απελάτης
Συμμετέχουν: 17 Μάρ 09
Δημοσιεύσεις: 527
|
 Δημοσιεύθηκε: Παρ Αύγ 06, 2010 3:58 pm Θέμα δημοσίευσης: |
 |
|
Μίστερ Θεοδόση, τι σε σένα ν’ απαντήσω, τι στον Εκτορα, ένα και το αυτό είσαστε. Επομένως ότι πρόκειται να πω ισχύει και για τους δύο. Το διευκρινίζω για να καταλαβαινόμαστε.
Ξεκινάς, λοιπόν, την «παρέμβαση σου», Θεοδόση, έτσι:
| Παράθεση: | | «¨Οσο και αν η μελέτη των ιστορικών του μαρξισμού είναι χρήσιμη, δεν μπορούμε στις νέες συνθήκες να τις παίρνουμε και σαν ευαγγέλιο, αλλά χρειάζεται κάθε φορά τις αναπροσαρμόζουμε στις νέες συνθήκες.» |
Ως προς την πρώτη πρόταση, σύμφωνοι. Ο μαρξισμός είναι επιστημονική μέθοδος δεν είναι ευαγγέλιο, δεν είναι δόγμα. Μόνο που εσύ, προσπαθείς με τα τσιτάτα, που αποσπάς από «κλασικά» κείμενα, να τα χρησιμοποιήσεις σα δόγμα, για να μας δείξεις ότι εμείς εδώ, είμαστε εκτός της κόκκινης γραμμής που ορίζουν οι «γραφές»! Μίστερ Θεοδόση μου… Εγώ δεν χρησιμοποίησα τσιτάτα και γενικώς δεν χρησιμοποιώ παρά μόνον όταν επιβάλλεται απ’ τις περιστάσεις. Και όταν χρειαστεί να το κάνω, φροντίζω να μη παρανοηθούν, διότι αυτό κινδυνεύει να συμβεί όταν τα αποσπάς από κάποιο σύνολο. Εσύ, αντίθετα, επιδιώκεις την παρανόηση.
Τα «προσαρμόζεις στις συνθήκες» όπως γράφεις παραπάνω. Ήθελες μάλλον να πεις ότι μελετώντας μαρξιστικά κείμενα που μπορεί να γράφτηκαν πριν ενάμιση αιώνα, οφείλουμε να κρατάμε λογαριασμό της διαφοράς των συνθηκών και το προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Δεν εκφράστηκες σωστά. Αλλά «γλώσσα λανθάνουσα αλήθειαv λέγει». Και η αλήθεια είναι ότι πράγματα που ειπώθηκαν πριν ενάμιση αιώνα τα φέρνεις στα μέτρα «των νέων συνθηκών». Τελικά στα δικά σου μέτρα. Βάζεις τους Μαρξ-Ένγκελς, Λένιν και Τρότσκι να συνηγορήσουν υπέρ της παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Να συνηγορήσουν όχι υπέρ του σοσιαλισμού αλλά υπέρ της πισωδρόμισης στη ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.
Εσύ, στην ίδια γραμμή με τους σοσιαλπροδότες της Παπαρήγα, είσαι το ίδιο αισιόδοξος μ’ αυτήν για το μέλλον του καπιταλισμού και πολύ περισσότερο απ’ τους ίδιους τους καπιταλιστές, που τα έχουν χαμένα. Αποσπάς ένα τσιτάτο απ’ τον Τρότσκι για να τον κάνεις κήρυκα καπιταλιστικής αισιοδοξίας. Πότε; Σήμερα! Γιατί δεν παρέθεσες και το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο Τρότσκι στην ομιλία του;
Γιατί προτίμησες μόνο αυτό:
| Παράθεση: | | "Το γεγονός ότι μετά τον πόλεμο ο καπιταλισμός εξακολουθεί να διακυμαίνεται κυκλικά σημαίνει απλώς ότι ακόμα δεν έχει πεθάνει, ότι δεν είναι πτώμα αυτό που έχουμε μπροστά μας. Και όσο δεν θα έχει ανατραπεί από την προλεταριακή επανάσταση, ο καπιταλισμός δεν θα σταματήσει να γνωρίζει κύκλους, ανοδικούς και καθοδικούς: οι κρίσεις και οι ανθίσεις τον χαρακτήρισαν ήδη από τη γέννησή του και θα τον συνοδεύσουν ώς το θάνατό του." |
Γιατί όχι και την κατάληξη της ομιλίας του Τρότσκι;
«Μπορούμε άραγε να περιμένουμε από την οικονομική ανάκαμψη του 1919-20 τις ίδιες συνέπειες που γνωρίσαμε σε άλλες εποχές συνολικής ανόδου; Σε καμία περίπτωση. Διεύρυνση του πλαισίου της καπιταλιστικής ανάπτυξης δεν διαγράφεται καν στον ορίζοντα. Μήπως αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποκλείσουμε στο μέλλον, σε απώτερο ή εγγύτερο μέλλον, μια νέα εμπορική και βιομηχανική ανάκαμψη; Καθόλου! Ήδη είπα ότι όσο ο καπιταλισμός είναι ζωντανός, θα συνεχίζει να εισπνέει και να εκπνέει. Αλλά η εποχή στην οποία μπήκαμε —εποχή εξιλέωσης μετά την αφαίμαξη και την καταστροφή από τον πόλεμο, εποχή ισοπέδωσης με την αρνητική έννοια- οι ανακάμψεις δεν μπορούν παρά να είναι επιφανειακές και ουσιαστικά κερδοσκοπικές, ενώ οι κρίσεις γίνονται όλο και πιο μακρόχρονες και πιο βαθιές.»
Σημείωσε μίστερ Θεοδόση ότι αυτά που επικαλείσαι τα έλεγε ο Τρότσκι το 1921, ενώ εσύ τα λες τώρα, μετά από 89 χρόνια ιμπεριαλιστικής παρακμής. (89 χρόνια!)
Στη συνέχεια χρησιμοποιείς το Κομμουνιστικό Μανιφέστο για να βάλεις τους Μαρξ-Ενγκελς να υποστηρίξουν την θεωρία του καφενείου, σύμφωνα με την οποία οι πόλεμοι γίνονται, ή τέλος πάντων έχουν σαν αποτέλεσμα, καταστροφές που η αποκατάσταση τους μετά το τέλος του πολέμου, δημιουργεί δουλειές και μια νέα περίοδο ευημερίας. Άρα ο ιμπεριαλισμός θα βρει πάλι διέξοδο στον πόλεμο! Ξεκινώντας απ' το Ιράν. Το τέλος του είναι αιώνες μακριά. Μην ελπίζεται. Υποταχθείτε! Αυτό ζητάς Θεοδόση.
Ιδού:
| Παράθεση: | | Πως ξεπερνάει η αστική τάξη τις κρίσεις;» και απαντούσαν «από τη μια μεριά καταστρέφοντας αναγκαστικά μάζες από παραγωγικές δυνάμεις. Από την άλλη, κατακτώντας καινούργιες αγορές και εκμεταλλευόμενη πιο βαθιά τις παλιές. Πώς, λοιπόν; Προετοιμάζοντας πιο ολόπλευρες και πιο τεράστιες κρίσεις και ελαττώνοντας τα μέσα για να τις προλαβαίνει». Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος των αστικών τάξεων ανάμεσα στα έθνη είναι μέσο για την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. |
Ας πούμε πρώτα ότι το Μανιφέστο γράφτηκε στις συνθήκες που υπήρχαν πριν 162 χρόνια. Οι συγγραφείς του, χαϊβάνι, δεν μιλούν για καταστροφή πλούτου με πόλεμο αλλά για χρεοκοπίες πλεοναζόντων κεφαλαίων (που δεν μπορούν να λειτουργήσουν κερδοφόρα) και είναι πάντα τα μικρά μη μονοπωλιακά κεφάλαια. Αυτό βλέπουμε να συμβαίνει τώρα, μπροστά στα μάτια μας. Οι συγγραφείς αναφέρουν επίσης κάτι πολύ σημαντικό στο οποίο επιμένουμε και εμείς σήμερα, απ’ την ανάποδη όμως. Λένε ότι το κεφάλαιο ξεπερνάει την κρίση «κατακτώντας καινούργιες αγορές». Υπάρχουν σήμερα αγορές που δεν έχουν κατακτηθεί; Όχι δεν υπάρχουν! Εκεί ακριβώς βασίζεται η ακλόνητη πεποίθηση μας ότι αυτή η κρίση θα λυθεί είτε με την επικράτηση του σοσιαλισμού, είτε με την πισωδρόμιση στη βαρβαρότητα. Ο καπιταλισμός για να επιβιώσει πρέπει να επαναφέρει τον μεσαίωνα στις εργασιακές σχέσεις. Τον μεσαίωνα κυριολεκτικά. Αυτός είναι ένας απ' τους στόχους της λαθρομετανάστευσης. Πρέπει να δημιουργήσει ζωτικό χώρο για τις πολυεθνικές καταστρέφοντας την μεσαία τάξη, καταργώντας τα σύνορα και κάθε είδους προστατευτισμό. Πρέπει να κάνει και πολλά άλλα που όλα μαζί οδηγούν αναπόφευκτα σε έκρηξη.
Οι πόλεμοι γίνονται για να τροποποιηθούν οι διεθνείς σχέσεις ώστε να ανταποκρίνονται στο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Αν αυτός ο στόχος επιτευχθεί μόνο εν μέρη ή καθόλου ο καπιταλισμός χάνει και δεν κερδίζει απ’ τις καταστροφές που προκαλεί ο πόλεμος. Τι κέρδισε απ’ το σφαγείο του πρώτου παγκόσμιου πόλεμου; Τίποτε. Ο πόλεμος έληξε το 1918-19, το 1926 η Γενική Απεργία στην Αγγλία λίγο έλειψε να εξελίχθη σε επανάσταση, στη Γερμανία το 1920 εκδηλώθηκε το πραξικόπημα Καπ και Χίτλερ και η χώρα μπήκε σε τροχιά αναμέτρησης επανάστασης και αντεπανάστασης. Το 1929 εκδηλώθηκε το Κραχ στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και ο κόσμος βυθίστηκε στην ύφεση του μεσοπολέμου.
Απ’ το τέλος του πρώτου παγκόσμιου πόλεμου και το ξέσπασμα της δεύτερης παγκόσμιας ανθρωποσφαγής, μεσολάβησαν μόνο 20 χρόνια. Σήμερα μας χωρίζουν 66 χρόνια απ’ το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου και δεν έχει υπάρξει καμιά ενδο-ιμπεριαλιστική σύγκρουση, ούτε φαίνεται δυνατή στο ορατό μέλλον. Αυτό το γεγονός από μόνο του δείχνει τι τεράστιας σημασίας αλλαγή στις διεθνείς σχέσεις αποτέλεσε η εγκαθίδρυση της αμερικάνικης ηγεμονίας στον καπιταλιστικό κόσμο. Χάρη σ’ αυτή την αλλαγή, και όχι στις καταστροφές που προκάλεσε ο πόλεμος, ο καπιταλισμός κέρδισε ως τώρα 66 χρόνια παράταση ζωής. Οι προσαρμογές στις διεθνείς σχέσεις δρομολόγησαν την παγκοσμιοποίηση των αγορών και έβαλαν στην ημερήσια διάταξη την παγκόσμια διακυβέρνηση -μορφή της επαπειλούμενης Βαρβαρότητας.
Και αυτή η Βαρβαρότητα, μας λέει ο μίστερ Θεοδόσης, το αμερικανάκι, είναι ο …σοσιαλισμός και πρέπει να την δεχτούμε γιατί το λέει ο Λένιν. Το λέει βέβαια πάλι με την μέθοδο της χαρτοκοπτικής! Και όχι μόνο ο Λένιν, συμπληρώνουμε εμείς. Το λέει και ο Νίκολας Ροκφέλερ στον μακαρίτη Ααρόν Ρούσσο: Η νέα τάξη είναι ο σοσιαλισμός! Δείτε το βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=f81VPiVyMJg&feature=player_embedded
Θεοδόσης:
| Παράθεση: | | Στις σημειώσεις από το έργο «Κριτικά σημειώματα για το εθνικό ζήτημα», στο Λένιν Ι Β «Άπαντα», τόμος 24 είχε σημειώσει ότι η αφομοίωση, «η παγκόσμια-ιστορική τάση του καπιταλισμού να σπάζει τους εθνικούς φραγμούς, να σβήνει τις εθνικές διαφορές, να αφομοιώνει τα έθνη, τάση που από δεκαετία σε δεκαετία εκδηλώνεται όλο και με μεγαλύτερη δύναμη και αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους κινητήρες που μετατρέπουν τον καπιταλισμό σε σοσιαλισμό.» (σελ.124.) |
Γιατί δεν παράθεσες και τα προηγούμενα για να καταλάβει ο αναγνώστης τι εννοεί ο Λένιν, και όχι αυτό που θέλεις εσύ να καταλάβει;
Γράφει ο Λένιν:
«Ο κ. Λίμπμαν καταδίκασε τον «αφομοιωτισμό», χωρίς να εννοεί μ’ αυτό ούτε τη βία, ούτε την ανισοτιμία, ούτε τα προνόμια. Μένει λοιπόν κάτι το πραγματικό στην έννοια του αφομοιωτισμού, αν απ’ αυτήν αφαιρέσουμε κάθε βία και κάθε ανισοτιμία;
Ασφαλώς μένει. Μένει» η παγκόσμια κλπ. κλπ. συνεχίζει ο Θεοδόσης....
Αφομοίωση χωρίς βία, χωρίς ανισοτιμία, χωρίς προνόμια, είναι αφομοίωση με την θέληση μιας μειονότητας. (για μειονότητες μιλάει ο Λένιν, κουτοπόνηρε αμερικανοτσολιά). Χρησιμοποιείς τον Λένιν για να πείσεις ότι ο ελληνικός λαός που αντιστάθηκε με πείσμα και ηρωισμό στο 3ο ΡΑÚΧ, πρέπει τώρα να δεχτεί εθελοντικά την εθνική του αφομοίωση-υποδούλωση στην βαρβαρότητα του 4ου ΡΑÚΧ! Στον «σοσιαλισμό» των Ροκφέλερς!
Και για να τελειώνουμε: Ο Λένιν όταν μιλάει για μετατροπή του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό εννοεί ότι ο σοσιαλισμός δεν πέφτει απ’ τον ουρανό αλλά οι προûποθέσεις του ωριμάζουν μέσα στον καπιταλισμό. Το πέρασμα απ' τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό αρχίζει με την προλεταριακή επανάσταση. Αφού η επανάσταση κατεδαφίσει το κράτος των καπιταλιστών και οργανώσει το κράτος των ένοπλων εργατών και αγροτών, χρησιμοποιεί την δύναμη της νέας κρατικής μηχανής για να μετασχηματίσει μέσα από μια διαδικασία (που το μήκος της εξαρτάτε από διάφορους εθνικούς και διεθνείς παράγοντες) την καπιταλιστική κοινωνία σε σοσιαλιστική. Αντίθετα, το πέρασμα στον «σοσιαλισμό» των Ροκφέλερς αρχίζει με νικηφόρα ιμπεριαλιστική αντεπανάσταση. |
|
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Κατάλογος Μελών
Ομάδες Μελών
Εγγραφή
Προφίλ
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας
Σύνδεση
