patari.org

[Παταρίσιος]

Δυστυχώς η ενότητα ΠΡΙΝ 50 ΧΡΟΝΙΑ χάθηκε από κακό χειρισμό. Οι καταχωρήσεις ήταν πολλές και δεν νομίζω ότι είναι δυνατό να αναρτηθούν εκ νέου. Τουλάχιστον εγώ δεν τις έχω. Ζητάμε συγνώμη.

[Παταρίσιος]

ΠΡΙΝ 50 ΧΡΟΝΙΑ

50 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη - Ποιος είναι, η ιστορία μιας εποχής

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης δολοφονήθηκε στις 22 Μαΐου, 50 χρόνια πριν, στη Θεσσαλονίκη. Εκεί που ξεψύχησε, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, σήμερα στις 12.00 θα ξεκινήσει λαϊκός δρόμος. Θα καταλήξει στο σημείο της δολοφονίας του, στη συμβολή των οδών Ερμού και Βενιζέλου. Η πορεία στη μνήμη του αγωνιστή οργανώνεται από την Επιτροπή για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη.

Πώς δολοφονήθηκε

Το βράδυ της 22ας Μαΐου του 1963, οι βουλευτές της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης και Γιώργος Τσαρουχάς απευθύνουν ομιλία στην εκδήλωση των «Φίλων της Ειρήνης» στη Θεσσαλονίκη, υπό την πολιορκία πλήθους ακροδεξιών, υπό την κάλυψη της αστυνομίας, παρουσία όλης της αστυνομικής ηγεσίας της πόλης.

Ο Γιώργος Τσαρουχάς κακοποιήθηκε μπροστά στους αστυνομικούς, όταν ζήτησε την απομάκρυνση των ακροδεξιών, ενώ ο Γρηγόρης Λαμπράκης σκοτώθηκε την ώρα που έβγαινε από το κτίριο, χτυπημένος από το τρίκυκλο παρακρατικών και το λοστό του ενός εκ των δύο στη συμβολή των δρόμων Ερμού και Ελ. Βενιζέλου. Αναβάτες του ήταν ο οδηγός Σπύρος Γκοτζαμάνης και ο συνεπιβάτης και δολοφόνος Μανώλης Εμμανουηλίδης. Τέσσερις μέρες αργότερα ο Γρηγόρης Λαμπράκης, άφησε την τελευταία του πνοή, σε ένα κρεβάτι του ΑΧΕΠΑ.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1912 στην Κερασίτσα Αρκαδίας και ήταν το 14ο παιδί από τα συνολικά 18 που απέκτησαν οι γονείς του. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στη γυναικολογία. Υπήρξε αθλητής με πολλές πανελλήνιες και βαλκανικές νίκες και κατείχε για 23 χρόνια (ως το 1959) το πανελλήνιο ρεκόρ στο μήκος με επίδοση 7,37 μ. Στην διάρκεια της κατοχής διοργάνωνε με άλλους συναθλητές του αγώνες, διαθέτοντας τα έσοδα σε λαϊκά συσσίτια. Το 1950 κατέλαβε τη θέση του υφηγητή Μαιευτικής - Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Aπέκτησε δυο γιους, τον Θοδωρή και τον Γρηγόρη.
Στις εκλογές του Οκτωβρίου 1961 ο Λαμπράκης εκλέχτηκε βουλευτής Πειραιά συνεργαζόμενος με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος της «Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή ¾φεση και Ειρήνη». Στις 21 Απριλίου 1963 αψηφώντας σχετική απαγόρευση της αστυνομίας, πραγματοποίησε την 1η Μαραθώνια πορεία Ειρήνης. Βάδισε το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μόνος του, εν μέσω απειλών, πριν τελικά συλληφθεί και κρατηθεί για μερικές ώρες.
Αμέσως μετά μετέβη στο Λονδίνο για να συμπαρασταθεί στους Έλληνες, Κύπριους και Άγγλους διαδηλωτές που ζητούσαν την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα. Στόχος των διαδηλωτών ήταν η βασίλισσα Φρειδερίκη, η οποία βρισκόταν στην αγγλική πρωτεύουσα προκειμένου να παραστεί σε βασιλικούς γάμους. Σχεδόν ένα μήνα μετά, στις 22 Μαϊου, καθώς εξερχόταν από συγκέντρωση για την ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό στη Θεσσαλονίκη δέχτηκε δολοφονική επίθεση από παρακρατικούς. Τραυματίστηκε βαριά και υπέκυψε στα τραύματά του τέσσερις μέρες μετά.


πατήστε, πάνω στην φωτογραφία, με το αριστερό πλήκτρο του ποντικιού, για να μεγαλώσει


πατήστε, πάνω στην φωτογραφία, με το αριστερό πλήκτρο του ποντικιού, για να μεγαλώσει


πατήστε, πάνω στην φωτογραφία, με το αριστερό πλήκτρο του ποντικιού, για να δείτε την πρωτότυπη


πατήστε, πάνω στην φωτογραφία, με το αριστερό πλήκτρο του ποντικιού, για να μεγαλώσει


πατήστε, πάνω στην φωτογραφία, με το αριστερό πλήκτρο του ποντικιού, για να μεγαλώσει

[Γ. ΟΛΥΜΠΙΟΣ]

[Παταρίσιος.]

ΚΚΕ και μακεδονικό

Οτι κάτι γνωρίζω κι εγώ είναι αλήθεια. Έχω γράψει γι’ αυτό το ζήτημα παλιότερα και το παραθέτω για σένα και για κάθε άλλο ενδιαφερόμενο. Το ζήτημα είναι τι γνωρίζεις εσύ και από πού τα γνωρίζεις. Διότι η ζωή είναι πιο πολύπλοκη απ’ αυτό που φαντάζονται μερικοί, και έχουν μάθει να τα βάζουν όλα σε καλούπια. Πέτυχες αν περιμένεις να μάθεις από τους τσανακογλείφτες των Εγγλέζων και των Αμερικάνων μετά στους οποίους οι πρώτοι μας έκαναν πάσα. Δηλαδή απ’ αυτούς που μας έχουν παραδώσει τώρα στους Ράιχενμπαχ και στα στίφη των εισαγόμενων εποίκων. Αυτοί ήδη αποκαλούν τους σκοπιανούς «Μακεδόνες» και το απόκομμα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας που κατέχουν Μακεδονία, μολονότι το τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας αντιπροσωπεύει μόνο το 1/3 του συνολικού του εδάφους;

ΚΚΕ και μακεδονικό

Το ΚΚΕ προπολεμικά κι όλας (απ’ την 6η Ολομέλεια της κεντρικής του επιτροπής - 1934) είχε προδώσει την στρατηγική της σοσιαλιστικής επανάστασης στην Ελλάδα. Αυτό που του είχε μείνει για να δικαιολογεί την ύπαρξη του και να ψαρεύει κανά ψήφο ήταν το λιβάνισμα του σοβιετικού σταλινισμού και ο σταλινικού τύπου συνυπαρξιακός αντιμπεριαλισμός εύκολα συνδυασμένος με τα συνθήματα της εθνικής ανεξαρτησίας και εθνικής κυριαρχίας. Η ΕΣΣΔ έφυγε απ’ την μέση (δεν εξετάζουμε τους λόγους) και το ΚΚΕ πρόδωσε και τον αντιμπεριαλισμό του. Από τσάτσος του Κρεμλίνου έγινε τσάτσος του Λευκού Οίκου.

Ενώ, επί Μητσοτάκη, στην σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών η Παπαρήγα είχε συμφωνήσει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει με κανένα τρόπο να αναγνωρίσει τους σκοπιανούς ως κράτος με το όνομα Μακεδονία, σήμερα πλειοδοτεί σε εθνική μειοδοσία αναγνωρίζοντας τους το νεοφανές «δικαίωμα» του «αυτο-προσδιορισμού», σε ευθεία γραμμή με τον Νίμιτς, χωρίς να κρατάει ούτε τα προσχήματα.

Οι αντικομμουνιστές έχουν βρει ευκαιρία να καταγγείλουν το ΚΚΕ, τον ΣΥΝ και μαζί τους συνολικά το κομμουνιστικό κίνημα ως υπεύθυνο για την ύπαρξη του λεγόμενου «μακεδονικού». Ο μακεδονικός αγώνας έχει ιστορία και η αλήθεια της είναι πολύ διαφορετική. Η Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνής, το 1924, επί Μανουϊλίσκυ, έβαλε βέβαια ζήτημα μακεδονικού κράτους (και ούτε κατά διάνυα έθνους) στο πλαίσιο της Βαλκανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας, εντός της οποίας (υποτίθεται) δεν θα είχε σημασία η εθνική και θρησκευτική ταυτότητα των πολιτών. Και υπ’ αυτή την προûπόθεση θα τερματίζονταν οι έριδες μεταξύ Σέρβων, Βουλγάρων και Ελλήνων για την διανομή των εδαφών που εγκατέλειψε η οθωμανική αυτοκρατορία.

Βέβαια τώρα κανείς δεν μιλάει στα σοβαρά για Βαλκανική Ομοσπονδία. Παπαγαλίζουν όλοι υπέρ της βαλκανικής σαλαμοποίησης. Σε κάθε περίπτωση όμως και με Ομοσπονδία στην συγκεκριμένη χερσόνησο ήταν αφροσύνη να αγνοηθεί η ύπαρξη των εθνών, των εθνικών γλωσσών, παραδόσεων και πολιτισμών. Η περίπτωση της Αμερικής, χώρας μεταναστών, που οικοδομήθηκε πάνω στα κόκαλα των αυτοχθόνων, δεν μπορεί να είναι μοντέλο για εκτός τόπου και χρόνου εφαρμογές. Απόδειξη ότι οι εθνότητες στην ΕΣΣΔ, παρά τα τρία τέταρτα σταλινικών διωγμών και βίαιων μεταναστεύσεων και χωρίς να λογαριάσουμε τους αιώνες πολυεθνικής συνύπαρξης κάτω απ’ τον Τσαρισμό, παρέμειναν ζωντανές. Μόλις ο τρόμος εξατμίστηκε, η σοβιετική ομοσπονδία πολυδιασπάστηκε.

Στα χρόνια του πολέμου και της Αντίστασης η ιδέα της Βαλκανικής Ομοσπονδίας και του κοινού βαλκανικού στρατηγείου των ανταρτών χρησιμοποιήθηκε για επεκτατικούς σκοπούς και απ’ τον Τίτο και απ’ τους Βούλγαρους. Οι τελευταίοι ήταν δύναμη Κατοχής και είχαν υπό τον έλεγχό τους ολόκληρη την Μακεδονία, με τη διαφορά ότι στα Σκόπια είχαν γίνει δεκτοί φιλικά ως ομοεθνείς. Γιουγκοσλάβοι και Βούλγαροι ζούσαν με το όραμα της εξόδου στο Αιγαίο.

Το ΚΚΕ στο μακεδονικό ήταν υποχρεωμένο να δέχεται, στα λόγια τουλάχιστον, τις σταλινικές ντιρεκτίβες του Κρεμλίνου. Την ίδια στιγμή κινδύνευε να δυναμιτίσει την συνοχή του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ αν αγνοούσε την θέληση του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας που δεν πολεμούσε την γερμανική Κατοχή για να την αντικαταστήσει με τη σλάβικη. Παρά την «συντροφική» συνεργασία του ΕΛΑΣ με το σλαβομακεδονικό στοιχείο, τόσο στην ελληνική Μακεδονία όσο και στην Σερβική, απ’ την αρχή της αντάρτικης αντίστασης δεν έλειψαν ποτέ η καχυποψία και οι προστριβές, ενίοτε και ένοπλες.

Παρά την φιλολογία της συντροφικότητας το ΚΚΕ εκείνης της εποχής (και το υπογραμμίζω) στην πράξη ήταν αυτό που κράτησε απαραβίαστα τα ελληνικά σύνορα και απέτρεψε μία ακόμα τραγωδία για τους ελληνικούς πληθυσμούς. Αντίθετα οι ακροδεξιοί αντικομμουνιστές που το κατηγορούν σήμερα για εθνική προδοσία, εκείνη την εποχή ήταν χίτες και ταγματασφαλίτες, κουκουλοφόροι καταδότες στην υπηρεσία των Γερμανών. Θα θυμίσω εδώ μερικά γεγονότα για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και για να δείξω επίσης ότι το σημερινό ΚΚΕ δεν έχει τίποτε κοινό με αυτό της Αντίστασης και πως έχει προδώσει την ιστορία του μέχρι το τελευταίο γιώτα

Όταν τα στρατεύματα Κατοχής αποχωρούσαν απ’ την χώρα μας νικημένα, τα σλαβομακεδονικά τάγματα του Γκότσεφ επιχείρησαν να βαδίσουν προς τη Θεσσαλονίκη και να την καταλάβουν. Τότε ο ΕΛΑΣ κινητοποίησε τις μακεδονικές μεραρχίες του εναντίον τους.

Αλλά ας αφήσουμε τον Άγγλο καθηγητή, Νίκολας Χάμοντ, συγγραφέα της «Ιστορίας της Μακεδονίας» που όργωσε σε ηλικία 22 ετών (1929) τη Βόρεια Ελλάδα και έδωσε μάχη κατά του ναζισμού στο πλευρό της Ελληνικής Αντίστασης να μας εξιστορήσει τα γεγονότα και στο τέλος να επικαλεστούμε και την μαρτυρία του μακαρίτη Άγι Στίνα που επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.

Γράφει λοιπόν ο Νίκολας Χάμοντ:

«Κατά την αποχώρηση των Γερμανών (σ.σ. τον Οκτώβριο του 1944), ο Γκότσεφ επικεφαλής «Σλαβομακεδονικών» τμημάτων με υψωμένη την κόκκινη σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, επιχειρεί πορεία προς τη Θεσσαλονίκη.
Η ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ, κατόπιν διαταγής του Σαράφη, του Μπακιρτζή και του Μάρκου Βαφειάδη, παρατάσσει τις δυνάμεις της σε φραγμό στις ορεινές διαβάσεις της Φλώρινας και διαλύουν τα τμήματα Γκότσεφ-Ουρντόφ, που καταφεύγουν στον Τίτο.
Με διαταγή του διοικητή της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας, Ευριπίδη Μπακιρτζή συγκροτούνται ιδιαίτερα συνοριακά τμήματα «προς διαφύλαξη, εξασφάλιση και έλεγχο των συνόρων με επαρκείς δυνάμεις και με σύνθεση τμημάτων τέτοια, ώστε να μην υπάρχει περίπτωση ενάσκησης προπαγάνδας από τους αυτονομιστές Μακεδόνες»…
… «Την εποχή που ο Τίτο συγκροτεί τη Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας το ομοσπονδιακό σύστημα και εγκαθιστώντας κυβερνήσεις ομόσπονδων κρατών, της Σερβίας, Κροατίας, Βοσνίας, Σλοβενίας, Μαυροβουνίου και Μακεδονίας, και οραματίζεται το Αιγαίο δημιουργώντας ένα, εκτός πάσης πραγματικότητος «Μακεδονικό κράτος» με «τεχνητή εθνότητα», ο Εντουαρντ Στετίνιους, υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, επισημαίνει στις διπλωματικές και προξενικές υπηρεσίες της χώρας του με εγκύκλιο τηλεγράφημα ότι: «η αμερικανική κυβέρνηση θεωρεί πως κάθε λόγος για μακεδονικό έθνος συνιστά προπαγάνδα ασύστατη και δεν στηρίζεται σε καμιά πολιτική ή ιστορική πραγματικότητα, αποτελεί πιθανή πρόφαση για επιθετικές ενέργειες κατά της Ελλάδος.»

Τα πράγματα αλλάξανε. Όπως όλοι γνωρίζουμε οι Αμερικάνοι ξέχασαν τι έλεγαν τότε. Τότε που έβλεπαν την Ελλάδα ανάχωμα στον «κομμουνιστικό κίνδυνο»! Τώρα στα βόρεια σύνορά της δεν υπάρχουν επικίνδυνοι εχθροί παρά μόνο αμερικανό-τσανακογλείφτες!

Και για το ίδιο ζήτημα ο Άγις Στίνας έγραφε:

«Η «Εθνική Αντίσταση» έλυσε ή σχεδόν έλυσε το ζήτημα των μειονοτήτων. Ο Ζέρβας εξόντωσε όλους τους Αλβανούς της Θεσπρωτίας, όσους δεν πρόλαβαν να περάσουν στην Αλβανία. Και ο ΕΛΑΣ, τον Οκτώβρη του 1944, συστηματικά καταδίωξε και σχεδόν εξόντωσε τους άνδρες του Γκότσεφ (Ηλία Δημάκη ή Κότσε), που κι αυτοί πολεμούσαν τους Γερμανούς.»
Απ’ το άρθρο του: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ (Αρχείο Άγι Στίνα)

Εν κατακλείδι θα ήθελα να επισημάνω ότι όλη αυτή η φιλολογία περί σλαβοφώνων πολιτικών προσφύγων για τους οποίους αφήνεται να νοηθεί ότι εξαναγκάστηκαν να εκπατριστούν μετά τον τερματισμό του εμφύλιου το 1948-49, κυνηγημένοι δήθεν απ’ τον «εθνικό» στρατό και τον αντικομουνιστή Παπάγο, απέχει παρασάγγας απ’ την ιστορική αλήθεια.

Οι σλαβόφωνες παρτιζάνικες δυνάμεις είχαν στις γραμμές τους και Έλληνες και Γιουγκοσλάβους πολίτες και αυτοί που ανάμεσα τους επέλεξαν ν’ ακολουθήσουν τον Τίτο και να επιδιώξουν την προσάρτηση των ελληνικών μακεδονικών εδαφών στην Γιουγκοσλαβία, κυνηγήθηκαν (και πολύ σωστά) απ’ τον ΕΛΑΣ το 1944 και κατέφυγαν στη σημερινή ΠΓΔΜ.

Η περίπτωση τους δεν έχει καμιά σχέση με τους πραγματικούς πολιτικούς πρόσφυγες, τις γυναίκες και τους άντρες του Δημοκρατικού Στρατού κατέφυγαν στην ΕΣΣΔ και τις άλλες «λαϊκές δημοκρατίες» για να γλυτώσουν απ’ τα πογκρόμ που είχαν εξαπολύσει οι χίτικες και ταγματασφαλίτικες συμμορίες σε ολόκληρη την χώρα. Αυτοί οι πρόσφυγες έχουν δια νόμου επαναπατριστεί απ’ την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου.

Αν το σημερινό ΚΚΕ χαρακτηρίζει πρόσφυγες τους Γκότσεφ όπως και εκείνους τους «συμπατριώτες» μας που κατά την Κατοχή πολέμησαν εναντίον των Ελλήνων στο πλευρό των Γερμανικών και Βουλγαρικών αρχών κατοχής και αργότερα έδρασαν ως μέλη της περιβόητης ΝΟΦ που στόχο της είχε την απόσπαση της Μακεδονίας από την ελληνική επικράτεια, αυτού του είδους τους πολιτικούς πρόσφυγες είναι το ΚΚΕ της Αντίστασης που τους δημιούργησε, ενώ τώρα το καθεστωτικό ΚΚΕ θέλει το απίστευτο: Να εισάγει ως μειονότητα τα παιδιά και τα εγγόνια τους όπως ακριβώς ζητούν δια του Νίμιτς οι Αμερικάνοι με απώτερο και δεδηλωμένο σκοπό το εδαφικό ακρωτηριασμό της χώρας μας και την καταδίκη των βοριοελλαδικών πληθυσμών σε νέα προσφυγιά χειρότερη απ’ την μικρασιατική!

Υ.Γ.: Για όσους δεν γνωρίζουν περί Στίνα να πούμε ότι υπήρξε ένας απολύτως ανιδιοτελής αγωνιστής, με πολλά χρόνια στην πλάτη φυλακές και εξορίες. Στέλεχος του ΚΚΕ, μετά πολέμιος του, δορυφόρος της τροτσκιστικής αντιπολίτευσης και κατόπιν παθιασμένος αντίπαλος της. Κατέληξε, όπως και πολλοί άλλοι αριστεροί να δηλώσει στις «Αναμνήσεις» του (εκδόσεις ¾ψιλον) την ανακούφιση του επειδή η Ελλάδα σύρθηκε στη Δυτική σφαίρα επιρροής και γλίτωσε απ’ την απ’ την σταλινική δικτατορία με προσωπείο τη Λαϊκή Δημοκρατία. Με τον δικό του τρόπο επανέλαβε κι αυτός το γνωστό: «Ευτυχώς που ηττηθήκαμε σύντροφοι»! Χρησιμοποίησα την μαρτυρία διότι η αντιπαλότητα του προς το ΚΚΕ την καθιστά αυτόχρημα αξιόπιστη. Σύμφωνα με αυτήν (ας το επαναλάβω) «ο ΕΛΑΣ, τον Οκτώβρη του 1944, συστηματικά καταδίωξε και σχεδόν εξόντωσε τους άνδρες του Γκότσεφ».

[Επισκέπτης]

Ο Αβραμόπουλος κατεβάζει τα βρακιά του στους σκοπιανούς

Οι ελληνικές υποχωρήσεις και το θράσος των Σκοπίων

Κωνσταντίνος Χολέβας

Κατά την πρόσφατη συνάντησή του με τον αντιπρόεδρο των Σκοπίων κ. Μπεσίμι, ο Ελληνας ΥΠΕΞ Δ. Αβραμόπουλος προσδιόρισε ως εξής την επίσημη πολιτική μας: Η Ελλάς θα δεχθεί μία ονομασία των Σκοπίων με γεωγραφικό προσδιορισμό, ο οποίος δεν θα επιτρέπει αλυτρωτικές βλέψεις. Η χώρα μας επιθυμεί στα βόρεια σύνορά της να δημιουργηθεί μία ζώνη ειρήνης, ανάπτυξης και ευημερίας. Κατανοώ την πρόθεση και την ανάγκη του Ελληνα υπουργού να συνδυάσει τη διπλωματική αβροφροσύνη με τον ρεαλισμό, αλλά φοβούμαι ότι όσα είπε περιέχουν αντιφάσεις και αφήνουν αρκετά κενά.

Πρώτον. Σημειώνω ότι δεν είναι σωστό η επίσημη ελληνική φρασεολογία να αναφέρεται σε «αλυτρωτισμό» των Σκοπίων. Είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι υπάρχουν κάποιες ομάδες πληθυσμού στη χώρα μας που συγγενεύουν εθνολογικά με τον ψευδομακεδονισμό των Σκοπίων. Η ακριβής ορολογία θα μπορούσε να είναι «ακραίος εθνικισμός» ή επεκτατισμός ή ιστορική παραχάραξη ή μεγαλομανία και άλλα σχετικά. Αλύτρωτοι Μακεδόνες δεν υπάρχουν στη Μακεδονία μας. Πλην λίγων εκατοντάδων παρασυρμένων φιλοσκοπιανών, τα δυόμισι εκατομμύρια κατοίκων της Μακεδονίας είναι υπερήφανοι Ελληνες και σε ουδένα επιτρέπουν να τους το αμφισβητήσει.


Δεύτερον. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει γεωγραφικός προσδιορισμός που θα ανατρέπει τα εθνικιστικά σχέδια και τις ανιστόρητες μεγαλαυχίες και κομπορρημοσύνες των σκοπιανών κυβερνήσεων. Η Βόρειος Μακεδονία δίνει διεθνώς την εντύπωση ότι υπάρχει και μία Νότιος, η οποία πρέπει φυσιολογικά να ενωθεί ή να προσαρτηθεί. Η Ανω Μακεδονία εκφράζει ιστορική ασέβεια προς την Αρχαία Ανω Μακεδονία, που ήταν η σημερινή Δυτική Μακεδονία (Κοζάνη, Φλώρινα κλπ) και τροφοδοτούσε με τις γενναιότερες φάλαγγες τον στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η Μακεδονία του Βαρδάρη δικαιώνει τον κομμουνιστή δικτάτορα Τίτο, ο οποίος έπλασε τον μύθο των τριών κομματιών του τεχνητού «Μακεδονικού Εθνους» που πρέπει να ενωθούν. Απορώ γιατί ο κ. Αβραμόπουλος δεν πήρε αφορμή από πρόσφατη πρόταση του μεσολαβητή κ. Νίμιτς για να επαναφέρει το όνομα «Δημοκρατία του Βαρδάρη». Προσοχή: Ο Νίμιτς μίλησε για Δημοκρατία και όχι Μακεδονία του Βαρδάρη, αλλά εμείς δεν αξιοποιήσαμε αυτήν την, έστω και στιγμιαία, προσχώρησή του στην ιστορική και γεωπολιτική αλήθεια. Κρίμα.

Τρίτον. Οσο κρατούσαμε τη σταθερή θέση ότι δεν δεχόμαστε να υπάρχει ο όρος Μακεδονία έστω και ως σύνθετος ή με προσδιορισμό, τότε τα Σκόπια υφίσταντο ήττες. Ετσι κερδίσαμε στον ΟΗΕ το πρωτοφανές γεγονός να ενταχθεί μία χώρα με όνομα διαφορετικό από αυτό που εκείνη ήθελε: ΦΥΡΟΜ και όχι «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ετσι επιτύχαμε και τη δημόσια δήλωση του Βρετανού ΥΠΕΞ και υπευθύνου της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τα Βαλκάνια Ντέιβιντ Οουεν ότι «τα συλλαλητήρια εκατομμυρίων Ελλήνων με έπεισαν ότι υπάρχει πρόβλημα και ότι ολόκληρος ο ελληνικός λαός ενοχλείται από το ζήτημα της ονομασίας».

Οταν αρχίσαμε να υποχωρούμε και να μιλάμε για σύνθετη ονομασία και άλλα παρόμοια, τότε τα μεν Σκόπια αποθρασύνθηκαν, η δε διεθνής κοινότητα έπαυσε να θεωρεί σοβαρό το ζήτημα. Οσοι πίστεψαν ότι με μερικές επενδύσεις στα Σκόπια θα «εξαγοράσουμε» την πολιτική τους διαψεύσθηκαν παταγωδώς. Οσο ρίχνουμε χρήματα εκεί τόσο περισσότερο ακραίος γίνεται ο ανθελληνισμός και ο αναθεωρητισμός τους. Βλέπετε τα αγάλματα του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου.

Τέταρτον. Πώς θα επιβάλει η χώρα μας τη ζώνη ευημερίας, όταν με την υπερβολική... ευγένειά της ενθαρρύνει και τον σκοπιανό και τον αλβανικό εθνικισμό; Αν δεν βάλουμε σαφή φραγμό στα λόγια και τα έργα των Αλβανών, που ζητούν μέχρι και την Πρέβεζα, τότε ειρήνη δεν νοείται. Ειδικά δε για το μέλλον του σκοπιανού υβριδίου ο αλβανικός εθνικισμός σχεδιάζει τη διάλυση του κράτους με απόσχιση των δυτικών επαρχιών, όπου ζει πολυάριθμη αλβανική κοινότητα.

Επιτέλους, ας θέσουμε φραγμούς στους εθνικισμούς των γειτόνων.

Κωνσταντίνος Χολέβας

[Παταρίσιος.]

Το μπαγκόσμιας εμβέλειας τηλεοπτικό κανάλι της "μεγάλης συμμάχου" μας Αμερικής, το CNN, καθημερινά και προκλητικά διαφημίζει τουριστικά την FYROM αποκαλώντας την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ! Τι κανει ο Αβραμόπουλος; Την πάπια, τι άλλο. Μετά μιλούν για τον Σύριζα! Τα ίδια σκατά είναι όλοι. Μαζί και η Χρυσή Αυγή.

[Έγερσις]

Τιμώντας τη μνήμη του Ίωνος Δραγούμη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ Η ΣΑΛΠΙΓΓΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ. ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΝ ΛΑΜΒΑΝΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΟΠΩΣ ΣΧΕΔΙΑΖΕ;
ΜΗΠΩΣ ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ ΟΙ ΝΕΟΤΑΞΙΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ;

«Μια περίοδο της ζωής μου εθνικιστική (από τα 1902 ως τα 1914 απάνω κάτω). Έπειτα έβαλα μια petition de principe στο νασιοναλισμό μολονότι ενεργούσα σύμφωνά του. Τώρα μπαίνω σε μια σοσιαλιστική και ανθρωπιστική περίοδο. Αρχίζω να λαβαίνω συνείδηση του αναρχισμού μου (1917-1919) και προχωρώ. Και σ' αυτό πρέπει να βάλω une petition de principe. Στην πρώτη περίοδο επίδραση του Nietsche και Barres. Στη δεύτερη Τολστόϊ, Rousseau, Κροπότκιν, Gide. Στην πρώτη περίοδο Μακεδονική ενέργεια. Στη δεύτερη Ρωσική επανάσταση και κοινωνική επανάσταση παντού. Στη Μακεδονική ενέργεια έλαβα μέρος, στην κοινωνική επανάσταση όχι ακόμα...»

συνέχεια του αφιερώματος εδώ:
http://egersis2.blogspot.gr/2012/07/blog-post_9075.html

[Ιακωβίνος]

[Επισκέπτης]

φανταζομαι οτι και για τον κολλητο του Λαμπρακη, τον Λογοθετοπουλο, θα εχετε την ιδια γνωμη...

[για να έχουμε καλό ρώτημα]

[Επισκέπτης]

[ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΕΟΤΑΛΑΝΤΩΣΗ]

[Επισκέπτης]

[Επισκέπτης]

[ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΕΟΤΑΛΑΝΤΩΣΗ]