patari.org
Χώρος συζήτησης της πατριωτικής αριστεράς
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
patari.org Αρχική σελίδα
->
Πολιτική συζήτηση
Δημοσίευση απάντησης
Όνομα μέλους
Θέμα
Περιεχόμενο
Emoticons
Περισσότερα Emoticons
Χρώμα γραμματοσειράς:
Προεπιλογή
Βαθύ Κόκκινο
Κόκκινο
Πορτοκαλί
Καφέ
Κίτρινο
Πράσινο
Λαδί
Κυανό
Μπλέ
Βαθύ Μπλέ
Λουλακί
Βιολετί
Λευκό
Μαύρο
Μέγεθος γραμματοσειράς:
Μέγεθος γραμματοσειράς
Μικροσκοπικό
Μικρό
Κανονικό
Μεγάλο
Τεράστιο
Να κλείσουν τα Tags
[quote="Obelix"][size=14][color=black]Έμειναν από πλεούμενα...[/color][/size] [size=18][color=blue]Ο Ειρηνικός [url=https://www.msn.com/el-gr/news/other/%CE%BF-%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B1%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%86%CF%8C%CF%81%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%8C-%CE%B1%CF%80%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B1/ar-AA2amjmc?ocid=msedgntp&pc=U531&cvid=6a848ab55830483c98f45b20fab3e477&ei=89]χωρίς αμερικανικό αεροπλανοφόρο[/url] – ανησυχία για το κενό απέναντι στην Κίνα[/color][/size]\ [size=14][color=black]Αλλά και αν είχαν κανένα, μήπως κάνουν τίποτα άλλο εκτός από "μόστρα";...[/color][/size][/quote]
Επιλογές
HTML
Ανενεργό
BBCode
Ενεργό
Smilies
Ενεργά
Απενεργοποίηση BBCode σ' αυτή τη δημοσίευση
Απενεργοποίηση Smilies σ' αυτή τη δημοσίευση
Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη:
Επιλέξτε μια Δημόσια Συζήτηση
Ανοιχτά φόρουμ
----------------
Πολιτική συζήτηση
Παιδική χαρά
Στο περιθώριο
Ανασκόπηση Θέματος
Συγγραφέας
Μήνυμα
Obelix
Δημοσιεύθηκε: Τρι Σεπ 29, 2026 2:18 pm
Θέμα δημοσίευσης: "Προφητικό μέλος"...
Το Ιράν
καταρρίπτει τη θεμελιώδη
στρατιωτική στρατηγική των ΗΠΑ
Μέσα από το πρίσμα της ιστορίας, η ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ άλλαξε εν μέρει τα δεδομένα στην αμερικανική στρατηγική. Το σχέδιο των Ιαπώνων, το οποίο εκδηλώθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1941, έστρεψε τις ΗΠΑ στην αλλαγή στρατηγικής και στην κατασκευή αεροπλανοφόρων για τις αποστολές τους. Ωστόσο, τόσο η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, όσο και η επίθεση που ακολούθησε στο αμερικανικό αεροδρόμιο, στις Φιλιππίνες, δεν ήταν αρκετές για να ανατραπεί η βάση της αμερικανικής στρατηγικής για τις επιχειρήσεις στο εξωτερικό, δηλαδή η δημιουργία βάσεων σε εμβέλεια κρούσης προς τις δυνάμεις του εχθρού.
Για να πραγματοποιήσουν, λόγου χάρη, την επίθεση στην Ιαπωνία, ως ανταπόδοση του Περλ Χάρμπορ, χρησιμοποίησαν βάσεις σε πολλά νησιά, απόβαση πεζοναυτών και κατασκευή αεροπορικών βάσεων.
Παρά το Περλ Χάρμπορ, λοιπόν, οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν εγκατέλειψαν τη στρατηγική των βάσεων του εξωτερικού, αλλά την ενίσχυσαν σε υπερθετικό βαθμό. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, σήμερα οι ΗΠΑ διαθέτουν 750 στρατιωτικές βάσεις σε 80 χώρες. Ακολουθούν, δε, μία πάγια τακτική πριν τη διεξαγωγή επιχειρήσεων, καθώς συγκεντρώνουν υλικά σε μεγάλες ποσότητες και ενισχύουν τις άμυνες των βάσεων που θα χρησιμοποιήσουν.
Στη διάρκεια των πολέμων σε Ιράκ και Αφγανιστάν, οι αμερικανικές βάσεις ήταν ασφαλείς, παρ΄ότι συνάντησαν ισχυρή αντίσταση από τις εχθρικές δυνάμεις.
Στο Ιράν, όμως, η εικόνα που παρουσιάζεται, είναι διαφορετική. Το Ιράν, που διαθέτει μεγάλο αριθμό drones και πυραύλων, κατάφερε να «σπάσει» την ασφάλεια των αμερικανικών βάσεων στην περιοχή του Κόλπου και να προκαλέσει μεγάλης έκτασης ζημιές κα9ι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Όπως ανέφερε πρόσφατη έκθεση του γενικού επιθεωρητή του υπουργείου Άμυνας, «οι ιρανικές επιθέσεις προκάλεσαν ζημιές και κατέστρεψαν εκατοντάδες κτίρια και κατασκευές σε αμερικανικές βάσεις στο Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, το Κατάρ, τα ΗΑΕ, τη Σαουδική Αραβία, το Ιράκ, το Ομάν και την Ιορδανία κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Επιπλέον, δεκάδες αμερικανικά αεροσκάφη καταστράφηκαν ή υπέστησαν ζημιές».
Εκτός από τις βάσεις ξηράς, το Ιράν κατάφερε να πετύχει στόχους και να προκαλέσει εξίσου σημαντικές απώλειες στις ΗΠΑ και σε ναυτικές βάσεις, ιδιαίτερα στο Μπαχρέιν. «Δεν πρόκειται να επιστρέψουμε εκεί σύντομα», δήλωσε ο ναύαρχος Ντάριλ Κοντλ, επικεφαλής των ναυτικών επιχειρήσεων.
Επειδή το λιμάνι του Μπαχρέιν ήταν εκτός λειτουργίας, το Ναυτικό έπρεπε να βασίζεται στη βάση του στο Ντιέγκο Γκαρσία, 2.200 μίλια μακριά, για να προμηθεύει τον αμερικανικό στόλο στη Μέση Ανατολή. Αυτό αύξησε το κόστος και μείωσε τη συχνότητα των προμηθειών που έφταναν στα πλοία, ενώ παράλληλα καθιστούσε τις προσεγγίσεις σε λιμάνια πολύ πιο επικίνδυνες.
Ακριβώς λόγω της κατάστασης που δημιουργήθηκε, το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln πέρασε εννέα εξαντλητικούς μήνες στη θάλασσα. Η πίεση έγινε τόσο έντονη, που οκτώ μέλη του προσωπικού που συμμετείχαν στην ομάδα κρούσης αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν, ως αποτέλεσμα του πολύμηνου εγκλεισμού τους.
Όλα τα παραπάνω με τις δυνάμεις του Ιράν. Μπορούμε να φανταστούμε τι θα συνέβαινε, αν απέναντι στις ΗΠΑ ήταν η Κίνα, λόγου χάρη, με πολλαπλάσια και πιο προηγμένα drones και πυραυλικά συστήματα. Τι θα μπορούσαν να έχουν υποστεί οι αμερικανικές βάσεις σε Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Αυστραλία, Φιλιππίνες, Γκουάμ, ακόμη και τη Χαβάη.
Τα drones και οι πύραυλοι αποδείχθηκε ότι αντιμετωπίζουν τη στρατηγική των βάσεων εξωτερικού, την οποία οι ΗΠΑ εφαρμόζουν για πολλές δεκαετίες. Το κλείσιμο των βάσεων είναι ένας τρόπος για να αποτραπεί η στόχευσή τους, αλλά αυτό θα είχε αρνητικό πολιτικό αντίκτυπο, επειδή θα σηματοδοτούσε την αποδέσμευση των ΗΠΑ. Οι αμερικανικές βάσεις εξυπηρετούν μια σημαντική λειτουργία, καθώς ειδοποιούν τους εχθρούς ότι εάν επιτεθούν σε έναν σύμμαχο των ΗΠΑ, θα πρέπει να επιτεθούν και σε αμερικανικά στρατεύματα. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ δεν θα ήθελαν τίποτα περισσότερο από το να δουν τις αμερικανικές βάσεις κοντά στις χώρες τους να κλείνουν.
Ο δρόμος, λοιπόν, που φαίνεται να προσφέρει μία διασφάλιση, είναι οι βάσεις-καταφύγια. Οι υπόγειες βάσεις. Το Ιράν, με τις ατελείωτες υπόγειες βάσεις του, απέδειξε ότι με αυτόν τον τρόπο διέσωσε τα οπλικά του συστήματα από το σφυροκόπημα των Αμερικανών και των Ισραηλινών.
Μια μελέτη του Ινστιτούτου Hudson διαπίστωσε ότι, από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, η Κίνα έχει κατασκευάσει περισσότερα από 3.000 ενισχυμένα και μη ενισχυμένα καταφύγια αεροσκαφών, ενώ οι ΗΠΑ έχουν κατασκευάσει μόνο 43 καταφύγια αεροσκαφών σε απόσταση 1.000 ναυτικών μιλίων από την Ταϊβάν, εξαιρουμένης της Νότιας Κορέας. Ωστόσο, τα χρήματα που απαιτούνται για την ενίσχυση των βάσεων καταναλώνονται από τον δαπανηρό και περιττό πόλεμο με το Ιράν, το κόστος του οποίου έχει ανέλθει στα 43,6 δισεκατομμύρια δολάρια και αυξάνεται.
Επίσης, οι δαπανηρές άμυνες με αντιπυραυλικά συστήματα και τεράστιο κόστος, φαίνεται να μην αποδίδουν απέναντι στα σμήνη των drones και σε βάθος χρόνου, προκαλούν οικονομικές τρύπες και έλλειψη πυρομαχικών. Το Ιράν εκμεταλλεύθηκε και τη συγκεκριμένη στρατηγική, αναγκάζοντας τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους να χρησιμοποιούν πανάκριβους πυραύλους, προκειμένου να αναχαιτίσουν πάμφθηνα drones. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μία μόνο επίθεση των Ιρανών στην Ιορδανία, οι ΗΠΑ εκτόξευσαν 60-70 πυραύλους Patriot, καθώς και μεγάλο αριθμό αναχαιτιστικούς πυραύλους THAAD. Αποτέλεσμα; Ένα ασύλληπτο κόστος και παράλληλα, μεγάλη απώλεια δύσκολων, ακριβών και χρονοβόρων στην κατασκευή τους οπλικών συστημάτων, με συνέπεια την επιδείνωση των ήδη τρωτών σημείων των ΗΠΑ, έναντι πιθανών εχθρών όπως η Κίνα, η Ρωσία ή η Βόρεια Κορέα. Παράλληλα, η Ουάσινγκτον έχει αφήσει «κρεμασμένη» την Ουκρανία, απέναντι στα ρωσικά κύματα επιθέσεων.
Η αύξηση των προμηθειών drones από τις ΗΠΑ είναι επίσης σημαντική, ειδικά των drones μεγάλης εμβέλειας που δεν χρειάζεται να εκτοξεύονται από βάσεις κοντά στον στόχο. Το καλό με τα drones είναι ότι δεν απαιτούν τροφή ή νερό. Θα μπορούσαν ακόμη και να εκτοξευθούν από υποβρύχια ή από μικρό αριθμό κινητών στρατευμάτων που θα ήταν δύσκολο να εντοπιστούν.
Πάνω απ' όλα, ο αμερικανικός στρατός χρειάζεται μια ριζική αλλαγή στον τρόπο σκέψης του: Δεν μπορεί πλέον να περιμένει να επιχειρεί από «άτρωτες» βάσεις κοντά στο μέτωπο. Αλλά είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι ένοπλες δυνάμεις μπορούν να επικεντρωθούν σε έναν τόσο σημαντικό στρατηγικό αναπροσανατολισμό, όταν έχουν να κάνουν με τις αποσταθεροποιητικές πολιτικές εκκαθαρίσεις του υπουργού Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ και τις οπισθοδρομικές απαιτήσεις του για αύξηση των επιπέδων τεστοστερόνης...
"Εσύ βαράς τον ταμπουρά κι εγώ χορεύω...στο δικό σου το σκοπό"...
Φθορα
Δημοσιεύθηκε: Τρι Σεπ 29, 2026 11:40 am
Θέμα δημοσίευσης: Λογω απωλειων
Οι αμερικανοι ειναι απροθυμοι να συνεχισουν τις πολεμικες περπετειες για καποιο λιγο καιρο ακομα τουλαχιστον οχι λογω φιλειρινισμου αλλα λογω φθορας.Συμβαινουν συνεχως ατυχηματα αφου ανθρωποι κ μηχανηματα ειναι στα ορια τους
https://www.newsbomb.gr/kosmos/story/1765215/syntrivi-amerikanikoy-f-16-sti-germania-se-gipedo-golf-prolave-na-ektinaxthei-o-pilotos
Οι ιρανικες επιθεσεις στις βασεις της Μ ανατολης εχουν προκαλεσει τεραστια απωλεια υλικου
https://www.onalert.gr/kosmos/amerikanika-f-15-kai-a-10-xtypithikan-apo-tis-pyraylikes-epitheseis-tou-iran-stin-iordania-leei-to-cbs-news/818490/
Τελος το καινουργιο στοιχειο που τωρα αποκαλυπτεται ειναι οτι εχουν χτυπηθει κ πλοια απο τους ιρανους.Αλλιως πως να εξηγηθει οτι τωρα δηλωσαν 29 ναυτες τραυματιες
https://www.in.gr/2026/09/27/world/oi-ipa-prosthesan-ksafnika-37-traymaties-sti-mesi-anatoli-ek-ton-opoion-oi-29-einai-naytes/
Λειπουν οπλα
Δημοσιεύθηκε: Παρ Σεπ 18, 2026 3:23 pm
Θέμα δημοσίευσης: Πια απο τις Ηπα
Σιγουρα η αμερκανικη πολεμικη μηχανη εχει προβλημα και αυτο φαίνεται στα πολλα ατυχηματα που γινονται
https://www.tanea.gr/2026/09/17/epikairotita/syntrivi-maxitikou-aeroskafous-f-16-sto-voreio-misigkan-vinteo/amp/
Αλλα και στις επιτυχιες των ιρανων που εχουν φθειρει πολυ
https://www.pentapostagma.gr/kosmos/enoples-syrraxeis/7389216_iran-katestrepse-amerikaniko-mi-epandromeno-skafos-epifaneias
Επισης υπαρχει και η κινηση απελπισιας των αμερικανων που ζητανε πισω απο τους ταλιμπαν το στρατιωτικο υλικο που αφησαν οταν εφυγαν τρεχοντας απο την χώρα
https://flight.com.gr/taliban-to-usa-your-weapons-left-are-ours-now/
Βεβαια ακουγεται για πώληση 40.000 βομβων στο ισραηλ και καποιων f15 στη Σ Αραβια πραγμα που δειχνει οτι υπαρχουν περιθωρια.Απο την άλη η αδυναμια των γιανκηδων να κλιμακωσουν τον πολεμο με το Ιραν ή να χτυπησουν τους προελαυνοντες χουθι σημαινει οτι μάλλον υπαρχει εκτος απο πολιτικο και στρατιωτικο προβλημα στη παραπαιουσα υπερδυναμη...
Σε διαλυση
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Αύγ 23, 2026 3:56 am
Θέμα δημοσίευσης: Ο ενοπλος βραχιονας
H κατασταση στο στρατιωτικο πεδιο παει απο το κακο στο χειροτερο αφου οι ιρανοι χτυπησαν και κατεστρεψαν στην περιοχη του κολπου τους πολλαπλους εκτοξευτες που υπηρχαν εκει
https://www.cnn.gr/kosmos/story/543664/frouroi-tis-epanastasis-lene-oti-katestrepsan-amerikanika-oplika-systimata-se-kouveit-kai-baxrein
Επισης τα ατυχηματα με νεκρους στρατιωτικους δινουν κ παιρνουν
https://cretaone.gr/alaska-nekroi-kai-oi-8-epivainontes-toy-charter-poy-synetrivi/
Ειναι τετοια η σηψη ακομα και στις δυναμεις ασφσλειας που κ απλες επιχειρησεις γινονται τραγωδιες οπως αυτη
https://www.protothema.gr/world/article/1867063/sugrousi-elikopterou-tis-astunomias-me-mikro-aeroskafos-stin-pensilvania-deite-video/
Η κατηφορα ειναι εμφανης
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Αύγ 20, 2026 6:40 pm
Θέμα δημοσίευσης:
axis_of_resistance έγραψε:
Συμπέρασμα
Η Γαλλία και η Βρετανία διαθέτουν ισχυρά αεροπλανοφόρα και ικανά πληρώματα. Ωστόσο, μια σύγκρουση υψηλής έντασης με το Ιράν θα αποτελούσε τη δυσκολότερη δοκιμασία που θα είχε αντιμετωπίσει ευρωπαϊκή δύναμη αεροπλανοφόρων εδώ και δεκαετίες.
Το Charles de Gaulle εμφανίζεται επιχειρησιακά πιο ώριμο λόγω της μεγαλύτερης εμπειρίας του, ενώ η Βρετανία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προκλήσεις σε διαθεσιμότητα πλοίων, πιλότων F-35 και υποστήριξης.
Σε κάθε περίπτωση, κανένα ευρωπαϊκό αεροπλανοφόρο δεν έχει δοκιμαστεί τα τελευταία χρόνια απέναντι σε αντίπαλο με τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν, γεγονός που κάνει οποιαδήποτε τέτοια επιχείρηση εξαιρετικά απαιτητική και υψηλού κινδύνου.
Απο τα
συμφραζόμενα
δεν βγαίνει αυτό το συμπέρασμα...και γενικά δεν έχουν ισχυρά αεροπλανοφόρα ούτε η Γαλλία , ούτε η Αγγλία, ούτε και η Ιταλία. Ισχυρά ήταν όταν οι αντίπαλοι αμύνονταν με πέτρες. Σήμερα που η Ρωσία έχει ενισχύσει τα υποβρύχια της με τους Ποσειδών, και το Ιράν κυκλοφορεί με Βαλλιστικούς πυραύλους που ξεπερνούν τα 12 max και το βεληνεκές τους ξεπερνά τα 4 χιλ χλμ όλα αυτά πάνε περίπατο. Στην εποχή των drones υποβρυχίων και αέρος η Δύση έχει μείνει πίσω κατά είκοσι έτη εξέλιξης. Απλά ο Τραμπ προσπαθεί να υποχρεώσει τους Ευρωπαίους να στείλουν τα αεροπλανοφόρα τους κοντά στο Ορμούζ για να πάνε άπατα αυτά και όχι τα δικά του, και μετά να φορτώσει και αυτόν τον πόλεμο στον Μακρόν και στον Άντι Μπέρναμ, ενώ η Μελόνι που διαθέτει δύο (2) αεροπλανοφόρα (μικρού φόρτου επίσης των 10 αεροπλάνων)...κάνει το πεπόνι και καλά κάνει.
Επίσης απο αυτά που παράλειψες να αναφέρεις η Μ. Βρετανία στο σύνολο της διαθέτει 64 χιλ στρατό επαγγελματικό και αυτός σε κακή κατάσταση, που έχει μεγάλους σε ηλικία στρατιωτικούς και πολλοί απο αυτούς βρίσκονται σε ερμαφρόδιτη κατασταση...
Η Γαλλία απο την άλλη έχει ένα αεροπλανοφόρο και οι στρατιωτικοί της απο την μετά ένδοξη "Λεγεώνα των Ξένων" έχει ξεμείνει απο επαγγελματίες γιατί απλά σταμάτησε να έχει αποικίες στην Αφρική που με την βία εκστράτευε νέους, και να μοιράζει χρήμα στους μισθοφόρους γυρολόγους.
Η Ιταλία επιπλέον, είναι η χώρα των μαφιόζων, που σε όλες τις κρίσιμες πολιτικές καταστάσεις έκαναν λάθος επιλογές...και πιό πιθανόν βρίσκω να εμφανίστουν οι νέες Ερυθρές Ταξιαρχίες(των μυστικών Υπηρεσιών επίσης και αυτές όπως οι προηγούμενες) και να απαγάγουν την Μελόνι παρά να συμμετάσχουν στον πόλεμο!!!
Να μην ξεχάσουμε και το ελικοπτεροφόρο "Ανατολού" του Ερντογάν, το όποιο θα μπορούσε να πάρει μέρος και αυτό στις επιχειρήσεις " Ασπίδες" στην περιοχή του Κόλπου, αλλά είναι παρκαρισμένο στο Ακσάζ στην Μαρμαρίδα βλέποντας πιάτο το Αιγαίο...
Η Ε.Ε και οι ΗΠΑ έχουν γίνει ο νέος "τρίτος κόσμος" και όσο περά ο καιρός θα γίνεται πιό ορατό...
axis_of_resistance
Δημοσιεύθηκε: Πεμ Αύγ 20, 2026 6:43 am
Θέμα δημοσίευσης:
vngelis έγραψε:
Έχει ένα ή Γαλλία και η Αγγλία αεροπλανοφορο.
Δεν θέλει να τα ζητησει ο Τραμπ επίσημος αλλά να τα προσφέρουν οι ίδιο?..και αυτό είναι που θέλουν οι ΗΠΑ
Ευρωπαϊκά αεροπλανοφόρα απέναντι στο Ιράν: Πόσο έτοιμα είναι πραγματικά;
Καθώς εντείνονται οι γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, πληθαίνουν τα σενάρια ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να ζητήσουν από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία να ενισχύσουν την παρουσία τους με αεροπλανοφόρα στην περιοχή. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση ότι έχει υποβληθεί τέτοιο αίτημα.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει: είναι τα ευρωπαϊκά αεροπλανοφόρα έτοιμα για μια σύγκρουση υψηλής έντασης με το Ιράν;
Η Βρετανία και τα προβλήματα διαθεσιμότητας
Το HMS Queen Elizabeth και το HMS Prince of Wales αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του βρετανικού ναυτικού. Ωστόσο, το Prince of Wales έχει αντιμετωπίσει επανειλημμένα τεχνικά προβλήματα τα τελευταία χρόνια, ενώ ακόμη και μέσα στο 2026 παρουσιάστηκε νέα τεχνική εμπλοκή, την οποία το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας χαρακτήρισε περιορισμένης έκτασης.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, σύμφωνα με αρκετούς αναλυτές, δεν είναι μόνο τα πλοία.
Η Βρετανία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει έλλειψη πιστοποιημένων πιλότων F-35B, αλλά και ελλείψεις σε τεχνικούς και ανταλλακτικά. Αν και κάθε αεροπλανοφόρο μπορεί θεωρητικά να μεταφέρει έως και 24 F-35B, οι συνήθεις επιχειρησιακές αναπτύξεις είναι περίπου 12 αεροσκάφη, καθώς οι περιορισμοί αφορούν κυρίως το διαθέσιμο προσωπικό και την υποστήριξη.
Η Γαλλία διαθέτει μεγαλύτερη πολεμική εμπειρία
Το Charles de Gaulle θεωρείται σήμερα το πιο έμπειρο ευρωπαϊκό αεροπλανοφόρο.
Δεν υπάρχουν δημόσιες πληροφορίες ότι αντιμετωπίζει σοβαρά τεχνικά προβλήματα και παραμένει πλήρως επιχειρησιακό.
Το σημαντικότερο πλεονέκτημά του, όμως, είναι η εμπειρία.
Οι τελευταίες μεγάλες πολεμικές επιχειρήσεις του πραγματοποιήθηκαν κατά του ISIS στη Συρία και το Ιράκ, ενώ έχει επίσης συμμετάσχει στη Λιβύη και στο Αφγανιστάν. Τα τελευταία χρόνια οι αποστολές του είναι κυρίως αποτρεπτικές και επιτήρησης.
Πότε πολέμησαν τελευταία φορά;
Η τελευταία φορά που βρετανικό αεροπλανοφόρο πραγματοποίησε αεροπορικές επιθέσεις από τη θάλασσα ήταν το 2021, όταν το HMS Queen Elizabeth συμμετείχε στην Operation Shader εναντίον του ISIS σε Ιράκ και Συρία.
Από τότε μέχρι σήμερα οι βρετανικές ομάδες μάχης συμμετείχαν κυρίως σε ασκήσεις, αποστολές αποτροπής και ναυτικής παρουσίας.
Αυτό σημαίνει ότι έχουν περάσει περίπου πέντε χρόνια χωρίς εκτεταμένες επιχειρήσεις αεροπλανοφόρου εναντίον ισότιμου αντιπάλου.
Το Ιράν δεν είναι ISIS
Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη διαφορά.
Οι επιχειρήσεις στη Λιβύη, στο Αφγανιστάν ή κατά του ISIS πραγματοποιήθηκαν απέναντι σε αντιπάλους που δεν διέθεταν σύγχρονη αεράμυνα, αντιπλοϊκούς πυραύλους ή βαλλιστικά όπλα.
Το Ιράν αποτελεί εντελώς διαφορετική περίπτωση.
Διαθέτει εκτεταμένο δίκτυο βαλλιστικών πυραύλων, αντιπλοϊκών πυραύλων, drones, παράκτιων συστημάτων άμυνας και ναυτικών μέσων, γεγονός που καθιστά τον Περσικό Κόλπο ένα από τα δυσκολότερα επιχειρησιακά περιβάλλοντα στον κόσμο.
Συμπέρασμα
Η Γαλλία και η Βρετανία διαθέτουν ισχυρά αεροπλανοφόρα και ικανά πληρώματα. Ωστόσο, μια σύγκρουση υψηλής έντασης με το Ιράν θα αποτελούσε τη δυσκολότερη δοκιμασία που θα είχε αντιμετωπίσει ευρωπαϊκή δύναμη αεροπλανοφόρων εδώ και δεκαετίες.
Το Charles de Gaulle εμφανίζεται επιχειρησιακά πιο ώριμο λόγω της μεγαλύτερης εμπειρίας του, ενώ η Βρετανία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προκλήσεις σε διαθεσιμότητα πλοίων, πιλότων F-35 και υποστήριξης.
Σε κάθε περίπτωση, κανένα ευρωπαϊκό αεροπλανοφόρο δεν έχει δοκιμαστεί τα τελευταία χρόνια απέναντι σε αντίπαλο με τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν, γεγονός που κάνει οποιαδήποτε τέτοια επιχείρηση εξαιρετικά απαιτητική και υψηλού κινδύνου.
vngelis
Δημοσιεύθηκε: Τετ Αύγ 19, 2026 3:46 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Έχει ένα ή Γαλλία και η Αγγλία αεροπλανοφορο.
Δεν θέλει να τα ζητησει ο Τραμπ επίσημος αλλά να τα προσφέρουν οι ίδιο?..και αυτό είναι που θέλουν οι ΗΠΑ
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Τετ Αύγ 19, 2026 7:35 am
Θέμα δημοσίευσης: Re: "Ένα γέρικο καράβι..."
Obelix έγραψε:
Έμειναν από πλεούμενα...
Ο Ειρηνικός
χωρίς αμερικανικό αεροπλανοφόρο
– ανησυχία για το κενό απέναντι στην Κίνα
\
Αλλά και αν είχαν κανένα, μήπως κάνουν τίποτα άλλο εκτός από "μόστρα";...
Τα αεροπλανοφορα ειναι απολιθωματα του ψυχρου πολεμου . Μπορει να μεταφερουν τεραστια ισχυ πυρος αλλα πλεον εινα απολυτως ευαλωτα. Aπο την στιγλη που οι Κινεζοι εμφανισαν τους DF-21D , DF-26 και τον YJ-20 βαλλιστικοι πυραυλοι ικανοι να χτυπησουν στοχους εν κινησει αλλαξαν ολα. Σε συνδυασμο με τις μεθοδολογιες σμηνων drones προκαλουν απιστευτο κορεσμο στην αμυνα των ομαδων μαχης αεροπλανοφορων και ειναι δεδομενο οτι θα τα βυθισουν. Γι'αυτο το FORD και το Lincoln εξαφανιστηκαν απο το πεδιο και πηγαν 3000 χλμ μακρυα. Ακομα και εκει βεβαια ειναι μεσα στο βεληνεκες οπως ειναι και το Diego Garcia
Obelix
Δημοσιεύθηκε: Τρι Αύγ 18, 2026 7:11 pm
Θέμα δημοσίευσης: "Ένα γέρικο καράβι..."
Έμειναν από πλεούμενα...
Ο Ειρηνικός
χωρίς αμερικανικό αεροπλανοφόρο
– ανησυχία για το κενό απέναντι στην Κίνα
\
Αλλά και αν είχαν κανένα, μήπως κάνουν τίποτα άλλο εκτός από "μόστρα";...
axis_of_resistance
Δημοσιεύθηκε: Τρι Αύγ 18, 2026 6:37 am
Θέμα δημοσίευσης: Re: Πολλες
Απωλειες έγραψε:
Ειχα διαβασει οτι την φωτια στο αεροπλανοφορο τηννειχαν βαλει οξ
ιδιοι οι ναυτες .Αυτο επαληθευεται απο την ψυχολογικη καταρρευση των πληρωματων
https://www.in.gr/2026/08/15/world/ipa-sto-kokkino-ta-pliromata-ton-aeroplanoforon-martyries-nayton-gia-athlies-synthikes-kai-elleipseis-vasikon-eidon/
Επιπλεον τωρα ειδε το φως της δημοσιοτητας η ειδηση για τις μεγαλες απωλειες σε μη επανδρωμενα ριπερ που εχουν δολιφονησει πολυ κοσμο στο παρελθον
https://www.pentapostagma.gr/kosmos/ipa/7385320_bary-pligma-gia-pentagono-45-mq-9-reaper-hathikan-ston-polemo-me-iran-hroniko
Ολα αυτα εξηγουν πολλα...
Το Ford και το Lincoln δεχτηκαν βροχη drones και πυραυλους απο την πρωτη εβδομαδα αλλα και μετα . Οι φωτογραφιες απο την Σουδα εδειξαν οτι η φωτια στο Ford δεν ηταν απο τις τουαλετες αλλα πηρε φωτια ο απαυτος τους απο τους πυραυλους και εφυγαν σαν λαγοι
Απωλειες
Δημοσιεύθηκε: Δευ Αύγ 17, 2026 11:16 pm
Θέμα δημοσίευσης: Πολλες
Ειχα διαβασει οτι την φωτια στο αεροπλανοφορο τηννειχαν βαλει οξ
ιδιοι οι ναυτες .Αυτο επαληθευεται απο την ψυχολογικη καταρρευση των πληρωματων
https://www.in.gr/2026/08/15/world/ipa-sto-kokkino-ta-pliromata-ton-aeroplanoforon-martyries-nayton-gia-athlies-synthikes-kai-elleipseis-vasikon-eidon/
Επιπλεον τωρα ειδε το φως της δημοσιοτητας η ειδηση για τις μεγαλες απωλειες σε μη επανδρωμενα ριπερ που εχουν δολιφονησει πολυ κοσμο στο παρελθον
https://www.pentapostagma.gr/kosmos/ipa/7385320_bary-pligma-gia-pentagono-45-mq-9-reaper-hathikan-ston-polemo-me-iran-hroniko
Ολα αυτα εξηγουν πολλα...
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Αύγ 15, 2026 6:38 pm
Θέμα δημοσίευσης: Re: Τεζα
Κλαταραν έγραψε:
Οι συνεχείς πολεμοι κ ιδιαιτερα η παρατεταμενη επιφυλακή στον πολεμο με το ιραν εχουν φερει φθορα μεγαλη με αποτελεσμα να συμβαινουν συνεχώς ατυχηματα οπως αυτο το τελευταίο
https://www.cnn.gr/kosmos/story/547648/syntrivi-amerikanikoy-elikopterou-apache-sto-teksas-nekroi-oi-dyo-xeiristes
Το χειροτερο δε ειναι η ψυχολογικη καταρευση του στρατου των Ηπα με ανταρσυα κ μαζικη αποπειρα,αυτοκτονιας σε αεροπλανοφορο
https://www.cnn.gr/kosmos/story/547621/amerikanika-mme-se-apognosi-naytes-tou-aeroplanoforou-lincoln-epixeirisan-na-pesoun-sti-thalassa
Και ακόμα κρύβουν τι πραγματικά επαθε το αεροπλανοφορο Ford το ''καμαρι'' τους το οποίο ακούγεται ότι το πουλάνε ή το πάνε για σκράπ.
Κλαταραν
Δημοσιεύθηκε: Σαβ Αύγ 15, 2026 2:53 pm
Θέμα δημοσίευσης: Τεζα
Οι συνεχείς πολεμοι κ ιδιαιτερα η παρατεταμενη επιφυλακή στον πολεμο με το ιραν εχουν φερει φθορα μεγαλη με αποτελεσμα να συμβαινουν συνεχώς ατυχηματα οπως αυτο το τελευταίο
https://www.cnn.gr/kosmos/story/547648/syntrivi-amerikanikoy-elikopterou-apache-sto-teksas-nekroi-oi-dyo-xeiristes
Το χειροτερο δε ειναι η ψυχολογικη καταρευση του στρατου των Ηπα με ανταρσυα κ μαζικη αποπειρα,αυτοκτονιας σε αεροπλανοφορο
https://www.cnn.gr/kosmos/story/547621/amerikanika-mme-se-apognosi-naytes-tou-aeroplanoforou-lincoln-epixeirisan-na-pesoun-sti-thalassa
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Αύγ 09, 2026 7:00 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Anonymous έγραψε:
Η υπογραφή της Συμφωνίας Κοινής Άμυνας της Μέκκας στις 7 Αυγούστου 2026 αποτελεί μια κρίσιμη στιγμή στην εξελισσόμενη αρχιτεκτονική ασφαλείας της Δυτικής Ασίας και της ευρύτερης ευρασιατικής ηπείρου. Η συνθήκη, η οποία συγκλήθηκε στο Παλάτι Αλ-Σάφα από τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Πακιστανό πρωθυπουργό Σεχμπάζ Σαρίφ, θεσπίζει μια δεσμευτική συμμαχία αμοιβαίας άμυνας χωρίς προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία του ισλαμικού κόσμου: μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα υπογράφοντα μέρη θα θεωρείται ως επίθεση εναντίον και των τριών. Η τελετή στην ιερότερη πόλη του Ισλάμ σηματοδότησε ότι πρόκειται για μια συμμαχία που βασίζεται στην κοινή πολιτισμική ταυτότητα, ωστόσο οι επιπτώσεις της ξεπερνούν κατά πολύ τον Οίκο του Ισλάμ, αναδιαμορφώνοντας τον στρατηγικό υπολογισμό κάθε ευρασιατικής δύναμης από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό.
Η συμφωνία δεν υλοποιήθηκε στο κενό. Καταλύθηκε από την κατάρρευση της υπό αμερικανική ηγεσία τάξης ασφαλείας στον Κόλπο μετά τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, ο οποίος ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, με την Επιχείρηση Epic Fury και τη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ. Η επακόλουθη αδυναμία - ή η απροθυμία - της Ουάσιγκτον να προστατεύσει τους εταίρους της στον Κόλπο από τα ιρανικά αντίποινα, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων στις ενεργειακές υποδομές της Σαουδικής Αραβίας και στις εγκαταστάσεις φυσικού αερίου Ras Laffan του Κατάρ, διέλυσε τη μακροχρόνια εμπιστοσύνη στην αποτροπή των ΗΠΑ. Η απόφαση του Ριάντ να επισημοποιήσει έναν τριμερή δεσμό με το Ισλαμαμπάντ και την Άγκυρα, αντί να περιμένει μια αμερικανική εγγύηση ασφάλειας που μπορεί να μην φτάσει ποτέ, είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη μέχρι στιγμής ότι οι περιφερειακές δυνάμεις γράφουν τώρα τις δικές τους ασφαλιστικές πολιτικές.
Η επιχειρησιακή ισχύς της συμμαχίας έγκειται στις σαφείς λειτουργικές συμπληρωματικότητές της. Η Τουρκία παρέχει στρατιωτικό επαγγελματισμό προδιαγραφών ΝΑΤΟ, προηγμένη τεχνολογία μη επανδρωμένων αεροσκαφών, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και ναυπηγική ικανότητα ναυπηγείου. Η Σαουδική Αραβία παρέχει τη χρηματοδότηση, τη στρατηγική γεωγραφία και τη θρησκευτική νομιμότητα που είναι απαραίτητες για την εδραίωση του συμφώνου. Το Πακιστάν συνεισφέρει συμβατικές δυνάμεις δοκιμασμένες σε μάχη, στρατηγικό βάθος και -το πιο σημαντικό- το μοναδικό πυρηνικό αποτρεπτικό μέσο του μουσουλμανικού κόσμου, το οποίο υποστηρίζει ολόκληρη τη συλλογική σύμβαση. Χιλιάδες πακιστανικά στρατεύματα και συστοιχίες αεράμυνας HQ-9 που παρέχονται από την Κίνα είχαν ήδη αναπτυχθεί στο Βασίλειο βάσει της διμερούς συμφωνίας του 2025, αποδεικνύοντας ότι η νέα αρχιτεκτονική είναι λειτουργική, όχι θεωρητική. Μαζί, σχηματίζουν ένα αυτοσυντηρούμενο αμυντικό οικοσύστημα που μειώνει την ιστορική εξάρτηση από τις μεταφορές όπλων της Δύσης.
Για το Ιράν, η συμφωνία παρουσιάζει ένα στρατηγικό δίλημμα πρώτης τάξεως. Ήδη χτυπημένη από πέντε μήνες πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ - έχοντας υποστεί χιλιάδες θύματα, την καταστροφή μεγάλου μέρους της πυρηνικής της υποδομής και τον στραγγαλισμό των εξαγωγών πετρελαίου της μέσω του Στενού του Ορμούζ - η Τεχεράνη αντιμετωπίζει τώρα ένα συνεκτικό σουνιτικό-μουσουλμανικό στρατιωτικό μπλοκ που εκτείνεται από τον Βόσπορο μέχρι τον Ινδό. Οι ασύμμετρες στρατηγικές πολέμου, οι πυραυλικές επιχειρήσεις και η δυναμική δι' αντιπροσώπων στην Υεμένη κινδυνεύουν τώρα να προκαλέσουν μια άμεση συλλογική αντίδραση από την Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ. Ωστόσο, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν είχε προηγουμένως χαιρετίσει το διμερές σαουδαραβικό-πακιστανικό σύμφωνο ως την αρχή ενός «ολοκληρωμένου περιφερειακού συστήματος ασφάλειας», υποδηλώνοντας ότι η Τεχεράνη μπορεί ακόμα να ελπίζει να εμπλακεί παρά να κλιμακώσει την ένταση εναντίον του νέου μπλοκ.
Το Ισραήλ αντιμετωπίζει ίσως την πιο οξεία αναπροσαρμογή. Για δεκαετίες, η Ιερουσαλήμ βασιζόταν στην αδιαφανή πυρηνική αποτροπή της και στην αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη για να διατηρήσει ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων της. Η Συμφωνία της Μέκκας εισάγει ένα πλαίσιο συλλογικής ασφάλειας με πυρηνικά όπλα στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, αλλάζοντας θεμελιωδώς τη γεωμετρία της αποτροπής της περιοχής. Οι Ισραηλινοί στρατηγοί πρέπει τώρα να σκεφτούν ότι οποιαδήποτε μελλοντική σύγκρουση με τη Σαουδική Αραβία -είτε για την παλαιστινιακή κρατική υπόσταση, τη ναυτιλία στην Ερυθρά Θάλασσα είτε για άμεσες στρατιωτικές τριβές- θα μπορούσε να προσελκύσει όχι μόνο τις συμβατικές πακιστανικές δυνάμεις αλλά και το στρατηγικό οπλοστάσιο του Ισλαμαμπάντ. Η συμφωνία είναι, εν μέρει, μια σαουδαραβική απάντηση στην ανεξέλεγκτη περιφερειακή συμπεριφορά του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης του Σεπτεμβρίου 2025 στη Ντόχα που έπεισε τις πρωτεύουσες του Κόλπου ότι χρειάζονταν αποτροπή τόσο εναντίον των Αμερικανών συμμάχων όσο και εναντίον των Αμερικανών εχθρών.
Το κατεστημένο ασφαλείας της Ινδίας αντιμετωπίζει την τριμερή συμφωνία με βαθιά ανησυχία. Το Νέο Δελχί έχει αφιερώσει χρόνια στην καλλιέργεια της Σαουδικής Αραβίας ως στρατηγικού εταίρου — οικοδόμηση ενεργειακών δεσμών, διεξαγωγή κοινών ναυτικών ασκήσεων και τοποθέτηση του Ριάντ ως του ακρογωνιαίου λίθου του Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης. Η επισημοποίηση ενός αμυντικού άξονα Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν κινδυνεύει να αποδυναμώσει τη θέση της Ινδίας ως του προτιμώμενου ασιατικού εταίρου του Ριάντ, ενώ παράλληλα ενισχύει τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ισλαμαμπάντ μέσω της τουρκικής τεχνολογίας μη επανδρωμένων αεροσκαφών και του σαουδαραβικού κεφαλαίου. Ινδοί αναλυτές προειδοποιούν ότι αυτό θα μπορούσε να επιταχύνει μια στενότερη στρατηγική αγκαλιά μεταξύ Νέου Δελχί και Τελ Αβίβ, δημιουργώντας έναν αντίθετο άξονα που εκτείνεται από τη Νότια Ασία έως την Ανατολική Μεσόγειο. Ενώ η Ινδία είναι απίθανο να διακόψει τους δεσμούς της με τη Σαουδική Αραβία, σχεδόν σίγουρα θα εμβαθύνει την αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες για να αντισταθμίσει την αντιληπτή περικύκλωση.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Σύμφωνο της Μέκκας αποτελεί ταυτόχρονα επίπληξη και επιπλοκή. Η συναλλακτική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ και η «ακλόνητη υποστήριξη» προς τις επεκτεινόμενες στρατιωτικές εκστρατείες του Ισραήλ -σε συνδυασμό με την αποτυχία του να αποτρέψει επιθέσεις σε έδαφος του Κατάρ, παρά τη φιλοξενία αμερικανικών δυνάμεων στο Αλ Ουντέιντ- έπεισαν τις μοναρχίες του Κόλπου ότι οι αμερικανικές εγγυήσεις ασφάλειας είχαν καταστεί υπό όρους, αν όχι κούφιες. Η Ουάσινγκτον παραμένει ο κύριος προμηθευτής όπλων και για τους τρεις υπογράφοντες, και η Άγκυρα εξακολουθεί να είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά το σύμφωνο καταδεικνύει ότι αυτές οι χώρες χτίζουν πλεονάζοντα όπλα γύρω από τις συμμαχίες των ΗΠΑ αντί να βασίζονται σε αυτές. Η ενεργός συμμετοχή ενός βασικού μέλους του ΝΑΤΟ σε ένα ανεξάρτητο σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας εκτός της διοικητικής δομής της συμμαχίας περιπλέκει περαιτέρω την ατλαντική συνοχή και αμφισβητεί την ιστορική ηγεμονία της Ουάσινγκτον επί της ευρασιατικής δυναμικής ασφάλειας.
Η αντίδραση της Κίνας είναι πιθανό να είναι αμφίσημη. Το Πεκίνο διατηρεί μια στρατηγική εταιρική σχέση «παντός καιρού» με την Ισλαμαμπάντ και χρησιμοποιεί εδώ και καιρό το Πακιστάν ως γέφυρα προς τον Κόλπο, ενώ παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Σαουδικής Αραβίας και βασικός επενδυτής στο Vision 2030. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράν το 2026, το Πεκίνο φέρεται να παρείχε στην Τεχεράνη δορυφορικές εικόνες για να στοχεύσει αμερικανικές δυνάμεις, σηματοδοτώντας την προθυμία του να δει την Ουάσιγκτον να αιμορραγεί στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, η τριμερής συμφωνία εισάγει μια ανεξάρτητη μεταβλητή σε μια περιοχή όπου η Κίνα προτιμά διμερείς, ελεγχόμενες σχέσεις. Η συμφωνία δεν αποκλείει την κινεζική επιρροή, αλλά δημιουργεί μια κοινοπραξία μεσαίων δυνάμεων με τη δική της δράση - μια κοινοπραξία που μπορεί να αντισταθεί στο να γίνει ένας απλός δευτερεύων πυλώνας στην αρχιτεκτονική του «Μιας Ζώνης, ενός Δρόμου» του Πεκίνου.
Η Ρωσία βρίσκεται σε μια εξίσου άβολη θέση. Η Μόσχα καταδίκασε τις αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις στο Ιράν ως «κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου», αλλά έδειξε μικρή διάθεση για άμεση στρατιωτική επέμβαση εκ μέρους της Τεχεράνης, ακόμη και όταν αμερικανικές βόμβες έπληξαν την πυρηνική εγκατάσταση Νατάνζ. Η Συμφωνία της Μέκκας κατακερματίζει περαιτέρω την αντιδυτική συμμαχία που επιδίωξε να καλλιεργήσει η Μόσχα. Αντί για έναν συνεκτικό άξονα αντίστασης, η Μέση Ανατολή υποδιαιρείται σε ανταγωνιστικά μπλοκ, κανένα από τα οποία δεν ελέγχει πλήρως η Ρωσία. Η συμμετοχή της Τουρκίας στη συμφωνία είναι ιδιαίτερα ενοχλητική για το Κρεμλίνο, καθώς η Άγκυρα υποστηρίζει ταυτόχρονα την ουκρανική κυριαρχία και τώρα συνηγορεί σε ένα σουνιτικό σύμφωνο ασφαλείας που αντιμετωπίζει την ιρανική -και κατ' επέκταση τη ρωσική- περιφερειακή επιρροή.
Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η συμφωνία υπογραμμίζει την αυξανόμενη περιθωριοποίηση των Βρυξελλών στη διαμόρφωση της θαλάσσιας και ενεργειακής ασφάλειας στη νότια περιφέρειά της. Το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ από τον Φεβρουάριο προκάλεσε τη μεγαλύτερη διαταραχή του εφοδιασμού στην ιστορία της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου, με το αργό πετρέλαιο Brent να φτάνει τα 126 δολάρια ανά βαρέλι και χιλιάδες ναυτικούς να έχουν εγκλωβιστεί στον Περσικό Κόλπο. Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες παρακολουθούσαν με ανησυχία την κυβέρνηση Τραμπ να ταλαντεύεται μεταξύ της απειλής να βομβαρδίσει τους ιρανικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας και της διεκδίκησης της ολοκληρωτικής νίκης, ενώ παράλληλα έκανε ελάχιστα για να αποκαταστήσει την ασφάλεια στη θάλασσα. Ενώ η ΕΕ δεν διαθέτει την ικανότητα προβολής στρατιωτικής δύναμης για να ασφαλίσει ανεξάρτητα αυτές τις ευρασιατικές εμπορικές αρτηρίες, το Σύμφωνο της Μέκκας προσφέρει έναν πιθανό μηχανισμό σταθεροποίησης - εάν οι τρεις υπογράφοντες μπορέσουν να αποτρέψουν περαιτέρω κλιμάκωση και τελικά να βοηθήσουν στο άνοιγμα των ναυτιλιακών οδών του Κόλπου.
Από μια ευρασιατική οπτική γωνία, το Σύμφωνο της Μέκκας αποτελεί το επιστέγασμα μιας ευρύτερης τάσης: την ανάδειξη περιφερειακών μεσαίων δυνάμεων που αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη διαχείριση κρίσεων, την οποία η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες δεν μπορούν πλέον να παράσχουν αξιόπιστα. Ενώνοντας το στρατηγικό βάρος της Ανατολίας, της Αραβικής Χερσονήσου και της Νότιας Ασίας υπό μια ενιαία εντολή συλλογικής άμυνας, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν έχουν γεφυρώσει τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, τον Κόλπο και την Ινδική υποήπειρο σε έναν συνεχή διάδρομο ασφαλείας. Αυτό σηματοδοτεί μια αποφασιστική μετάβαση από τις εξωτερικές εγγυήσεις ασφάλειας προς την πλήρη «περιφερειακή ιδιοκτησία» της σταθερότητας της Δυτικής Ασίας.
Ωστόσο, παρά την ιστορική του σημασία, το σύμφωνο παραμένει σκόπιμα ασαφές. Δεν έχει αποκαλυφθεί καμία επιχειρησιακή δομή διοίκησης, δεν έχουν καθοριστεί δικαιώματα βάσης και δεν έχει δοθεί καμία σαφήνεια σχετικά με το εάν η πυρηνική ομπρέλα του Πακιστάν επεκτείνεται πλέον σε τουρκικό και σαουδαραβικό έδαφος. Αυτή η στρατηγική ασάφεια είναι ταυτόχρονα δύναμη και ευπάθεια: μεγιστοποιεί την αποτροπή μέσω της αβεβαιότητας, ελαχιστοποιώντας παράλληλα τον κίνδυνο άμεσης εμπλοκής, αλλά προκαλεί επίσης λανθασμένους υπολογισμούς σε μια περιοχή όπου οι πόλεμοι έχουν τη συνήθεια να ξεπερνούν την διπλωματική προσοχή. Οι επόμενοι μήνες θα αποκαλύψουν εάν το Σύμφωνο της Μέκκας είναι το θεμέλιο μιας διαρκούς ευρασιατικής τάξης ασφαλείας ή απλώς ένας γάμος ευκαιρίας που γεννιέται από την κρίση και διαλύεται μόλις υποχωρήσει η άμεση απειλή. Αυτό που είναι ήδη βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι η εποχή της μονοπολικής ασφάλειας στη Μέση Ανατολή έχει τελειώσει - και οι ευρασιατικές δυνάμεις πρέπει τώρα να πλοηγηθούν σε ένα τοπίο όπου το κέντρο βάρους έχει μετατοπιστεί από την Ουάσινγκτον στα παλάτια της Μέκκας, της Άγκυρας και του Ισλαμαμπάντ.
Νομίζω ότι το κείμενό σου πιάνει ένα πολύ σημαντικό σημείο, αλλά θα έβαζα μια ουσιαστική διαφοροποίηση στην τελική του ανάγνωση.
Συμφωνώ ότι η Συμφωνία της Μέκκας αποτελεί ένδειξη μιας μεγάλης μεταβολής στην αρχιτεκτονική ασφαλείας της Δυτικής Ασίας. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η δική μου ανάγνωση του ζητήματος.
Δεν είμαι όμως βέβαιος ότι πρέπει να τη διαβάσουμε ως τη δημιουργία ενός συνεκτικού σουνιτικού στρατιωτικού μπλοκ απέναντι στο Ιράν.
Γιατί αν εξετάσουμε προσεκτικά τα συμφέροντα των τριών κρατών, η εικόνα είναι πολύ πιο σύνθετη.
Η Τουρκία δεν έχει κανένα συμφέρον να οδηγηθεί σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο με το Ιράν. Το Ιράν είναι γείτονάς της, κρίσιμος παράγοντας στη Συρία και στο Ιράκ και μέρος της ευρύτερης ισορροπίας στον Καύκασο και την Ευρασία. Η Άγκυρα μπορεί να ανταγωνίζεται την Τεχεράνη σε πολλά επίπεδα, αλλά ταυτόχρονα έχει κάθε λόγο να διατηρεί ανοιχτούς τους διαύλους μαζί της.
Το ίδιο ισχύει για το Πακιστάν. Η στρατηγική του πραγματικότητα καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την Ινδία, το Κασμίρ, το Αφγανιστάν και τη σχέση του με την Κίνα. Δεν μπορεί να μετατρέψει εύκολα μια συμφωνία ασφαλείας με το Ριάντ σε υποχρέωση πολέμου εναντίον του Ιράν.
Και η Σαουδική Αραβία έχει επίσης λόγους να αποφεύγει μια νέα γενικευμένη σύγκρουση στον Κόλπο. Η εμπειρία των τελευταίων ετών της έχει δείξει ότι σε έναν πόλεμο με το Ιράν το πρώτο πράγμα που θα πληγεί δεν θα είναι κάποιος μακρινός στρατηγικός στόχος, αλλά οι ίδιες οι ενεργειακές και οικονομικές υποδομές του Κόλπου.
Άρα η συμφωνία δεν χρειάζεται να είναι ένα αντι-ιρανικό ΝΑΤΟ για να έχει τεράστια σημασία.
Και εδώ νομίζω ότι βρίσκεται το βαθύτερο σημείο.
Η μεγάλη αλλαγή δεν είναι ότι τρεις χώρες αποφάσισαν ξαφνικά ποιον θα πολεμήσουν.
Η μεγάλη αλλαγή είναι ότι αρχίζουν να δημιουργούν μηχανισμούς ασφαλείας χωρίς να θεωρούν αυτονόητο ότι η Ουάσιγκτον θα είναι για πάντα ο μοναδικός εγγυητής τους.
Αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό.
Η Pax Americana δεν τελειώνει επειδή οι ΗΠΑ έπαψαν να είναι ισχυρές. Τελειώνει σταδιακά ως αποκλειστικό σύστημα οργάνωσης της διεθνούς ασφάλειας.
Και εδώ θα διαφωνούσα λίγο και με την ιδέα ότι η Συμφωνία της Μέκκας αποτελεί απλώς ένα νέο «μπλοκ» μέσα σε έναν κόσμο μπλοκ.
Αυτό είναι ακόμη το λεξιλόγιο του 20ού αιώνα.
Ο κόσμος που διαμορφώνεται σήμερα είναι πολύ πιο σύνθετος.
Η Τουρκία μπορεί να είναι στο ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα να συνεργάζεται με τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν.
Το Πακιστάν μπορεί να είναι στρατηγικός εταίρος της Κίνας και ταυτόχρονα να συνεργάζεται με τη Σαουδική Αραβία.
Η Σαουδική Αραβία μπορεί να αγοράζει αμερικανικά όπλα και ταυτόχρονα να εμβαθύνει τις σχέσεις της με την Κίνα και να αναζητά εναλλακτικές εγγυήσεις ασφαλείας.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα αντίφαση.
Είναι πολυπολικότητα.
Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η πραγματική σύνδεση με τον Παγκόσμιο Νότο.
Ο Παγκόσμιος Νότος δεν δημιουργεί ένα ενιαίο στρατόπεδο. Δεν χρειάζεται να συμφωνούν όλοι μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται η Σαουδική Αραβία να γίνει Ιράν ούτε η Τουρκία να γίνει Πακιστάν.
Αρκεί να αποκτούν τη δυνατότητα να διαμορφώνουν αυτόνομα τις στρατηγικές τους σχέσεις και να μειώνουν την εξάρτησή τους από ένα μοναδικό κέντρο ισχύος.
Αυτό ακριβώς βλέπουμε να συμβαίνει.
Και εδώ είναι που η Συμφωνία της Μέκκας συναντά μια ακόμη μεγαλύτερη εξέλιξη: την άνοδο του Άξονα της Αντίστασης.
Δεν θα έλεγα ότι η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν αποτελούν μέρος του Άξονα. Θα ήταν λάθος να το παρουσιάσουμε έτσι.
Όμως ο Άξονας της Αντίστασης έχει ήδη αλλάξει το γεωπολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο λαμβάνονται όλες οι αποφάσεις στη Δυτική Ασία.
Το Ιράν δεν είναι πλέον ένας απομονωμένος περιφερειακός παίκτης που μπορεί να πιεστεί μέχρι να αποδεχθεί οποιονδήποτε όρο του επιβάλει η Ουάσιγκτον.
Έχει στρατηγικό βάθος, σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα και ένα δίκτυο επιρροής που εκτείνεται σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία.
Επομένως, ακόμη και μια συμφωνία που δημιουργείται για να περιορίσει την ιρανική ισχύ αναγκάζεται τελικά να υπολογίσει την ύπαρξη αυτής της ισχύος.
Και εδώ βρίσκεται η ειρωνεία.
Εάν η Συμφωνία της Μέκκας λειτουργεί ως αντίβαρο στο Ιράν, τότε η ίδια η ύπαρξή της αποτελεί έμμεση απόδειξη του πόσο πολύ έχει αλλάξει η περιφερειακή ισορροπία.
Πριν από μερικές δεκαετίες, η ασφάλεια του Κόλπου σχεδιαζόταν στην Ουάσιγκτον και υλοποιούνταν μέσω αμερικανικών βάσεων και συμμαχιών.
Σήμερα, οι ίδιες οι περιφερειακές δυνάμεις αναζητούν εναλλακτικές.
Αυτό είναι το πραγματικό γεωπολιτικό γεγονός.
Και υπάρχει ακόμη ένα σημείο στο οποίο θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.
Το κείμενό σου αναφέρει ότι η συμφωνία δημιουργεί ένα «αυτοσυντηρούμενο αμυντικό οικοσύστημα» και ότι το πακιστανικό πυρηνικό οπλοστάσιο ουσιαστικά στηρίζει τη συλλογική αποτροπή.
Εδώ θα κρατούσα επιφύλαξη.
Μέχρι να γνωρίζουμε το πραγματικό επιχειρησιακό περιεχόμενο της συμφωνίας, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένο ότι η πακιστανική πυρηνική αποτροπή επεκτείνεται αυτομάτως στη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία. Το ίδιο το γεγονός ότι δεν έχουν γίνει γνωστές σαφείς δομές διοίκησης, δικαιώματα βάσης ή λεπτομέρειες εφαρμογής δείχνει ότι υπάρχει ακόμη μεγάλη απόσταση ανάμεσα στη συμβολική και στην επιχειρησιακή διάσταση της συμφωνίας.
Αλλά ίσως αυτή ακριβώς η στρατηγική ασάφεια να είναι μέρος της λογικής της.
Η αποτροπή δεν χρειάζεται πάντα να περιγράφει δημόσια κάθε της λεπτομέρεια.
Και αυτό μας επιστρέφει στο αρχικό άρθρο για την CENTCOM.
Γιατί αν πράγματι οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν πλέον περιορισμούς σε πυρομαχικά, εφοδιασμό, βάσεις, πολιτική πρόσβαση και δυνατότητα παρατεταμένης στρατιωτικής δράσης, τότε η δημιουργία περιφερειακών μηχανισμών ασφαλείας αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Δεν σημαίνει ότι η αμερικανική πολεμική μηχανή σταμάτησε.
Σημαίνει ότι η δυνατότητά της να μετατρέπει την τεράστια στρατιωτική ισχύ της σε πολιτικό αποτέλεσμα δεν είναι πλέον απεριόριστη.
Και αυτό είναι το σημείο που θεωρώ ότι πρέπει να κοιτάμε.
Όχι μόνο πόσα αεροπλάνα έχει η Αμερική.
Αλλά πόσα κράτη είναι ακόμη διατεθειμένα να της παραχωρούν βάσεις, πρόσβαση, εναέριο χώρο και πολιτική κάλυψη.
Όχι μόνο πόσους πυραύλους μπορεί να εκτοξεύσει.
Αλλά πόσο γρήγορα μπορεί να τους αναπληρώσει.
Όχι μόνο αν μπορεί να νικήσει στρατιωτικά έναν αντίπαλο.
Αλλά αν μπορεί να επιβάλει το πολιτικό αποτέλεσμα που επιθυμεί.
Αυτό είναι το πραγματικό όριο μιας ηγεμονίας.
Και γι' αυτό θεωρώ ότι η Συμφωνία της Μέκκας πρέπει να διαβαστεί όχι ως μια απλή συμμαχία τριών κρατών, αλλά ως ένα ακόμη σημάδι της μετάβασης από έναν κόσμο στον οποίο η ασφάλεια της Ευρασίας οργανωνόταν κυρίως από την Ουάσιγκτον, σε έναν κόσμο όπου οι ίδιοι οι περιφερειακοί πόλοι αρχίζουν να δημιουργούν τις δικές τους δομές.
Δεν ξέρουμε ακόμη αν η Συμφωνία της Μέκκας θα αντέξει στον χρόνο.
Δεν ξέρουμε αν θα εξελιχθεί σε πραγματικό στρατιωτικό μηχανισμό ή θα παραμείνει περισσότερο πολιτικό και αποτρεπτικό εργαλείο.
Αυτό όμως που ήδη μπορούμε να δούμε είναι ότι το κέντρο βάρους μετακινείται.
Και όταν το κέντρο βάρους μετακινείται, οι παλιές αυτοκρατορικές αρχιτεκτονικές δεν καταρρέουν απαραίτητα μέσα σε μία νύχτα.
Αρχίζουν πρώτα να γίνονται περιττές.
Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ πιο σημαντικό από το αν η Συμφωνία της Μέκκας είναι σήμερα ένας γάμος ευκαιρίας ή το πρώτο θεμέλιο μιας νέας ευρασιατικής αρχιτεκτονικής.
Επισκέπτης
Δημοσιεύθηκε: Κυρ Αύγ 09, 2026 1:21 pm
Θέμα δημοσίευσης:
Η υπογραφή της Συμφωνίας Κοινής Άμυνας της Μέκκας στις 7 Αυγούστου 2026 αποτελεί μια κρίσιμη στιγμή στην εξελισσόμενη αρχιτεκτονική ασφαλείας της Δυτικής Ασίας και της ευρύτερης ευρασιατικής ηπείρου. Η συνθήκη, η οποία συγκλήθηκε στο Παλάτι Αλ-Σάφα από τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Πακιστανό πρωθυπουργό Σεχμπάζ Σαρίφ, θεσπίζει μια δεσμευτική συμμαχία αμοιβαίας άμυνας χωρίς προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία του ισλαμικού κόσμου: μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα υπογράφοντα μέρη θα θεωρείται ως επίθεση εναντίον και των τριών. Η τελετή στην ιερότερη πόλη του Ισλάμ σηματοδότησε ότι πρόκειται για μια συμμαχία που βασίζεται στην κοινή πολιτισμική ταυτότητα, ωστόσο οι επιπτώσεις της ξεπερνούν κατά πολύ τον Οίκο του Ισλάμ, αναδιαμορφώνοντας τον στρατηγικό υπολογισμό κάθε ευρασιατικής δύναμης από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό.
Η συμφωνία δεν υλοποιήθηκε στο κενό. Καταλύθηκε από την κατάρρευση της υπό αμερικανική ηγεσία τάξης ασφαλείας στον Κόλπο μετά τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, ο οποίος ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, με την Επιχείρηση Epic Fury και τη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ. Η επακόλουθη αδυναμία - ή η απροθυμία - της Ουάσιγκτον να προστατεύσει τους εταίρους της στον Κόλπο από τα ιρανικά αντίποινα, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων στις ενεργειακές υποδομές της Σαουδικής Αραβίας και στις εγκαταστάσεις φυσικού αερίου Ras Laffan του Κατάρ, διέλυσε τη μακροχρόνια εμπιστοσύνη στην αποτροπή των ΗΠΑ. Η απόφαση του Ριάντ να επισημοποιήσει έναν τριμερή δεσμό με το Ισλαμαμπάντ και την Άγκυρα, αντί να περιμένει μια αμερικανική εγγύηση ασφάλειας που μπορεί να μην φτάσει ποτέ, είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη μέχρι στιγμής ότι οι περιφερειακές δυνάμεις γράφουν τώρα τις δικές τους ασφαλιστικές πολιτικές.
Η επιχειρησιακή ισχύς της συμμαχίας έγκειται στις σαφείς λειτουργικές συμπληρωματικότητές της. Η Τουρκία παρέχει στρατιωτικό επαγγελματισμό προδιαγραφών ΝΑΤΟ, προηγμένη τεχνολογία μη επανδρωμένων αεροσκαφών, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και ναυπηγική ικανότητα ναυπηγείου. Η Σαουδική Αραβία παρέχει τη χρηματοδότηση, τη στρατηγική γεωγραφία και τη θρησκευτική νομιμότητα που είναι απαραίτητες για την εδραίωση του συμφώνου. Το Πακιστάν συνεισφέρει συμβατικές δυνάμεις δοκιμασμένες σε μάχη, στρατηγικό βάθος και -το πιο σημαντικό- το μοναδικό πυρηνικό αποτρεπτικό μέσο του μουσουλμανικού κόσμου, το οποίο υποστηρίζει ολόκληρη τη συλλογική σύμβαση. Χιλιάδες πακιστανικά στρατεύματα και συστοιχίες αεράμυνας HQ-9 που παρέχονται από την Κίνα είχαν ήδη αναπτυχθεί στο Βασίλειο βάσει της διμερούς συμφωνίας του 2025, αποδεικνύοντας ότι η νέα αρχιτεκτονική είναι λειτουργική, όχι θεωρητική. Μαζί, σχηματίζουν ένα αυτοσυντηρούμενο αμυντικό οικοσύστημα που μειώνει την ιστορική εξάρτηση από τις μεταφορές όπλων της Δύσης.
Για το Ιράν, η συμφωνία παρουσιάζει ένα στρατηγικό δίλημμα πρώτης τάξεως. Ήδη χτυπημένη από πέντε μήνες πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ - έχοντας υποστεί χιλιάδες θύματα, την καταστροφή μεγάλου μέρους της πυρηνικής της υποδομής και τον στραγγαλισμό των εξαγωγών πετρελαίου της μέσω του Στενού του Ορμούζ - η Τεχεράνη αντιμετωπίζει τώρα ένα συνεκτικό σουνιτικό-μουσουλμανικό στρατιωτικό μπλοκ που εκτείνεται από τον Βόσπορο μέχρι τον Ινδό. Οι ασύμμετρες στρατηγικές πολέμου, οι πυραυλικές επιχειρήσεις και η δυναμική δι' αντιπροσώπων στην Υεμένη κινδυνεύουν τώρα να προκαλέσουν μια άμεση συλλογική αντίδραση από την Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ. Ωστόσο, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν είχε προηγουμένως χαιρετίσει το διμερές σαουδαραβικό-πακιστανικό σύμφωνο ως την αρχή ενός «ολοκληρωμένου περιφερειακού συστήματος ασφάλειας», υποδηλώνοντας ότι η Τεχεράνη μπορεί ακόμα να ελπίζει να εμπλακεί παρά να κλιμακώσει την ένταση εναντίον του νέου μπλοκ.
Το Ισραήλ αντιμετωπίζει ίσως την πιο οξεία αναπροσαρμογή. Για δεκαετίες, η Ιερουσαλήμ βασιζόταν στην αδιαφανή πυρηνική αποτροπή της και στην αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη για να διατηρήσει ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων της. Η Συμφωνία της Μέκκας εισάγει ένα πλαίσιο συλλογικής ασφάλειας με πυρηνικά όπλα στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, αλλάζοντας θεμελιωδώς τη γεωμετρία της αποτροπής της περιοχής. Οι Ισραηλινοί στρατηγοί πρέπει τώρα να σκεφτούν ότι οποιαδήποτε μελλοντική σύγκρουση με τη Σαουδική Αραβία -είτε για την παλαιστινιακή κρατική υπόσταση, τη ναυτιλία στην Ερυθρά Θάλασσα είτε για άμεσες στρατιωτικές τριβές- θα μπορούσε να προσελκύσει όχι μόνο τις συμβατικές πακιστανικές δυνάμεις αλλά και το στρατηγικό οπλοστάσιο του Ισλαμαμπάντ. Η συμφωνία είναι, εν μέρει, μια σαουδαραβική απάντηση στην ανεξέλεγκτη περιφερειακή συμπεριφορά του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης του Σεπτεμβρίου 2025 στη Ντόχα που έπεισε τις πρωτεύουσες του Κόλπου ότι χρειάζονταν αποτροπή τόσο εναντίον των Αμερικανών συμμάχων όσο και εναντίον των Αμερικανών εχθρών.
Το κατεστημένο ασφαλείας της Ινδίας αντιμετωπίζει την τριμερή συμφωνία με βαθιά ανησυχία. Το Νέο Δελχί έχει αφιερώσει χρόνια στην καλλιέργεια της Σαουδικής Αραβίας ως στρατηγικού εταίρου — οικοδόμηση ενεργειακών δεσμών, διεξαγωγή κοινών ναυτικών ασκήσεων και τοποθέτηση του Ριάντ ως του ακρογωνιαίου λίθου του Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης. Η επισημοποίηση ενός αμυντικού άξονα Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν κινδυνεύει να αποδυναμώσει τη θέση της Ινδίας ως του προτιμώμενου ασιατικού εταίρου του Ριάντ, ενώ παράλληλα ενισχύει τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ισλαμαμπάντ μέσω της τουρκικής τεχνολογίας μη επανδρωμένων αεροσκαφών και του σαουδαραβικού κεφαλαίου. Ινδοί αναλυτές προειδοποιούν ότι αυτό θα μπορούσε να επιταχύνει μια στενότερη στρατηγική αγκαλιά μεταξύ Νέου Δελχί και Τελ Αβίβ, δημιουργώντας έναν αντίθετο άξονα που εκτείνεται από τη Νότια Ασία έως την Ανατολική Μεσόγειο. Ενώ η Ινδία είναι απίθανο να διακόψει τους δεσμούς της με τη Σαουδική Αραβία, σχεδόν σίγουρα θα εμβαθύνει την αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες για να αντισταθμίσει την αντιληπτή περικύκλωση.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Σύμφωνο της Μέκκας αποτελεί ταυτόχρονα επίπληξη και επιπλοκή. Η συναλλακτική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ και η «ακλόνητη υποστήριξη» προς τις επεκτεινόμενες στρατιωτικές εκστρατείες του Ισραήλ -σε συνδυασμό με την αποτυχία του να αποτρέψει επιθέσεις σε έδαφος του Κατάρ, παρά τη φιλοξενία αμερικανικών δυνάμεων στο Αλ Ουντέιντ- έπεισαν τις μοναρχίες του Κόλπου ότι οι αμερικανικές εγγυήσεις ασφάλειας είχαν καταστεί υπό όρους, αν όχι κούφιες. Η Ουάσινγκτον παραμένει ο κύριος προμηθευτής όπλων και για τους τρεις υπογράφοντες, και η Άγκυρα εξακολουθεί να είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά το σύμφωνο καταδεικνύει ότι αυτές οι χώρες χτίζουν πλεονάζοντα όπλα γύρω από τις συμμαχίες των ΗΠΑ αντί να βασίζονται σε αυτές. Η ενεργός συμμετοχή ενός βασικού μέλους του ΝΑΤΟ σε ένα ανεξάρτητο σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας εκτός της διοικητικής δομής της συμμαχίας περιπλέκει περαιτέρω την ατλαντική συνοχή και αμφισβητεί την ιστορική ηγεμονία της Ουάσινγκτον επί της ευρασιατικής δυναμικής ασφάλειας.
Η αντίδραση της Κίνας είναι πιθανό να είναι αμφίσημη. Το Πεκίνο διατηρεί μια στρατηγική εταιρική σχέση «παντός καιρού» με την Ισλαμαμπάντ και χρησιμοποιεί εδώ και καιρό το Πακιστάν ως γέφυρα προς τον Κόλπο, ενώ παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Σαουδικής Αραβίας και βασικός επενδυτής στο Vision 2030. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράν το 2026, το Πεκίνο φέρεται να παρείχε στην Τεχεράνη δορυφορικές εικόνες για να στοχεύσει αμερικανικές δυνάμεις, σηματοδοτώντας την προθυμία του να δει την Ουάσιγκτον να αιμορραγεί στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, η τριμερής συμφωνία εισάγει μια ανεξάρτητη μεταβλητή σε μια περιοχή όπου η Κίνα προτιμά διμερείς, ελεγχόμενες σχέσεις. Η συμφωνία δεν αποκλείει την κινεζική επιρροή, αλλά δημιουργεί μια κοινοπραξία μεσαίων δυνάμεων με τη δική της δράση - μια κοινοπραξία που μπορεί να αντισταθεί στο να γίνει ένας απλός δευτερεύων πυλώνας στην αρχιτεκτονική του «Μιας Ζώνης, ενός Δρόμου» του Πεκίνου.
Η Ρωσία βρίσκεται σε μια εξίσου άβολη θέση. Η Μόσχα καταδίκασε τις αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις στο Ιράν ως «κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου», αλλά έδειξε μικρή διάθεση για άμεση στρατιωτική επέμβαση εκ μέρους της Τεχεράνης, ακόμη και όταν αμερικανικές βόμβες έπληξαν την πυρηνική εγκατάσταση Νατάνζ. Η Συμφωνία της Μέκκας κατακερματίζει περαιτέρω την αντιδυτική συμμαχία που επιδίωξε να καλλιεργήσει η Μόσχα. Αντί για έναν συνεκτικό άξονα αντίστασης, η Μέση Ανατολή υποδιαιρείται σε ανταγωνιστικά μπλοκ, κανένα από τα οποία δεν ελέγχει πλήρως η Ρωσία. Η συμμετοχή της Τουρκίας στη συμφωνία είναι ιδιαίτερα ενοχλητική για το Κρεμλίνο, καθώς η Άγκυρα υποστηρίζει ταυτόχρονα την ουκρανική κυριαρχία και τώρα συνηγορεί σε ένα σουνιτικό σύμφωνο ασφαλείας που αντιμετωπίζει την ιρανική -και κατ' επέκταση τη ρωσική- περιφερειακή επιρροή.
Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η συμφωνία υπογραμμίζει την αυξανόμενη περιθωριοποίηση των Βρυξελλών στη διαμόρφωση της θαλάσσιας και ενεργειακής ασφάλειας στη νότια περιφέρειά της. Το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ από τον Φεβρουάριο προκάλεσε τη μεγαλύτερη διαταραχή του εφοδιασμού στην ιστορία της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου, με το αργό πετρέλαιο Brent να φτάνει τα 126 δολάρια ανά βαρέλι και χιλιάδες ναυτικούς να έχουν εγκλωβιστεί στον Περσικό Κόλπο. Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες παρακολουθούσαν με ανησυχία την κυβέρνηση Τραμπ να ταλαντεύεται μεταξύ της απειλής να βομβαρδίσει τους ιρανικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας και της διεκδίκησης της ολοκληρωτικής νίκης, ενώ παράλληλα έκανε ελάχιστα για να αποκαταστήσει την ασφάλεια στη θάλασσα. Ενώ η ΕΕ δεν διαθέτει την ικανότητα προβολής στρατιωτικής δύναμης για να ασφαλίσει ανεξάρτητα αυτές τις ευρασιατικές εμπορικές αρτηρίες, το Σύμφωνο της Μέκκας προσφέρει έναν πιθανό μηχανισμό σταθεροποίησης - εάν οι τρεις υπογράφοντες μπορέσουν να αποτρέψουν περαιτέρω κλιμάκωση και τελικά να βοηθήσουν στο άνοιγμα των ναυτιλιακών οδών του Κόλπου.
Από μια ευρασιατική οπτική γωνία, το Σύμφωνο της Μέκκας αποτελεί το επιστέγασμα μιας ευρύτερης τάσης: την ανάδειξη περιφερειακών μεσαίων δυνάμεων που αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη διαχείριση κρίσεων, την οποία η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες δεν μπορούν πλέον να παράσχουν αξιόπιστα. Ενώνοντας το στρατηγικό βάρος της Ανατολίας, της Αραβικής Χερσονήσου και της Νότιας Ασίας υπό μια ενιαία εντολή συλλογικής άμυνας, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν έχουν γεφυρώσει τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, τον Κόλπο και την Ινδική υποήπειρο σε έναν συνεχή διάδρομο ασφαλείας. Αυτό σηματοδοτεί μια αποφασιστική μετάβαση από τις εξωτερικές εγγυήσεις ασφάλειας προς την πλήρη «περιφερειακή ιδιοκτησία» της σταθερότητας της Δυτικής Ασίας.
Ωστόσο, παρά την ιστορική του σημασία, το σύμφωνο παραμένει σκόπιμα ασαφές. Δεν έχει αποκαλυφθεί καμία επιχειρησιακή δομή διοίκησης, δεν έχουν καθοριστεί δικαιώματα βάσης και δεν έχει δοθεί καμία σαφήνεια σχετικά με το εάν η πυρηνική ομπρέλα του Πακιστάν επεκτείνεται πλέον σε τουρκικό και σαουδαραβικό έδαφος. Αυτή η στρατηγική ασάφεια είναι ταυτόχρονα δύναμη και ευπάθεια: μεγιστοποιεί την αποτροπή μέσω της αβεβαιότητας, ελαχιστοποιώντας παράλληλα τον κίνδυνο άμεσης εμπλοκής, αλλά προκαλεί επίσης λανθασμένους υπολογισμούς σε μια περιοχή όπου οι πόλεμοι έχουν τη συνήθεια να ξεπερνούν την διπλωματική προσοχή. Οι επόμενοι μήνες θα αποκαλύψουν εάν το Σύμφωνο της Μέκκας είναι το θεμέλιο μιας διαρκούς ευρασιατικής τάξης ασφαλείας ή απλώς ένας γάμος ευκαιρίας που γεννιέται από την κρίση και διαλύεται μόλις υποχωρήσει η άμεση απειλή. Αυτό που είναι ήδη βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι η εποχή της μονοπολικής ασφάλειας στη Μέση Ανατολή έχει τελειώσει - και οι ευρασιατικές δυνάμεις πρέπει τώρα να πλοηγηθούν σε ένα τοπίο όπου το κέντρο βάρους έχει μετατοπιστεί από την Ουάσινγκτον στα παλάτια της Μέκκας, της Άγκυρας και του Ισλαμαμπάντ.
Powered by
phpBB
© 2001, 2005 phpBB Group
Hellenic (Greek) by Alex Xenias - Διορθώσεις:Αλφόνσος Πάγκας