle East but also very likely beyond.
Much of the data cannot be precisely established, but taken collectively, they are shocking. Let just a few examples suffice. In the 16th century, due largely to disease brought by Spanish explorers, the population of the native Aztec Empire in present-day Mexico declined from 25 million to approximately one million. Similarly, in North America, an estimated 90 percent of the native population died within the first five years of contact with European settlers, due primarily to diseases. In the 19th century, various wars and forced resettlements killed an additional 100,000. In India from 1857-1867, the British are suspected of killing up to one million civilians in reprisals stemming from the Indian Rebellion of 1857. The British East India Company’s use of Indian agriculture to grow opium then essentially forced on China resulted in the premature deaths of millions, not including the directly inflicted Chinese casualties of the First and Second Opium Wars. In the Congo, which was the personal holding of Belgian King Leopold II, 10-15 million people were killed between 1890 and 1910. In Vietnam, recent estimates suggest that between one and three million civilians were killed from 1955 to 1975.
As to the Muslim world, in Russia’s Caucasus, from 1864 and 1867, 90 percent of the local Circassian population was forcibly relocated and between 300,000 and 1.5 million either starved to death or were killed. Between 1916 and 1918, tens of thousands of Muslims were killed when 300,000 Turkic Muslims were forced by Russian authorities through the mountains of Central Asia and into China. In Indonesia, between 1835 and 1840, the Dutch occupiers killed an estimated 300,000 civilians. In Algeria, following a 15-year civil war from 1830-1845, French brutality, famine, and disease killed 1.5 million Algerians, nearly half the population. In neighboring Libya, the Italians forced Cyrenaicans into concentration camps, where an estimated 80,000 to 500,000 died between 1927 and 1934.
More recently, in Afghanistan between 1979 and 1989 the Soviet Union is estimated to have killed around one million civilians; two decades later, the United States has killed 26,000 civilians during its 15-year war in Afghanistan. In Iraq, 165,000 civilians have been killed by the United States and its allies in the past 13 years. (The disparity between the reported number of deaths inflicted by European colonizers compared with the United States and its allies in Iraq and Afghanistan may be due in part to the technological advances that have led to the ability to use force more precisely, and in part as well to a shift in the world’s normative climate.) Just as shocking as the scale of these atrocities is how quickly the West forgot about them.
In today’s postcolonial world, a new historical narrative is emerging. A profound resentment against the West and its colonial legacy in Muslim countries and beyond is being used to justify their sense of deprivation and denial of self-dignity. A stark example of the experience and attitudes of colonial peoples is well summarized by the Senegalese poet David Diop in “Vultures”:
In those days,
When civilization kicked us in the face
The vultures built in the shadow of their talons
The blood stained monument of tutelage…
The growing evocation of these memories, in the Muslim world and increasingly beyond, shows how the past still influences the present, but it certainly does not justify the violent behaviors that are transpiring in the Middle East today.
Given all this, a long and painful road toward an initially limited regional accommodation is the only viable option for the United States, Russia, China, and the pertinent Middle Eastern entities. For the United States, that will require patient persistence in forging cooperative relationships with some new partners (particularly Russia and China) as well as joint efforts with more established and historically rooted Muslim states (Turkey, Iran, Egypt, and Saudi Arabia if it can detach its foreign policy from Wahhabi extremism) in shaping a wider framework of regional stability. Our European allies, previously dominant in the region, can still be helpful in that regard.
A comprehensive U.S. pullout from the Muslim world favored by domestic isolationists, could give rise to new wars (for example, Israel vs. Iran, Saudi Arabia vs. Iran, a major Egyptian intervention in Libya) and would generate an even deeper crisis of confidence in America’s globally stabilizing role. In different but dramatically unpredictable ways, Russia and China could be the geopolitical beneficiaries of such a development even as global order itself becomes the more immediate geopolitical casualty. Last but not least, in such circumstances a divided and fearful Europe would see its current member states searching for patrons and competing with one another in alternative but separate arrangements among the more powerful trio.
A constructive U.S. policy must be patiently guided by a long-range vision. It must seek outcomes that promote the gradual realization in Russia (probably post-Putin) that its only place as an influential world power is ultimately within Europe. China’s increasing role in the Middle East should reflect the reciprocal American and Chinese realization that a growing U.S.-PRC partnership in coping with the Middle Eastern crisis is an historically significant test of their ability to shape and enhance together wider global stability.
The alternative to a constructive vision, and especially the quest for a one-sided militarily and ideologically imposed outcome, can only result in prolonged and self-destructive futility. For America, that could entail enduring conflict, fatigue, and conceivably even a demoralizing withdrawal to its pre-20th century isolationism. For Russia, it could mean major defeat, increasing the likelihood of subordination in some fashion to Chinese predominance. For China, it could portend war not only with the United States but also, perhaps separately, with either Japan or India or with both. And, in any case, a prolonged phase of sustained ethnic, quasi-religious wars pursued through the Middle East with self-righteous fanaticism would generate escalating bloodshed within and outside the region, and growing cruelty everywhere.
The fact is that there has never been a truly “dominant” global power until the emergence of America on the world scene. Imperial Great Britain came close to becoming one, but World War I and later World War II not only bankrupted it but also prompted the emergence of rival regional powers. The decisive new global reality was the appearance on the world scene of America as simultaneously the richest and militarily the most powerful player. During the latter part of the 20th century no other power even came close.
That era is now ending. While no state is likely in the near future to match America’s economic-financial superiority, new weapons systems could suddenly endow some countries with the means to commit suicide in a joint tit-for-tat embrace with the United States, or even to prevail. Without going into speculative detail, the sudden acquisition by some state of the capacity to render the America militarily broadly inferior would spell the end of America’s global role. The result would most probably be global chaos. And that is why it behooves the United States to fashion a policy in which at least one of the two potentially threatening states becomes a partner in the quest for regional and then wider global stability, and thus in containing the least predictable but potentially the most likely rival to overreach. Currently, the more likely to overreach is Russia, but in the longer run it could be China.
Since the next twenty years may well be the last phase of the more traditional and familiar political alignments with which we have grown comfortable, the response needs to be shaped now. During the rest of this century, humanity will also have to be increasingly preoccupied with survival as such on account of a confluence of environmental challenges. Those challenges can only be addressed responsibly and effectively in a setting of increased international accommodation. And that accommodation has to be based on a strategic vision that recognizes the urgent need for a new geopolitical framework.
*The author acknowledges the helpful contribution of his research assistant Paul Wasserman, and the scholarship on the subject of colonial brutality by Adam Hochschild, Richard Pierce, William Polk, and the Watson Institute at Brown University, among others.
Zbigniew Brzezinski is a counselor at the Center for Strategic and International Studies and was the National Security Advisor to President Jimmy Carter from 1977-81. He is the author, most recently, of Strategic Vision: America and the Crisis of Global Power.
από Σ.Ο.
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Απρ 23, 2016 11:00 am
Θέμα δημοσίευσης:
ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ:
ΑΡΚΕΤΑ
Παρατηρητής
Δημοσιεύθηκε: Παρ Απρ 22, 2016 4:52 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Εξυπνάκια λάθος ανθρώπους βρήκες να «δουλέψεις». Και την χούντα έχεις αποστολή να δικαιώσεις τεχνηέντως και το ξεπουλημένο τομάρι το Σαμψών και τον Μακάριο να διασύρεις. Προφανώς κάποιο βρώμικο παιχνίδι ετοιμάζεται σε βάρος της πολύπαθης χώρας μας. Νομίζεις ότι πιπιλάμε το δάκτυλο; Σε λάθος εκτιμήσεις επιχειρείτε να στηριχτείτε εσείς οι «σούπερ σχετικοί».
Η δημοσκόπηση στην οποία αναφέρεσαι θέλει να αποκαταστήσει την χούντα, όχι διότι αξίζει αποκατάστασης, αλλά γιατί σας χρειάζεται ίσως μια
νέα «καλή» χούντα
. Τα περί "αποτροπιασμού" σας στην μνήμη της είναι παραμύθι για αφελείς. Αν τώρα ο Παπαδόπουλος εντάχθηκε στα Τάγματα Ασφαλείας είμαι σε θέση να το γνωρίζω καλύτερα από εσένα.
Επί Κατοχής, προβιβάστηκε από ανθυπολοχαγός σε υπολοχαγό από το Στρατηγείο Μέσης Ανατολή. Από τους Εγγλέζους δηλαδή. Και αυτό μας λες δε θα είχε γίνει αν ήταν στα Τάγματα Ασφάλειας, διότι η εξόριστη κυβέρνηση τα είχε αποκηρύξει επισήμως! Η εξόριστη κυβέρνηση όμως αγαπητέ ήταν υποχείριο των Εγγλέζων και τίποτε περισσότερο.
Ουδέποτε, λες, αποδείχτηκε ότι ο Παπαδόπουλος ήταν στα Τάγματα Ασφάλειας επί Κατοχής!
Όμως, αν όχι στα τάγματα Ασφάλειας, που ήταν στα χρόνια της Κατοχής ο Παπαδόπουλος; Αυτοί που τον κατηγορούν, μιλάνε για το νομό Αχαΐας για την Ανδραβίδα δηλαδή. Όχι, στην Ηλεία ήταν ο Παπαδόπουλος, μας λες εσύ. Καλά, ότι πεις εσύ «δάσκαλε»!
Κάτι όμως ξέρουμε κι εμείς αγαπητέ. Πέραν τούτου οι απόσταση μεταξύ Ηλείας και Αχαΐας είναι ασήμαντη.
Εσείς φιλαράκο φαίνεται να ετοιμάζετε ηθική αποκατάσταση του Παπαδόπουλου και της κλίκας του, αποστολή της οποίας υπήρξε η προδοσία της Κύπρου, το ξεπούλημα και η διχοτόμηση, με τους Αμερικάνους και τους Άγγλους οργανωτές, ενώ τα ελληνικά υποβρύχια αντί να τορπιλίσουν τα τούρκικα πλοία που πλησίαζαν τα κυπριακά παράλια παρακολουθούσαν την τραγωδία διακριτικά διότι αυτή ήταν η εντολή της χούντας (των Αμερικάνων δηλαδή), ενώ ο Αλήτης ο Σαμψών έκανε ότι μπορούσε για να πετύχει το πραξικόπημα της χούντας – και Τουρκίας κατά του Μακάριου και του κυπριακού λαού.
Τα περί Αμερικής και της CIA μας λένε, είναι γνωστά παραμύθια (!!!) το είχε επισημάνει και ο «αντιχουντικός» τάχα και έγκυρος ιστορικός συγγραφέας Σόλων Γρηγοριάδης από το 1975 κιόλας! Ο ισχυρισμός ότι δεν υπήρξε ανάμιξη είτε της επίσημης Αμερικής είτε της CIA στην οργάνωση/προετοιμασία του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου είναι ένα θρασύτατο ψέμα που πρέπει κανείς να είναι εντελώς ηλίθιος για να το χάψει.
Αυτές τις ανοησίες μόνο βλάκες ή πράκτορες μπορεί να τις ξεστομίζουν. Ο Γ. Παπανδρέου δεν είχε πρόθεση να ανατρέψει τον Μακάριο. Αλλά και σε καμιά περίπτωση δεν θα τολμούσε ο ίδιος ή ο Μακάριος να αντιταχθούν στα σχέδια των Αμερικάνων να διχοτομήσουν την Κύπρο. Τα εκτελεστικά όργανα ήταν οι Τούρκοι και στην Ελλάδα η Χούντα της οποίας η αποστολή έληξε όταν κατέρριψε το μεταγωγικό με τους ΛΟΚατζήδες για να διχοτομηθεί τελικά η Κύπρος. Κι αυτό βέβαια δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την επέμβαση της αμερικανοκίνητης χούντας και αν δεν θυσίαζε στο βωμό της προδοσίας Ελλαδίτες και Κυπρίους.
Μεταλληνός
Δημοσιεύθηκε: Παρ Απρ 22, 2016 2:07 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Anonymous έγραψε:
Ετσι οπως γινεται η αναφορα στην επιθυμια των Ρωσων να ξαναυπαρξει η Σοβιετικη Ενωση, ειναι πολυ αοριστο...Εννοουν μονο την ενωση των κρατων της πρωη ΕΣΣΔ σε ενα ενιαιο κρατος η και επαναφορα του πολιτικοοικονομικου συστηματος της ΕΣΣΔ? Και αν ισχυει το δευτερο, περι ποιας περιοδου μιλαμε? Διοτι πολλα πραγματα ηταν αλλιως επι Λενιν, αλλιως επι Σταλιν, αλλιως επι Κρουτσεφ και παει λεγοντας...
Η επιθυμία αναβίωσης της ΕΣΣΔ, δεν είναι αόριστη. Αντίθετα, είναι πολύ συγκεκριμένη. Η πλειοψηφία του κόσμου πάνω από 25 χρόνια τώρα, γνώρισε μέσα από την ζωντανή εμπειρία του πολύ καλά τι είναι στην πραγματικότητα το καπιταλιστικό μπουρδέλο.Το γνώρισε και μέσα στα όρια της πρώην ΕΣΣΔ, αλλά και έξω από αυτά (τα όρια) μέσα στις μεγάλες καπιταλιστικές μητροπόλεις. Και μάλιστα η συγκυρία τα έφερε έτσι τα πράγματα, ώστε να γνωρίσει τον καπιταλισμό, στην πλέον άγρια μορφή του. Στην παγκοσμιοποιημένη του μορφή, δηλαδή στην πορεία προς την οριστική του κατάρρευση....
Από τον Στάλιν μέχρι τον Γκορμπατσώφ διαγράφονται όλα τα ενδιάμεσα στάδια τα οποία ολοκλήρωσαν τον γραφειοκρατικό εκφυλισμό της ΕΣΣΔ, έναν εκφυλισμό που την οδήγησε στο φυσιολογικό της τέλος. Ένα "τέλος" προσωρινό. Η σημερινή εποχή δεν έχει καμία σχέση με το 1924. Αναβίωση της ΕΣΣΔ σήμερα, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς η εργατική τάξη να γίνει απόλυτος αφέντης στον τόπο της, έχοντας τον πρώτο λόγο στην παραγωγή, και στο καινούργιο κράτος που θα δημιουργηθεί ξανά από την αρχή. Αναβίωση της ΕΣΣΔ σήμερα, σημαίνει πως η ιστορία θα ενώσει ξανά το σκοινί που κόπηκε βίαια την επαίσχυντη εποχή του Σταλινισμού. Είναι μια φυσιολογική εξέλιξη που δεν πρόκειται ν' αργήσει. Ας μην αμφιβάλει κανείς γι' αυτό......
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Απρ 21, 2016 10:49 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Ετσι οπως γινεται η αναφορα στην επιθυμια των Ρωσων να ξαναυπαρξει η Σοβιετικη Ενωση, ειναι πολυ αοριστο...Εννοουν μονο την ενωση των κρατων της πρωη ΕΣΣΔ σε ενα ενιαιο κρατος η και επαναφορα του πολιτικοοικονομικου συστηματος της ΕΣΣΔ? Και αν ισχυει το δευτερο, περι ποιας περιοδου μιλαμε? Διοτι πολλα πραγματα ηταν αλλιως επι Λενιν, αλλιως επι Σταλιν, αλλιως επι Κρουτσεφ και παει λεγοντας...
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Απρ 21, 2016 10:01 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Αγια-Σοφιάς έγραψε:
Ο παλαιός αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α. Σπύρος Παπαγεωργίου στο βιβλίο του "επιχείρηση Κοφινου" καταλογίζει ευθύνες για τα γεγονότα στους Συνταγματάρχες που ήθελαν να αποδεσμευτούν δυνάμεις απο Κύπρο για να στερεώσουν το εν Ελλάδι καθεστώς . Ασφαλώς και καταλογίζει ευθύνες σε Μακάριο και Βασιλιά Κωνσταντίνο .
Νομιζω οτι διαβαζεις το συγκεκριμενο(σπουδαιο κατα τ'αλλα) βιβλιο του Παπαγεωργιου, επιλεκτικα! Προφανως θυμασαι το αναφερομενο εκει μεσα σεναριο συμπαιγνιας βασιλια και Καραμανλη προκειμενου να δημιουργηθει "εθνικη περιπετεια" και να ανατραπει το καθεστως των συνταγματαρχων...
Ο ιδιος ο Παπαγεωργιου σε μεταγενεστερες συνεντευξεις του για αυτο το ζητημα ειναι πιο κατηγορηματικος σε σχεση με το περιεχομενο του ιδιου του του βιβλιου! Οτι δηλαδη ο Παπαδοπουλος δεν ειχε προθεση να αποσυρει τη "μεραρχια"! Το κλειδι στην υποθεση αυτη, ειναι να καταλαβουμε το εξης! Οπως προκυπτει απο τα αδιαμφισβητητα εγγραφα που παραθετει ο Παπαγεωργιου, οι περιπολιες Γριβα/Εθνικης Φρουρας διαταχθηκαν απο την Κυπριακη κυβερνηση(και ας λεγαν οι Παπανδρεου/Μητσοτακης μετα οτι ο Μακαριος δεν γνωριζε τιποτα) και σε πληρη συμφωνια με το εδω ΓΕΕΘΑ! Το εδω ΓΕΕΘΑ ομως ηταν υπο τον ελεγχο του Σπαντιδακη, ο οποιος ηταν ανθρωπος του βασιλια και ειχε συμφωνησει μαζι του στην ανατροπη των συνταγματαρχων! Συνδυαζουμε αυτο το γεγονος επομενως, με το ολως "τυχαιο" γεγονος οτι ενα μηνα πριν, ο Σπαντιδακης ειχε επισκεφτει τον Μακαριο χωρις να ενημερωσει κανεναν, παραλληλα ο Αρναουτης ο γραμματεας του βασιλια ειχε επισκεφτει τον Καραμανλη στο Παρισι(γνωστες οι συνομιλιες τους και το τι ειπε ο Καραμανλης για την "εθνικη περιπετεια" που θα ερθει και πως θα βγει τοτε να κατηγορησει τους συνταγματαρχες κλπ κλπ), συν οτι η προετοιμασια του αντικινηματος του βασιλια που εγινε τελικα τον Δεκεμβρη, ηταν στα σκαρια!! Ετσι λοιπον, μπορεις να καταλαβεις νομιζω, πως στηθηκε το σκηνικο στην Κοφινου απο βασιλια, Καραμανλη και Μακαριο...
Αγια-Σοφιάς
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Απρ 21, 2016 9:38 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Ο παλαιός αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α. Σπύρος Παπαγεωργίου στο βιβλίο του "επιχείρηση Κοφινου" καταλογίζει ευθύνες για τα γεγονότα στους Συνταγματάρχες που ήθελαν να αποδεσμευτούν δυνάμεις απο Κύπρο για να στερεώσουν το εν Ελλάδι καθεστώς . Ασφαλώς και καταλογίζει ευθύνες σε Μακάριο και Βασιλιά Κωνσταντίνο .
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Απρ 21, 2016 9:15 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Παρατηρητής έγραψε:
Anonymous έγραψε:
Μεταλληνός έγραψε:
Anonymous έγραψε:
58%...συγκλονιστικο ποσοστο
Το βρίσκεις λίγο; Πω, πω, μας στεναχώρησες τώρα, και δεν θα μπορέσουμε να κοιμηθούμε....
Μερικα χρονια πριν(πριν απο τα Μνημονια μαλιστα, ας τολμησουν να κανουν αντιστοιχη δημοσκοπηση τωρα...) σε δημοσκοπηση της ΚΑΠΑ Research, το 50-52% των ερωτηθεντων, ειχε ειτε απολυτα θετικη, ειτε αρκετα θετικη γνωμη για τη "λαομισητη χουντα"!! Το βρισκεις λιγο??
Ποιος δίνει σημασία στις δημοσκοπήσεις του καθεστωτικού και πασίγνωστου απατεώνα της ΚΑΠΑ Research… Αλλά ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση εσύ απλώς ψεύδεσαι χονδροειδέστατα. Ξέρεις να διαμαρτυρήθηκε κάποιος επειδή ο Παπαδόπουλος -και όχι μόνο αυτός- ψόφησε στη φυλακή; Γνωρίζεις ότι στην Κατοχή ήταν όργανο των Γερμανών (στην Ανδραβίδα;) Ή χούντα εκτός των άλλων ήταν ή όχι και χούντα ηλιθίων που κατέληξαν να ψοφήσουν στις φυλακές, εκτός του πανηλίθιου Παττακού, που τον απάλλαξαν λόγω βλακείας; Υποθέτω ότι αν και άσχετος, κάτι γνωρίζεις.
Γιατί οι Αμερικάνοι εγκατέστησαν αυτά τα χαϊβάνια στην εξουσία; Γνωρίζεις ποιος ήταν ο ρόλος των Αμερικάνων. Ήταν ή όχι όργανο τους η χούντα; Είναι η χούντα υπεύθυνη για την διχοτόμηση της Κύπρου; Ξέρεις για την μεθοδευμένη από την χούντα κατάρριψη του μεταγωγικού που στοίχισε την ζωή τουλάχιστον 250 Ελλήνων καταδρομέων; Μη συνεχίσεις τις βλακώδεις ψευδολογίες σου γιατί οι διαχειριστές θα σε πετάξουν έξω και με το δίκιο τους.
Εισαι απλα πανασχετος και εκτιθεσαι με ολα αυτα που λες
η δημοσκοπηση στην οποια αναφερομαι, δεν εγινε για να δικαιωσει τη χουντα, ισα ισα που εξεφραζαν τον "αποτροπιασμο τους" κλπ, τους εξεπληξε το αποτελεσμα κοινως...
Απο εκει και περα
1) Ουδεποτε αποδειχτηκε οτι ο Παπαδοπουλος ηταν στα Ταγματα Ασφαλειας επι Κατοχης! Αυτοι που τον κατηγορουν γι'αυτο, μιλανε για νομο Αχαιας, εσυ ανακαλυψες την Ανδραβιδα(Ηλεια), αλλα η αληθεια ειναι οτι ο Παπαδοπουλος επι Κατοχης ηταν στην Αθηνα, παντρευτηκε στην Αθηνα και φοιτησε για ενα διαστημα στο Πολυτεχνειο(ειχαν δωσει το ελευθερο στους αξιωματικους που γυρισαν απο το Μετωπο, να εισαχθουν χωρις εξετασεις σε οποια σχολη ηθελαν). Επι Κατοχης επισης, προβιβαστηκε απο ανθυπολοχαγος σε υπολοχαγο απο το Στρατηγειο Μεσης Ανατολης, πραγμα που ουδεποτε θα ειχε γινει αν ηταν στα Ταγματα Ασφαλειας, διοτι η εξοριστη κυβερνηση τα ειχε αποκυρηξει επισημως. Ολα τα στοιχεια για τη διαβιωση του Παπαδοπουλου στην Αθηνα και των δραστηριοτητων του εκεινη την περιοδο, θα κυκλοφορησουν συντομα σε εκτενη βιογραφια του που παραθετει ολα τα κρατικα και ιδιωτικα εγγραφα που αποδεικνυουν αυτα που λεω! Οσο για τη δηθεν ενταξη του στα Ταγματα Ασφαλειας, επικαλουνται οι ασχετοι(μεχρι και ο βλακας ο Τραγκας) ενα ανυπαρκτο βιβλιο του οντως διοικητη Ταγματος Ασφαλειας Κουρκουλακου και κατα τα αλλα μιλανε για "Ταγματαρχη Παπαδοπουλο" κλπ φαιδρα, ενω ο Παπαδοπουλος εγινε Ταγματαρχης μολις στο τελος του Εμφυλιου! Σου συνισω να διαβασεις το εκτενες αρθρο(39 σελιδων) του Λεωνιδα Καλλιβρετακη που δημοσιευθηκε στο "Αρχειοταξιο" το 2006(αν θυμαμαι καλα). Εκει συγκεντρωνει ολο το υλικο που αφορα αυτο το ζητημα και παρολη την αγωνια του ιδιου του αρθρογραφου να αποδειξει οτι ισως κατι επαιζε μεταξυ Παπαδοπουλου και ΤΑ, παραδεχεται εν τελει οτι δεν υπαρχουν αποδειξεις, οι δε ενδειξεις ειναι ισχνες...Με εκπληξη θα δεις στο αρθρο οτι οι αρχικοι ανακινητες αυτου του ζητηματος ηταν οι οπαδοι του Γριβα, οι οποιοι γυρω στο '70-'71 ηταν στα μαχαιρια με τον Παπαδοπουλο λογω Κυπριακου...παρε και λινκ για το αρθρο, για να σε διευκολυνω
https://www.scribd.com/doc/289473374/Lk-2006-Papadopoulos-Article
2) τα περι Αμερικης, CIA κλπ, ειναι γνωστα παραμυθια, τα ειχε επισημανει και ο αντιχουντικος και γενικα εγκυρος ιστορικος συγγραφεας Σολων Γρηγοριαδης απο το 1975 κιολας! Δεν υπηρξε αναμιξη ειτε επισημης Αμερικης(μεσω πρεσβειας) ειτε CIA για την οργανωση/προετοιμασια του κινηματος της 21ης Απριλιου! Το ετοιμαζομενο κινημα Κωνσταντινου/Στρατηγων ειχαν υπ'οψιν και αυτο θα στηριζαν σε περιπτωση που θα γινοταν! Γυρω στο 1997 κυκλοφορησε και το βιβλιο του Παπαχελα "Ο Βιασμος της Ελληνικης Δημοκρατιας" που περιεχει ενα πληθος αποχαρακτηρισμενων αμερικανικων εγγραφων(απο CIA, State Department κλπ), εχει κανει και καμια δεκαρια η και παραπανω επανεκδοσεις και ουδεις αντεκρουσε τα στοιχεια του. Σου συνιστω να το διαβασεις πριν βγαζεις τα ετοιμα και ευκολα συμπερασματα σου! Θα δεις και αλλα ενδιαφεροντα πραγματα εκει μεσα οπως για το πως ο Καραμανλης ηταν επιλογη των Αμερικανων για πρωθυπουργος προκειμενου να κλεισει το Κυπριακο, οπως το οτι ο Γ. Παπανδρεου εξεταζε εν ετει 1963 το ενδεχομενο να ανατρεψει τον Μακαριο, οπως και το οτι ο Μακαριος δεν ηθελε στην Κυπρο την λεγομενη "μεραρχια" που αποσυρθηκε μετα τα γεγονοτα της Κοφινου(και μετα εχυνε κροκοδειλια δακρυα ο Μακαριος...). Βεβαιως, απο τοτε που βγηκε το βιβλιο του Παπαχελα και αλλα διπλωματικα και κρατικα αρχεια των ΗΠΑ, της Βρετανιας κλπ εχουν ερθει στο φως, με νεοτερες ερευνες επιστημονων(βλ. βιβλια Ναυπλιωτη, Ριζα κ.α.) και ισχυουν τα ιδια συμπερασματα! ΔΕΝ υπηρξε οργανωση/προετοιμασια του κινηματος απο τις ΗΠΑ!!
3) Οσο για την εξωτερικη πολιτικη του καθεστωτος, δεν θα σε παραπεμψω σε καμια φιλοχουντικη πηγη, αλλα και παλι στον αντιχουντικο Σολωνα Γρηγοριαδη! Διαβασε προσεκτικα τον 2ο τομο της "Ιστοριας της Δικτατοριας" για να δεις ειδικα απο το 1970 και μετα τι εγινε! Παραιτηση απο τη δωρεαν αμερικανικη στρατιωτικη βοηθεια(την οποια οι φιλοι κατα τ'αλλα του καθεστωτος Αμερικανοι διεκοπταν καθε λιγο και λιγακι). Αγορα στρατιωτικου εξοπλισμου με εθνικους πορους για πρωτη φορα μεταπολεμικως και οχι μονο απο ΗΠΑ, αλλα και απο αλλες χωρες! Απειλη προς τις ΗΠΑ τον Αυγουστο του 1971 για κλεισιμο ολων των βασεων και των ραδιοτηλεοπτικων τους σταθμων που ειχαν εδω, αν συνεχιζαν πιεσεις και εκβιασμους(για τη δωρεαν στρατιωτικη βοηθεια, εκλογες κλπ). Αρνηση στην απιτηση των Αμερικανων για μονιμο ελλιμενισμο του 6ου Στολου στην Ελλαδα. Εμπορικα και διπλωματικα ανοιγματα σε Λαικη Κινα, αδεσμευτους και Ανατολικο μπλοκ(Αλβανια, Βουλγαρια, Ρουμανια κ.α.). Αρνηση για χρησιμοποιηση των βασεων απο τους Αμερικανους κατα τον ισραηλινοαιγυπτιακο πολεμο του 1973
Παρατηρητής
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Απρ 21, 2016 4:36 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Anonymous έγραψε:
Μεταλληνός έγραψε:
Anonymous έγραψε:
58%...συγκλονιστικο ποσοστο
Το βρίσκεις λίγο; Πω, πω, μας στεναχώρησες τώρα, και δεν θα μπορέσουμε να κοιμηθούμε....
Μερικα χρονια πριν(πριν απο τα Μνημονια μαλιστα, ας τολμησουν να κανουν αντιστοιχη δημοσκοπηση τωρα...) σε δημοσκοπηση της ΚΑΠΑ Research, το 50-52% των ερωτηθεντων, ειχε ειτε απολυτα θετικη, ειτε αρκετα θετικη γνωμη για τη "λαομισητη χουντα"!! Το βρισκεις λιγο??
Ποιος δίνει σημασία στις δημοσκοπήσεις του καθεστωτικού και πασίγνωστου απατεώνα της ΚΑΠΑ Research… Αλλά ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση εσύ απλώς ψεύδεσαι χονδροειδέστατα. Ξέρεις να διαμαρτυρήθηκε κάποιος επειδή ο Παπαδόπουλος -και όχι μόνο αυτός- ψόφησε στη φυλακή; Γνωρίζεις ότι στην Κατοχή ήταν όργανο των Γερμανών (στην Ανδραβίδα;) Ή χούντα εκτός των άλλων ήταν ή όχι και χούντα ηλιθίων που κατέληξαν να ψοφήσουν στις φυλακές, εκτός του πανηλίθιου Παττακού, που τον απάλλαξαν λόγω βλακείας; Υποθέτω ότι αν και άσχετος, κάτι γνωρίζεις.
Γιατί οι Αμερικάνοι εγκατέστησαν αυτά τα χαϊβάνια στην εξουσία; Γνωρίζεις ποιος ήταν ο ρόλος των Αμερικάνων. Ήταν ή όχι όργανο τους η χούντα; Είναι η χούντα υπεύθυνη για την διχοτόμηση της Κύπρου; Ξέρεις για την μεθοδευμένη από την χούντα κατάρριψη του μεταγωγικού που στοίχισε την ζωή τουλάχιστον 250 Ελλήνων καταδρομέων; Μη συνεχίσεις τις βλακώδεις ψευδολογίες σου γιατί οι διαχειριστές θα σε πετάξουν έξω και με το δίκιο τους.
κάνει τζιζ
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Απρ 21, 2016 3:11 pm
Θέμα δημοσίευσης:
πατήστε, πάνω στην φωτογραφία, με το αριστερό πλήκτρο του ποντικιού, για να μεγαλώσει
Από παρέλαση του 2013 για το Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο
Οι πουτινικοί ολιγάρχες έχουν μια στάλα νιονιό και ανθίζονται πόσο παράλογο και αυτοκαταστροφικό είναι το να αποπειραθεί κανείς να ξεριζώσει το επιβλητικό παρελθόν.
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Απρ 21, 2016 3:04 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Η 21η Απριλίου του 1967 τι ήταν; - Δικτατορία, χούντα, επανάσταση ή προσπάθεια αποτροπής του κομουνισμού
;
Ιδού και η απόδειξη για τα καθ' ημάς.
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Απρ 21, 2016 2:59 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Μεταλληνός έγραψε:
Anonymous έγραψε:
58%...συγκλονιστικο ποσοστο
Το βρίσκεις λίγο; Πω, πω, μας στεναχώρησες τώρα, και δεν θα μπορέσουμε να κοιμηθούμε....
Μερικα χρονια πριν(πριν απο τα Μνημονια μαλιστα, ας τολμησουν να κανουν αντιστοιχη δημοσκοπηση τωρα...) σε δημοσκοπηση της ΚΑΠΑ Research, το 50-52% των ερωτηθεντων, ειχε ειτε απολυτα θετικη, ειτε αρκετα θετικη γνωμη για τη "λαομισητη χουντα"!! Το βρισκεις λιγο??
Μεταλληνός
Δημοσιεύθηκε: Τετ Απρ 20, 2016 10:22 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Anonymous έγραψε:
58%...συγκλονιστικο ποσοστο
Το βρίσκεις λίγο; Πω, πω, μας στεναχώρησες τώρα, και δεν θα μπορέσουμε να κοιμηθούμε....
Powered by
phpBB
© 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας