patari.org

[Μεταλληνός]

Όταν ο Τσίπρας στις 12 του περασμένου Ιούλη μετέτρεπε μέσα σε ένα βράδυ το 62% του ΟΧΙ που ψήφισε ο Ελληνικός λαός σε ΝΑΙ, δεν πρωτοτυπούσε. Αντίθετα, βρισκόταν σε απόλυτη αρμονία με τις "δημοκρατικές διαδικασίες" που επικρατούν μέσα στους κόλπους της Ε.Ε από τότε που ιδρύθηκε. Από τον Απρίλη του 1951, όταν στο Παρίσι συστήθηκε για πρώτη φορά με τον μετριόφρονα τίτλο "ΚΟΙΝΗ ΑΓΟΡΑ ΑΝΘΡΑΚΑ ΚΑΙ ΧΑΛΥΒΑ", και την ΕΟΚ που συνέχισε την σκυτάλη από την Ρώμη το 1957, μέχρι την Ε.Ε του Μάαστριχτ το 1992, ο ιστός της αράχνης όσο κι' αν ήταν δυσδιάκριτος στις αρχές, άρχισε να πλέκεται γύρω από τους λαούς της Ευρώπης. Κι' όταν η αράχνη πλέκει ιστό, δεν συνηθίζει να επιτρέπει στο εσωτερικό του κανενός είδους "δημοκρατικές διαδικασίες", ιδιαίτερα όταν η υψηλή επίβλεψη του πλεξίματος διευθύνεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μία ήταν η βασική "δημοκρατική" αρχή που θεσπίστηκε μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε από την μαύρη διεθνή των πολυεθνικών που την κατευθύνει. "Στο τέλος θα γίνεται πάντα ότι θέλουμε εμείς"....

Τα δημοψηφίσματα που κατά καιρούς έχουν διεξαχθεί στα διάφορα κράτη - μέλη της Ε.Ε (δημοψηφίσματα, τα οποία έγιναν επειδή δεν μπορούσαν να τα αποφύγουν!) αποτελούν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για τον τρόπο που αντιλαμβάνονταν και αντιλαμβάνονται τις λειτουργίες της "Δημοκρατικής Ευρώπης" τα φασιστικά σκουπίδια της Κομισιόν. Τα πιο χτυπητά παραδείγματα, είναι δύο. Της Γαλλίας, και της Ολλανδίας. Στην Γαλλία, στο δημοψήφισμα που έγινε το 1992 για την αποδοχή ή όχι της συνθήκης του Μάαστριχτ, το ΝΑΙ επικράτησε οριακά. 51,1% με 48,9. Στις 29 Μάη όμως του 2005, όταν οι Γάλλοι κλήθηκαν και πάλι να ψηφίσουν εν όψει του Ευρωσυντάγματος, το ΟΧΙ έφθασε στο 54,67%. Το χαστούκι ήταν δυνατό και ηχηρό ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι υπέρ του ΝΑΙ είχε γίνει τεράστια προπαγάνδα από το Δεξιό Κόμμα του Σιράκ, αλλά και το "Σοσιαλιστικό" του Ολάντ. Τρείς μέρες αργότερα το χαστούκι έγινε γροθιά στο στομάχι όταν οι Ολλανδοί για το ίδιο ζήτημα έφτασαν το ΟΧΙ στο 61,6%, με αποτέλεσμα η επικύρωση του Ευρωσυντάγματος να παγώσει για μεγάλο διάστημα. Τόσο, όσο χρειάστηκε για να το περάσουν "επικυρωμένο" (ερήμην του κόσμου) μέσα από το κοινοβούλιο τόσο στην Γαλλία όσο και στην Ολλανδία!...

Στη Δανία χρειάστηκε να γίνουν δύο δημοψηφίσματα για να περάσει η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Το πρώτο πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιούνη του 1992, και επικράτησε οριακά (50,7) το ΟΧΙ. Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις, και τελικά αφού η Κομισιόν αναγκάστηκε να υποχωρήσει σε τέσσερα βασικότατα σημεία ( Οικονομική και Νομισματική Ένωση, Ιθαγένεια της Ένωσης, Δικαιοσύνη & Εσωτερικές Υποθέσεις και Κοινή Άμυνα ) στις 18 Μάη του 1993 έγινε επανάληψη του Δημοψηφίσματος, στο οποίο επικράτησε το ΝΑΙ ,με 56%.

Αυτή είναι η "Δημοκρατική" Ε.Ε (αυτός ο λάκκος με τα φίδια) χάριν της οποίας ο Ελληνικός λαός έχει ξεπεράσει σήμερα ακόμα και αυτά τα όρια της απόγνωσης.....

[Obelix]

Δεν ξεχνάμε βέβαια και τα πρόσφατα παραδείγματα της Ισπανίας και της Πορτογαλίας: Η ψήφος των πολιτών ακυρώνεται ανοιχτά και απροκάλυπτα, προκειμένου να μην πάρουν την κυβέρνηση δυνάμεις οι οποίες, έστω και απατεωνίστικα και αξιοθρήνητα, "εναντιώνονται" στην "'Ευρωζώνη". Φτάνοντας έως την απερίφραστη ιταμή δήλωση του Καβάκο Σίλβα: "Δεν μπορώ να αναθέσω την κυβέρνηση σε πολιτικό συνασπισμό (έστω και κάτοχο της πλειοψηφίας) ο οποίος ενδέχεται να οδηγήσει την Πορτογαλία εκτός Ευρωζώνης".
_________________
ILS SONT FOUS, CES AMERICAINS!