patari.org

Επισκέπτης

Πως αντί για έσοδα οι ιδιωτικοποιήσεις φέρνουν έξοδα
http://grexitblog.blogspot.gr/2016/02/blog-post.html

Δεν φτάνει που με το γενικό ξεπούλημα ο ελληνικός λαός στερείται κάθε δυνατότητας και εργαλείου για ανάπτυξη, το δημόσιο αντί έστω να εισπράξει κάποιο ποσό από την πώληση μπαίνει εγγυητής και πληρώνει το μάρμαρο σε περίπτωση που για οποιαδήποτε λόγο η FRAPORT θα υποστεί κάποια ζημιά. Εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι.

Εδώ όμως δεν θα ακούσουμε κανένα "φιλελεύθερο" τύπου Μάνου και λοιπών να διαμαρτύρεται για την κρατική σπατάλη. Τι είδους επένδυση και ελεύθερη αγορά είναι αυτή που ο επιχειρηματίας δεν αναλαμβάνει το ρίσκο της επένδυσης αλλά ο ελληνικός λαός; Οι "νεοφιλελεύθεροι" μας χρωστούν εξηγήσεις που δεν πρόκειται να δώσουν. Τέτοιες ''επενδύσεις'' ούτε θέσεις εργασίας δημιουργούν ούτε έσοδα φέρνουν ακριβώς το αντίθετο και είναι οι μόνες που γίνονται.

Ανακοίνωση της “Κοινής Πρωτοβουλίας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των Περιφερειακών Αεροδρομίων”

«Όνειδος η Σύμβαση των Αεροδρομίων. Θα χρυσοπληρώνουμε για μισό αιώνα τη FRAPORT AG»

Το μέγεθος της οικονομικής ζημίας εις βάρος του Δημοσίου αλλά και το δυσοίωνο μέλλον των εργαζομένων στα Αεροδρόμια, φέρνει στο φως η αποκάλυψη της Σύμβασης Παραχώρησης που υπέγραψε η FRAPORT AG με το ελληνικό κράτος και το ΤΑΙΠΕΔ. Η πάγια έως τώρα επιχειρηματολογία μας, μόνο ως επιεικής θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, μπροστά στα τελικά στοιχεία και τις ρήτρες που εμπεριέχει η Σύμβαση – Σκάνδαλο. Χωρίς σχόλια, παρουσιάζουμε κάποια ενδεικτικά σημεία:

1. Προβλέπονται Αναπροσαρμογές Αμοιβής Παραχώρησης [σελ. 119 § 13.2.4.β] ακόμα και για τις περιπτώσεις εκτέλεσης έργων για την υλοποίηση περιβαλλοντικών όρων που θα βαραίνουν αποκλειστικά το Δημόσιο. Αν το κράτος θα αδυνατεί να πληρώσει τα έξοδα, η FRAPORT AG θα τα αφαιρεί από το μίσθωμα. Το ίδιο προβλέπει και η ρήτρα [σελ. 218 § 30.7] κατά την οποία η FRAPORT AG θα αγοράζει αναβαθμισμένους εξοπλισμούς και εν συνεχεία θα αφαιρεί το κόστος από την οφειλόμενη Εισφορά της.

2. Προβλέπεται η ανταλλαγή χρημάτων με την παράταση της Σύμβασης [σελ. 218 § 30.5]. Αν το κράτος θα χρωστά αποζημιώσεις μεγαλύτερες των 5.000.000 ευρώ, η FRAPORT AG μπορεί να επιλέξει την ανάλογη σε χρήμα παράταση της περιόδου παραχώρησης των Αεροδρομίων.

3. Προβλέπεται για τη FRAPORT AG [σελ. 13-14] η Απαλλασσόμενη Αναχρηματοδότηση, ανοίγοντας παράθυρα για φοροαπαλλαγή στην διακίνηση κεφαλαίων της εταιρείας (πχ πώληση μετοχών ή άλλη τιτλοποίηση, καθημερινά κεφάλαια κίνησης, χρηματοδότηση επικείμενων έργων κλπ.). Επίσης προβλέπεται ότι το Κράτος θα επιτρέπει στη FRAPORT AG να φεσώνει με δάνεια την επένδυσή της στο όνομα περαιτέρω αναβαθμίσεων [σελ. 108 § 9.1.7] με τη συναίνεση του Δημοσίου.

4. Προβλέπονται δεκάδες ρήτρες ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ της FRAPORT AG από το κράτος. Σε περίπτωση [σελ. 15] που κατά τη διάρκεια της σαρανταετούς παραχώρησης, αλλάξει η ελληνική νομοθεσία (πχ αν υιοθετηθούν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας). Σε κάθε περίπτωση κάποιας αλλαγής Περιβαλλοντικής Ευρωπαϊκής Οδηγίας, αναγκαίων μελετών, εξόδων για εξοπλισμούς, αντιρρυπαντικές τεχνολογίες, μετρήσεις θορύβου κλπ. Τα πάντα θα είναι ευθύνη του Δημοσίου και για όλα αυτά θα μπορεί η FRAPORT AG να ζητάει αποζημιώσεις [σελ. 103 § 8.1.1, σελ. 120 § 13.4.1-2, σελ. 121 § 13.4.3].

5. Αποζημιώσεις προβλέπονται για την εκτέλεση αρχαιολογικών τομών [σελ. 127 § 15.1], για κάθε απεργία της εναερίου κυκλοφορίας που μπορεί να χαρακτηριστεί από τη FRAPORT AG ως «Γεγονός Ευθύνης του Δημοσίου» [σελ. 18]. Αποζημιώσεις προβλέπονται και κάθε φορά που η FRAPORT AG θα επικαλείται μειωμένες επιδόσεις λόγω καθυστέρησης των έργων του Δημοσίου [σελ. 214. § 30.1.2 – 30.1.3 και σελ. 216 § 30.4.1].

6. Προβλέπεται δε [σελ. 85 § 4.9.6] το κράτος και όχι η FRAPORT να αποζημιώνει για θάνατο ή ζημία προσώπου ή περιουσίας, εξαιτίας πράξεως ή παραλήψεως κάποιου μέρους της Σύμβασης. Το κράτος δηλαδή θα αποζημιώνει αδρά, για ό,τι ο παραχωρησιούχος θεωρήσει ως ζημία σε σχέση με τις Συμβάσεις ή ως αθέτηση συμβατικών υποχρεώσεων.

7. Αν η FRAPORT AG [σελ. 98 § 6.4.1] παρουσιάσει έξοδα άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ (προσκομίζοντας τιμολόγια) για ζημιές που θα προκύψουν σε οποιοδήποτε από τα μεταβιβασθέντα στοιχεία, τότε το Δημόσιο θα αποζημιώσει τον παραχωρησιούχο για το κόστος της αποκατάστασης. Έτσι το κράτος θα πληρώνει καθ’ όλη τη διάρκεια της σαρανταετίας τις ανακαινίσεις και την αντικατάσταση παλαιών μηχανημάτων (ιμάντων αποσκευών, κλιματιστικών κλπ).

8. Προβλέπεται η ΠΩΛΗΣΗ από τη FRAPORT AG [σελ.80 § 4.5.2.] όσων μεταβιβασθέντων περιουσιακών στοιχείων δεν την εξυπηρετούν (πχ το μισό Ελληνικό Αθλητικό Κέντρο στην Κέρκυρα).

9. Η FRAPORT AG θα απαλλάσσεται από ΕΝΦΙΑ [σελ. 279 § 43.1.9] για τα εκατοντάδες στρέμματα που θα της παραχωρηθούν, την ίδια στιγμή που όλες οι απαλλοτριώσεις εκτάσεων προκειμένου να πιστοποιηθούν τα Αεροδρόμια, θα βαραίνουν αποκλειστικά το κράτος [σελ. 123 – 124]. Θα απαλλάσσεται επίσης από Δημοτικά τέλη και φόρους, από την υποχρέωση δηλαδή πληρωμής για υπηρεσίες κοινής ωφέλειας [σελ. 92 § 5.2.1.ιβ]. Και όχι μόνο αυτό. Οι κρατικοί χρήστες ΕΜΥ, ΑΕΡΟΝΑΥΤΙΛΙΑ, ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ, ΤΕΛΩΝΕΙΟ, ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ αν υπερβούν σε κατανάλωση ένα ορισμένο επίπεδο αναφοράς για ηλεκτρικό, ΟΤΕ, νερό κλπ, πάλι θα πληρώνουν αποζημίωση στην FRAPORT [σελ. 78 § 4.4.6].

10. Προβλέπονται 3 ΝΕΑ ΤΕΛΗ, Τέλη Φωτισμού, Τέλη Ασφαλείας και Τέλη Επιβατών [σελ. 58]. Δηλαδή δεν φτάνει που η FRAPORT θα παίρνει στο ακέραιο το Σπατόσημο που στη σαρανταετία θα υπερβεί τα 8 δις ευρώ, αλλά θα μετακυλήσει στον επιβάτη και το κόστος υπηρεσιών SECURITY. Επιπλέον προβλέπεται ότι καμία Κρατική ή Αρμόδια Αρχή δεν θα μπορεί να παρεμβαίνει στη δυνατότητα της Fraport να ορίζει τυχόν Αεροναυτικά Τέλη η ΜΗ (!) Αεροναυτικά Τέλη [σελ. 206 § 28.5].

11. Για το μέλλον των υπαλλήλων της ΥΠΑ η Σύμβαση λέει ρητά [σελ. 92 § 5.2.1.ιγ] ότι δεν είναι υποχρεωμένος ο παραχωρησιούχος να τους κρατήσει. Αντίθετα, το κράτος [σελ. 176 § 24.20.3] θα αποζημιώνει την FRAPORT για τα έξοδα που έκανε αντιμετωπίζοντας δικαστικά τις αξιώσεις των απολυμένων υπαλλήλων της ΥΠΑ. Επιπρόσθετα η Σύμβαση υποχρεώνει το κράτος να διευκολύνει με βίζες και άδειες παραμονής τους εκτός ευρωπαϊκής ένωσης υπαλλήλους που θα προσλάβει η FRAPORT, μετά των οικογενειών τους [σελ. 74 § 4.3.2.ι].

Όπως φαίνεται το οικονομικό και αναπτυξιακό σκάνδαλο της ιδιωτικοποίησης των 14 Περιφερειακών Αεροδρομίων, είναι ακόμα μεγαλύτερο απ’ ό,τι προβλέπαμε. Η Fraport για τη συγκεκριμένη ιδιωτικοποίηση, στη σαρανταετία θα εισπράξει πάνω από 22 δις ευρώ, θα αποδώσει στο κράτος 7,89 δις εκ των οποίων τα δημόσια ταμεία θα κρατήσουν μόνο 4,54 δις ευρώ. Μόνο που τώρα, γνωρίζοντας τη Σύμβαση, διαπιστώνουμε ότι η οικονομική ζημία για το Δημόσιο θα είναι πολλαπλάσια. Η FRAPORT AG καθίσταται απόλυτος κυρίαρχος του Τουριστικού Κεφαλαίου της Ελλάδας και απόλυτος ελεγκτής των εθνικών μας κυριαρχικών δικαιωμάτων. Γίνεται εργολάβος του Δημοσίου [σελ. 76 § 4.3.3. της Σύμβασης], και ρυθμιστής του εργασιακού καθεστώτος όλων των υπαλλήλων στα Αεροδρόμια. Ακόμα και η σταδιακή κατάργηση της ΥΠΑ είναι στο χέρι της.

Η “Κοινή Πρωτοβουλία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των Περιφερειακών Αεροδρομίων” συνεχίζει τον αγώνα της με ακόμα περισσότερη δύναμη. Οι εξελίξεις που ήδη δρομολογούμε, θα ακυρώσουν το ξεπούλημα των 14 Περιφερειακών Αεροδρομίων.
Σωματεία Εργαζομένων της ΥΠΑ, μαζί με την «Πρωτοβουλία Πολιτών για την κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ» και κάποιων αυτοδιοικητικών – εμπορικών – τουριστικών φορέων, ξεκινήσαμε τη διαδικασία Προσφυγής στην Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ε.Ε., επιδιώκοντας παράλληλα τη συνεργασία με την ΟΣΥΠΑ και το Διεθνές Εμπορικό Επιμελητήριο. Όλοι μαζί βρεθήκαμε στις Βρυξέλλες στην Ημερίδα της GUE
( http://www.guengl.eu/news/article/events/tracking-the-eu-aviation-sector-flight-route-current-cases-and-future-prosp ) και θα ξαναβρεθούμε σε λίγες μέρες, για να συντονίσουμε τις επόμενες δικαστικές μας κινήσεις.

Ο αγώνας συνεχίζεται, με τους Έλληνες πολίτες στο πλευρό μας, για την ακύρωση των Μνημονιακών σχεδίων υφαρπαγής της δημόσιας γης και περιουσίας και των αναπτυξιακών μας υποδομών.

Οι 161 θεσμικοί φορείς και συλλογικότητες,

της “Κοινής Πρωτοβουλίας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των Περιφερειακών Αεροδρομίων”

Επισκέπτης

Ευρωπα'ι'κό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων : Οι εργαζόμενοι δεν έχουν ατομικά δικαιώματα

Εν ώρα εργασίας δεν υπάρχουν προσωπικά δεδομένα
Σε μια απόφαση που θα ζήλευαν και τα πιό απολυταρχικά καθεστώτα το ευρωπα'ι'κό δικαστήριο ''ανθρωπίνων δικαιωμάτων'' απεφάνθει ότι ο εργοδότης έχει το δικαίωμα να διαβάζει προσωπικά μηνύματα υπαλλήλων που στέλνονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και μέσων κοινωνικής δικτύωσης εν ώρα εργασίας. Ένας μηχανικός από την Ρουμανία προσέφυγε στο δικαστήριο(που να ήξερε) όταν απολύθηκε αφού ο εργοδότης του διάβασε προσωπικά μηνύματα και κατόπιν τον απέλυσε. Ανθρώπινα δικαιώματα μπορεί κατά περίπτωση να αναγνωριστούν από τα υπερεθνικά όργανα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης σε όλους μεονότητες, ομοφυλόφιλους, μετανάστες όχι όμως στους εργαζόμενους αυτοί δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε καμιά περίπτωση. Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει ιστορικό προηγούμενο όπου οποιοδήποτε καθεστώς να έχει νομοθετήσει ή να έχει εκδόσει επίσημες δικαστικές αποφάσεις που να αμφισβητούν το απόρρητο της προσωπικής αλληλογραφίας. Φυσικά η αλληλογραφία ειδικά των πολιτικών κρατουμένων παραβιαζόταν και λογοκρινόταν αλλά πάντα αυτό γινόταν ''ανεπίσημα'' και ''παράνομα'' χωρίς νομοθετική ή δικαστική νομιμοιποίηση.

Το ευρωπα'ι'κό δικαστήριο σημειώνει ρεκόρ αντιδραστικότητας και σκοταδισμού. Αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι. Πλέον είναι οι υπερεθνικοί οργανισμοί της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που βρίσκονται στην πρωτοπορεία της αντίδρασης μπροστά από τις εθνικές κυβερνήσεις. Δεν ανησυχούν για εκλογές, αντιπολίτευση, κοινή γνώμη και δεν λογοδοτούν σε κοινοβούλια. Επιλέγονται απευθείας από το κεφάλαιο και δίνουν αναφορά μόνο σε αυτό ενώ πλέον έχουν περισσότερη δύναμη και εξουσία από τις περισσότερες κυβερνήσεις πόσο μάλλον από κυβερνήσεις χωρών που έχουν γίνει αποικίες χρέους όπως η Ελλάδα.

Αυτοί οι οργανισμοί λειτουργούν ως μοχλοί πίεσης του κεφαλαίου, ως λαγοί αντιδραστικών αλλαγών, ρίχνουν πρώτοι την ''ιδέα'' στο τραπέζι. Έτσι όπως το ΔΝΤ πρότεινε εδώ και δεκαετίες όλα τα νεοφιλελεύθερα μέτρα που σήμερα εφαρμόζονται έτσι και το δικαστήριο έβγαλε μιά απόφαση ''σταθμό'' και οδηγό η οποία και δεσμεύει όλες τις χώρες που έχουν επικυρώσει την ευρωπα'ι'κή σύμβαση ''ανθρωπίνων δικαιωμάτων''. Μπορεί να την επικαλεστεί ο κάθε εργαδότης σε ανάλογη περίπτωση δικαστικής διαμάχης με εργαζόμενο και τα εθνικά δικαστήρια είναι υποχρεωμένα να τον δικαιώσουν σύμφωνα με το πνεύμα της παραπάνω απόφασης.

Οι δικαιοδοσίες του δικαστηρίου δεν σταματούν εδώ. Ως γνωστόν μπορεί να εκδόσει καταδικαστικές αποφάσεις και να επιβάλλει πρόστιμα σε εθνικές κυβερνήσεις. Η Ελλάδα από το 2010 μέχρι το 2014 μετρούσε 53 καταδίκες και 1,8 εκατομμύρια ευρώ πρόστιμα. Δεν έχει το δικαστήριο σε όλες τις περιπτώσεις άδικο όμως τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνονται λάστιχο στα μέτρα των ισχυρών. Όπου αυτοί θέλουν το δικαστήριο βλέπει παραβιάσεις σε αντίθετη περίπτωση κλείνει ερμητικά τα μάτια. Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι η βασική αρχή που διέπει τις αποφάσεις του δικαστηρίου.

Εκεί όμως που το δικαστήριο ξέχασε ακόμα και τα δύο μέτρα και σταθμά είναι όταν κλήθηκε να αποφανθεί για τα δικαιώματα των εργαζομένων. Σε αυτούς δεν αναγνωρίζει κανένα δικαίωμα υπό οποιαδήποτε συνθήκες ούτε τα πιο αυτονόητα. Με αυτήν την απόφαση πέφτει εντελώς και πέραν αμφιβολίας κάθε μάσκα αμεροληψίας. Φαίνεται ξεκάθαρα ο ταξικός χαρακτήρας και προσανατολισμός και σίγουρα δεν είναι προς όφελος των εργαζομένων.

Ασχολούμαστε με το ευρωπα'ι'κό δικαστήριο και με την συγκεκριμένη απόφαση γιατί αρκετοί ''αριστεροί'' των ''ανθρωπίνων δικαιωμάτων'' τύπου Αυγής και Εφημερίδας των συντακτών επικαλούνται τις αποφάσεις του και τις καταδίκες της Ελλάδος λες και πρόκειται για ένα απόλυτα αντικειμενικό και δίκαιο δικαστήριο. Δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση ούτε έστω κάποιος σκεπτικισμός για ένα όργανο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της αντιδραστικής ΕΕ. Αντίθετα πιέζουν και αυτοί με τη σειρά τους τις ελληνικές κυβερνήσεις να προσαρμόζονται και να υιοθετούν τις αποφάσεις του δικαστηρίου.

Εδώ υπάρχει όχι απλά μια εντελώς τυπική και αστική λογική ''η δικαιοσύνη είναι τυφλή'' αλλά και μιά ευρωλιγούρικη και ξενόδουλη λογική ότι μόνο το ελληνικό κράτος είναι αντιδραστικό ενώ το ευρωπα'ι'κό δικαστήριο προοδευτικό. Δεν αντιλαμβάνονται τις πολιτικές σκοπιμότητες και στοχεύσεις πίσω από την ρητορική και την λογική της ''υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων'' παρότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ κάνουν ιμπεριαλιστικούς πολέμους με αυτή τη σημαία. Δεν μας προξενεί εντύπωση γιατί είναι αυτοί που πίστευαν ότι θα καταργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τα μνημόνια μέσα στην ΕΕ και ότι είναι αριστερό κόμμα. Οι μάσκες πέφτουν σε όλα τα επίπεδα, δεν μπορεί κάποιος να αυτοαποκαλείται αριστερός και αγωνιστής και να επικαλείται τις αποφάσεις ενός δικαστηρίου που πιστεύει ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν το δικαίωμα του απόρρητου της προσωπικής αλληλογραφίας.

http://grexitblog.blogspot.gr/2016/01/blog-post_30.html

Επισκέπτης

ΟΣΜΗ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ ΣΤΟ ΤΑΙΠΕΔ
Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ

Ενα δαιδαλώδες δίκτυο τραπεζών και εταιρειών, οι οποίες λειτουργούν ταυτόχρονα σαν σύμβουλοι ιδιωτικοποιήσεων αλλά και σαν αγοραστές της δημόσιας περιουσίας, με τις ευλογίες και τη στήριξη της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, φέρνει στο φως έκθεση του διεθνούς κέντρου ερευνών Transnational Institute.

Στην έκθεση, την οποία η «Εφ.Συν.» έλαβε κατ’ αποκλειστικότητα πριν από την επίσημη κυκλοφορία της, γίνεται εκτενής αναφορά σε παραδείγματα ελληνικών ιδιωτικοποιήσεων και κυρίως τις ιδιωτικές εταιρείες συμβούλων που μεσολάβησαν στη διαδικασία.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Deutsche Bank η οποία, όπως αναφέρεται, συμβούλευσε την ελληνική κυβέρνηση να πουλήσει τις μετοχές του ΟΠΑΠ στο 50% της αξίας τους.

Οι συντάκτες δεν κρύβουν την έκπληξή τους τόσο για την «απίστευτα» χαμηλή τιμή όσο και για το γεγονός ότι η συμφωνία επικυρώθηκε ακόμη και όταν έγινε γνωστό ότι ο τότε επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ, Στέλιος Σταυρίδης, παραιτήθηκε όταν έγινε γνωστό ότι ταξίδευε με αεροσκάφος του Μελισσανίδη.

Εκπληκτοι φαίνεται να έχουν μείνει οι ερευνητές του Transnational Institute και για τo γεγονός ότι το ΤΑΙΠΕΔ χρησιμοποίησε ως σύμβουλο την Eurobank Equities Investment Firm (θυγατρική της Eurobank) προκειμένου να πουλήσει σε μια άλλη θυγατρική της Eurobank (Eurobank Properties) 14 ακίνητα του Ελληνικού Δημοσίου – συμφωνία από την οποία οι Ελληνες φορολογούμενοι ζημιώθηκαν, αντί να ωφεληθούν, κατά 135 εκατ. ευρώ.

Η έκθεση δεν παραλείπει φυσικά την απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝ.ΕΛΛ. να πουλήσει τα 14 κερδοφόρα αεροδρόμια της χώρας κρατώντας μόνο τα επιδοτούμενα.

Οι ερευνητές επισημαίνουν τη σύγκρουση συμφερόντων που προκύπτει από το γεγονός ότι το ΤΑΙΠΕΔ χρησιμοποίησε ως σύμβουλο τη Lufthansa Consulting GmbH, θυγατρική της Lufthansa, η οποία με τη σειρά της είναι μέτοχος της Fraport που αγοράζει τα αεροδρόμια.

«ΠΟΥΛΗΣΤΕ ΧΑΜΗΛΑ...»

Με ανάλογα παραδείγματα από άλλες έξι χώρες, η έκθεση (την οποία η Efsyn.gr θα παρουσιάσει το Σάββατο μεταφρασμένη στα Ελληνικά) αποκαλύπτει ένα δαιδαλώδες δίκτυο ιδιωτικών επιχειρήσεων, οι οποίες λειτουργούν ταυτόχρονα ως σύμβουλοι πώλησης και αγοραστές δημόσιας περιουσίας – συχνά υπό το καθεστώς απειλών και πιέσεων της τρόικας προς τις υπερχρεωμένες χώρες τη Ε.Ε.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον κολοσσό Lazard (σύμβουλο της Ελλάδας για το καταστροφικό PSI, που επέστρεψε επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ) ο οποίος, σύμφωνα με την έκθεση, συμβουλεύει κυβερνήσεις να πουλήσουν σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές τις επιχειρήσεις του Δημοσίου προκειμένου στη συνέχεια να τις αγοράζει μέσω θυγατρικών της.

Η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία που ειδικεύεται στις ιδιωτικοποιήσεις είναι η NM Rothschild (θυγατρική της Rothschild & Co), η οποία ουσιαστικά φέρεται να συνδιαμόρφωσε την πολιτική μαζικών ιδιωτικοποιήσεων της κυβέρνησης Θάτσερ πριν ανοίξει τα φτερά της σε άλλες 30 χώρες του κόσμου.

Αποτέλεσμα πολυετούς έρευνας σε ολόκληρη την Ευρώπη, η έκθεση καταρρίπτει με ατράνταχτα επιχειρήματα σειρά διαδομένων μύθων για την «υψηλότερη αποδοτικότητα» των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων, τις χαμηλότερες τιμές για τα νοικοκυριά αλλά και τα κέρδη που υποτίθεται ότι προσφέρουν στα κρατικά ταμεία.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι σε 34 χώρες του ΟΟΣΑ η απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας οδήγησε σε αυξήσεις των τιμολογίων κατά 23,1% κατά μέσον όρο.

Για τους ερευνητές του T. I. η Ελλάδα φαίνεται να αποτελεί και σε αυτή την περίπτωση παγκόσμιο παράδειγμα προς αποφυγή λόγω της τεράστιας ζημιάς που προκαλούν στην εθνική οικονομία οι ιδιωτικοποιήσεις των πιο κερδοφόρων επιχειρήσεων του δημοσίου τομέα.