patari.org

[άντε γεια!]

Μπογιόπουλος: Περισσότερο αισιόδοξος και από τους καπιταλιστές, βλέπει έξοδο του καπιταλισμού από την κρίση του

[Επισκέπτης]

Ο Μπογιόπουλος κάνει μια σειρά γενικές παρατηρήσεις με τις οποίες δεν θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει, ακριβώς επειδή είναι γενικές. Όταν όμως φτάνει στο δια ταύτα, αναμασάει τα συμπεράσματα της Παπαρήγα, που τόσες φορές έχουμε ακούσει να επαναλαμβάνει στην Βουλή, όπως τώρα ο Μπογιόπουλος, ότι η κρίση θα ξεπεραστεί, όπως πάντα, «μόνο που η έξοδος ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι φιλολαϊκή, μέσα στον καπιταλισμό.» Αυτό σημαίνει ότι για την Παπαρήγα (την κομμουνίστρια ντε!) αλλά και τον Μπογιόπουλο (τον κομμουνιστή ντε!) πως ο καπιταλισμός είναι κάτι σαν τον κόμη Δράκουλα, ποτέ δεν πεθαίνει!

Στο σημείο αυτό, στο Πρώτον, κάποιος «επαναστάτης» ίσως να μου αντιτείνει: Ο καπιταλισμός δεν πέφτει μόνος του αν δεν τον γκρεμίσουν οι λαοί! Ναι, «επαναστάτη», μόνο που οι λαοί γκρεμίζουν ένα κοινωνικό καθεστώς, όχι όταν το αποφασίσουν συνειδητά, αλλά θέλοντας και μη, όταν δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά.

Η ιστορία του καπιταλισμού δεν είναι απλά μια ιστορία κρίσεων, όπως θέλει να πιστεύει ο Μπογιόπουλος. Ο άνθρωπος, όπως και κάθε άλλος ζωντανός οργανισμός (η κοινωνία είναι κι’ αυτή ζωντανός οργανισμός) όταν γεννηθεί περνάει μια σειρά κρίσεων προσαρμογής του οργανισμού του στις συνθήκες του περιβάλλοντος. Αυτές είναι κρίσεις ακμής που διαφέρουν ποιοτικά από τις δοκιμασίες ενός οργανισμού που διέρχεται το στάδιο της παρακμής, του γήρατος δηλαδή, που οδηγεί στον τάφο. Αυτό το δεύτερο στάδιο διέρχεται ο καπιταλισμός σήμερα.

Ζούμε σε ένα πολύ προχωρημένο στάδιο κρίσης του καπιταλισμού. Ένα στάδιο που δεν έζησαν, ούτε μπορούσαν να αξιολογήσουν (εκτός λίγων εξαιρέσεων) οι μαρξιστές που δεν είχαν την εμπειρία, το θάρρος, και δεν μελέτησαν τον καπιταλισμό μετά τον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ως τον Δεύτερο Πόλεμο και τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Η Τρίτη Διεθνής στην εποχή του Λένιν, προέβλεπε ακόμα μια περίοδο ανάκαμψης του καπιταλισμού, προσωρινή μεν πραγματική δε. Γι’ αυτό και υιοθέτησε την τακτική του Ενιαίου Μετώπου με την Σοσιαλδημοκρατία.

Στο Δεύτερο σημείο, ο Μπογιόπουλος μας παραπέμπει σε ένα Λένιν, δικής του κοπής, κουκουέδικο Μπογιο-λένιν, στο 14ο έτος του εικοστού-πρώτου αιώνα, να ζητάει κάτω από το σημερινό εφιαλτικό καπιταλιστικό καθεστώς βελτιώσεις, αλλά (σας παρακαλώ!) «χωρίς τεμενάδες – αυτές του Σύριζα», ενώ, παρόλα αυτά, αναθέτει στον μπολσεβίκο ηγέτη να ζητάει, ένα αιώνα μετά τον θάνατο του, «μεταρρυθμίσεις»(!!!) που όμως «δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές», αν και για να τις ζητάει ο κομμουνισταράς Μπογιό είναι εφικτές, απόδειξη ότι τις ενέκρινε και ο Λένιν πριν 120 χρόνια! Αλλά παρόλα αυτά οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο, εδώ και τώρα, (εδώ και τώρα -παρακαλώ) να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά», …αντί να αυτοκτονούν κατά χιλιάδες τα τελευταία χρόνια!

Τρίτον, οι διαρκείς αναφορές του κ.Τσίπρα (συνεχίζει ο Μπογιό) στα ευήκοα ώτα του κ. Ντράγκι, που τον άκουσε και «δεν τον πέταξε έξω από το γραφείο του», εκτός από την ευγένεια του κ. Ντράγκι, ίσως να σημαίνει κάτι ακόμα: Το συνολικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (που δεν θα καταργήσει τις αδικίες του Μνημονίου αλλά θα τις «αποκαταστήσει σταδιακά», που δεν θα αποκαταστήσει αλλά θα «επαναφέρει σταδιακά» μισθούς και συντάξεις) στα σημερινά καταστροφικά επίπεδα ίσως είναι «διαχειρίσιμο» και «ενσωματώσιμο» από εκείνους που προκαλούν την ανθρωπιστική καταστροφή στην Ελλάδα, από τον Ντράγκι δηλαδή!

Κατά τον Μπογιόπουλο λοιπόν, ο ευρωπαϊκός τραπεζίτης Ντράγκι, ο οποίος αποδέχεται ή είναι πιθανό να αποδέχεται, παρέα με τον …Τσίπρα, να παίξει με τους κανόνες της ΕΕ για να την… «αλλάξει», θα βρεθεί υπόλογος είτε της αυταπάτης, είτε των ψευδαισθήσεων τις οποίες εκουσίως ή ακουσίως διακονεί, μας λέει ο ευφάνταστος Μπογιό, διότι, όπως σωστά σημειώνει ο κ.Τσίπρας, «ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται». Με άλλα λόγια μας λέει ότι ο κεντρικός τραπεζίτης της Ε.Ε. είναι πιθανό, από κοινού με τον Τσίπρα, να παίξουν παιχνίδια πίσω από τις πλάτες της Ε.Ε!!!