patari.org

[Επισκέπτης]

Όταν ξέσπασαν τα "Δεκεμβριανά" το 1944, ως γνωστόν, η Ελληνική Κυβέρνηση δεν είχε υπό τον άμεσο έλεγχο της κανένα τμήμα της Ελληνικής Επικράτειας πλην κάποιων οικοδομικών τετραγώνων γύρω από το ιστορικό ξενοδοχείο "Μεγάλη Βρετάνια". Ο ΕΑΜ - ΕΛΑΣ είχε επικρατήσει σε όλη την ύπαιθρο, ενώ τα λίγα Βρετανικά στρατεύματα στην Πάτρα και στην Θεσσαλονίκη είχαν κυκλωθεί από υπέρτερες δυνάμεις του ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός), που όμως τηρούσαν στάση αναμονής περιμένοντας το αποτέλεσμα της μάχης των Αθηνών. Στις 1.1.1945 βέβαια, υπάρχουν 2 ραδιοτηλεγραφήματα που στέλνονται από την ηγεσία του ΚΚΕ - ΕΑΜ στην Αθήνα και καλούν τα εκεί στρατεύματα να επιτεθούν αμέσως κατά των Άγγλων (ΚΚΕ επίσημα κείμενα τ. πέμπτος) τα οποία όμως δεν υλοποιήθηκαν

Η μοναδική περιοχή της Ελλάδας εκείνη την κρίσιμη στιγμή, που βρισκόταν εκτός κομμουνιστικού ελέγχου, ήταν η Ήπειρος. Η περιοχή αυτή βρισκόταν υπό τον έλεγχο των δυνάμεων της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΔΕΣ (Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος) του στρατηγού Ναπολέοντος Ζέρβα. Ο Ζέρβας είχε υπό τις διαταγές του γύρω στους 9.000 καλά οργανωμένους αντάρτες και είχε υπό τον έλεγχο του την Πρέβεζα, την Φιλιππιάδα, την Ηγουμενίτσα, όλο τον ορεινό όγκο του Σουλίου και φυσικά τα Ιωάννινα που λίγους μήνες πριν είχε απελευθερώσει. Ο ΕΔΕΣ (η αλλιώς Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών) βρισκόταν σε διαδικασία αφοπλισμού και αποστράτευσης, ακολουθώντας τις οδηγίες της Ελληνικής Κυβέρνησης που είχε υπογράψει νόμο που προέβλεπε την αποστράτευση όλων των αντιστασιακών ομάδων.

Λίγες μέρες αφού ξεκίνησε η ένοπλη αναμέτρηση του Δεκέμβρη στην Αθήνα, ο ΕΛΑΣ άρχισε να συγκεντρώνει δυνάμεις από την Θεσσαλία και την Στερεά Ελλάδα στις παρυφές των μονάδων του ΕΔΕΣ, για να επιτεθεί. Η απόφαση για επίθεση κατά του Ζέρβα πάρθηκε στις 4.12.1944 με την ολοφάνερα πλαστή δικαιολογία ότι πρόθεση της αδελφοκτόνου αυτής επίθεσης ήταν να εμποδίσει τον Ζέρβα να μεταφέρει τις δυνάμεις του στην Αθήνα. Το σχέδιο που εκπόνησε η ηγεσία του ΕΛΑΣ προέβλεπε την κίνηση τριών "μεραρχιών" και μιας "ταξιαρχίας" (εννοείται πως τα ονόματα των μονάδων δεν είχαν καμία σχέση με το μέγεθος τους λ.χ. μια "μεραρχία" του ΕΛΑΣ δεν είχε πάνω από 4.000 άνδρες) εν είδει λαβίδας προς δύο κατευθύνσεις ανάμεσα στους ορεινούς όγκους που κατείχαν οι οπλοφόροι του ΕΔΕΣ. Αρχηγοί της επίθεσης ορίστηκαν ο Στέφανος Σαράφης και ο Άρης Βελουχιώτης. Χωρίς να μπορεί να υπολογιστεί με ακρίβεια ο αριθμός των επιτιθεμένων, είναι σίγουρο πως ο ΕΛΑΣ είχε την αριθμητική υπεροπλία στην αναμέτρηση, ενώ χρησιμοποίησε τις πλέον καλύτερα εξοπλισμένες και εμπειροπόλεμες μονάδες του.

Ο Ζέρβας πληροφορήθηκε αμέσως την συγκέντρωση των τμημάτων του ΕΛΑΣ και ζήτησε με επείγον σήμα του από τον επικεφαλής των Κυβερνητικών στρατευμάτων στρατηγό Σκόμπυ, να τον ανεφοδιάσει για να επιτεθεί πρώτος και έτσι να αποκτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων καθώς το μέτωπο που όφειλε να υπερασπιστεί ήταν τόσο εκτεταμένο (300 χλμ) που ήταν αδύνατο να κρατηθεί. Ο Σκόμπυ αρνήθηκε και διέταξε τον Ζέρβα να αμυνθεί στις τοποθεσίες που κατείχε, χωρίς να εκδηλώσει καμία επιθετική ενέργεια.

Η αναμενόμενη επίθεση του ΕΛΑΣ εκτοξεύθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1944. Στον τομέα της Άρτας και της Φιλιππιάδας οι δυνάμεις του ΕΔΕΣ άντεξαν με δυσκολία τις επιθέσεις των κομμουνιστών Στον τομέα των Ιωαννίνων όμως, οι οπλοφόροι του ΕΛΑΣ που επιτέθηκαν προς τα βόρεια, διέσπασαν γρήγορα τις ανίσχυρες αμυντικές γραμμές του ΕΔΕΣ και βάδισαν προς Ιωάννινα. Ο κίνδυνος αιχμαλωσίας του Ζέρβα και της πλειοψηφίας των ανδρών του, υπήρξε ορατός. έτσι το απόγευμα της 22ης Δεκεμβρίου, το γενικό αρχηγείο του ΕΔΕΣ εξέδωσε διαταγή γενικής συμπτήξεως με κατεύθυνση την Πρέβεζα. Μέχρι της 28 Δεκεμβρίου, όλα τα μάχιμα τμήματα του ΕΔΕΣ είχαν περιοριστεί σε μια στενή λωρίδα γης γύρω από την Πρέβεζα. Στις 28 και 29 Δεκεμβρίου ο Βρετανικός στόλος εκκένωσε την Ηγουμενίτσα και την Πρέβεζα από τα στρατεύματα του ΕΔΕΣ τα οποία μετέφερε στην Κέρκυρα. Στις 30 Δεκεμβρίου η Ήπειρος βρισκόταν υπό τον πλήρη έλεγχο του ΕΛΑΣ.

Τα αποτελέσματα της δεκαήμερης αυτής εμφύλιας αναμέτρησης ήταν 170 νεκροί και 347 τραυματίες από την πλευρά του ΕΔΕΣ, ενώ ο στρατηγός Σαράφης στα απομνημονεύματα του αναφέρει πως ο ΕΛΑΣ στις μάχες αυτές είχε συνολικά 680 νεκρούς και τραυματίες. Σύμφωνα με τον Χρήστο Παπαδάτο, ανώτατο αξιωματικό του ΕΔΕΣ τότε, οι Ελασίτες εκτέλεσαν πολλούς εθνικόφρονες στην περιοχή Λάκκας Σουλίου μετά την κατάληψη της, καθώς η περιοχή αυτή στήριζε έντονα με στρατιώτες και υλικό τον ΕΔΕΣ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η σύντομη αυτή εμφύλια διαμάχη που περιγράψαμε μπορεί να μας οδηγήσει σε μια σειρά από σημαντικά συμπεράσματα. Το πρώτο και σημαντικότερο, κατά την άποψη μας, είναι ότι η κομμουνιστική απόπειρα για κατάληψη της εξουσίας τον Δεκέμβριο, δεν ήταν μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση κατά του "Κυβερνητικού αυταρχισμού του συλλαλητηρίου της 3ης Δεκεμβρίου" όπως την παρουσίασαν οι ηγέτες του ΚΚΕ και οι ασχολούμενοι με την Ιστορία που κινούνται στον ιδεολογικό αυτό χώρο. Ήταν μια συνειδητή και προσεκτικά σχεδιασμένη στάση του ΚΚΕ και των σχηματισμών που επηρέαζε, που έλαβε μια πανελλήνια χροιά και που δεν περιορίστηκε μόνο στην Αθήνα.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι, ότι η κομμουνιστική εξέγερση του Δεκεμβρίου απέτυχε χάρις τα παιδαριώδη λάθη της ηγεσίας του (πολιτικής και στρατιωτικής). Είναι πραγματικά απορίας άξιο για ποιο λόγο η κομμουνιστική ηγεσία επέλεξε να εγκλωβίσει τις καλύτερες της δυνάμεις στην απομονωμένη Ήπειρο κατά του αδύναμου, εκείνη την εποχή, Ζέρβα, αντί να τις μεταφέρει στην Αθήνα, όπου θα εξελισσόταν η κύρια αναμέτρηση. Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν βάσιμα, πως η μεταφορά των δυνάμεων αυτών στην Αθήνα θα έγερνε την πλάστιγγα υπέρ των κομμουνιστών. Η σκέψη που αποδίδεται στην τότε κομμουνιστική ηγεσία ότι ο Ζέρβας δήθεν θα ενίσχυε.....τον Σκόμπυ είναι μάλλον προϊόν τολμηρής φαντασίας. Ο Ζέρβας εκείνη την χρονική στιγμή , όπως αποδείχθηκε άλλωστε, δεν μπορούσε να βοηθήσει ούτε τον ίδιο τον εαυτό του.

Το τρίτο συμπέρασμα που βγάζουμε είναι πως, το ΚΚΕ και οι οργανώσεις του είχαν την εμπλοκή σε εμφύλιο πόλεμο ως μια ευκταία τελική εκκαθαριστική λύση, στην οποία δεν είχαν ιδιαίτερους δισταγμούς να καταφύγουν. Στο κλίμα αυτό κινούνται και πολλοί νεότεροι "ιστορικοί" που σχεδόν πανηγυρίζουν για το αποτέλεσμα της εμφύλιας σύρραξης που περιγράψαμε, υποστηρίζοντας ότι οι κομμουνιστές πολεμούσαν καλύτερα", "ήταν γενναιότεροι" κτλ. Σύμφωνα πάντως με τον Κρις Γούντχάουζ, "οι ομάδες ανταρτών του ΕΔΕΣ είχαν συγκροτηθεί με νοοτροπία να πολεμούν αποτελεσματικότερα τους Γερμανούς, ενώ του ΕΛΑΣ για να πολεμούν όσους αντιδρούν στους ιδεολογικούς σκοπούς του ΚΚΕ".

ΠΗΓΕΣ

-Αντιστρατήγου Χρ. Παπαδάτου, Εθνική Αντίσταση 1942-1945

-Ομαδικό έργο, Η απελευθέρωσις της Ελλάδος και τα μετά ταύτης γεγονότα, Εκδόσεις Γ.Ε.Σ.

-Κρις Γούντχάουζ, Το μήλο της έριδος, εκδόσεις Εξάντας

-ΚΚΕ, τα επίσημα κείμενα, τόμος πέμπτος 1942-1945

-Θέμης Μοσχάτος, η σύσκεψη των καπετανέων στην Λαμία

[Μεταλληνός]

Επισκέπτη προτού γράψω τήν απάντησή μου παραθέτω τα τελικά συμπεράσματα του στρατηγού:

"Η σύντομη εμφύλια διαμάχη που περιγράψαμε μπορεί να μας οδηγήσει σε μια σειρά από σημαντικά συμπεράσματα. Το πρώτο και σημαντικότερο, κατά την άποψη μας, είναι ότι η κομμουνιστική απόπειρα για κατάληψη της εξουσίας τον Δεκέμβριο, δεν ήταν μια αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση κατά του "Κυβερνητικού αυταρχισμού του συλλαλητηρίου της 3ης Δεκεμβρίου" όπως την παρουσίασαν οι ηγέτες του ΚΚΕ και οι ασχολούμενοι με την Ιστορία που κινούνται στον ιδεολογικό αυτό χώρο. Ήταν μια συνειδητή και προσεκτικά σχεδιασμένη στάση του ΚΚΕ και των σχηματισμών που επηρέαζε, που έλαβε μια πανελλήνια χροιά και που δεν περιορίστηκε μόνο στην Αθήνα.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι, ότι η κομμουνιστική εξέγερση του Δεκεμβρίου απέτυχε χάρις τα παιδαριώδη λάθη της ηγεσίας του (πολιτικής και στρατιωτικής). Είναι πραγματικά απορίας άξιο για ποιο λόγο η κομμουνιστική ηγεσία επέλεξε να εγκλωβίσει τις καλύτερες της δυνάμεις στην απομονωμένη Ήπειρο κατά του αδύναμου, εκείνη την εποχή, Ζέρβα, αντί να τις μεταφέρει στην Αθήνα, όπου θα εξελισσόταν η κύρια αναμέτρηση. Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν βάσιμα, πως η μεταφορά των δυνάμεων αυτών στην Αθήνα θα έγερνε την πλάστιγγα υπέρ των κομμουνιστών. Η σκέψη που αποδίδεται στην τότε κομμουνιστική ηγεσία ότι ο Ζέρβας δήθεν θα ενίσχυε.....τον Σκόμπυ είναι μάλλον προϊόν τολμηρής φαντασίας. Ο Ζέρβας εκείνη την χρονική στιγμή , όπως αποδείχθηκε άλλωστε, δεν μπορούσε να βοηθήσει ούτε τον ίδιο τον εαυτό του.

Το τρίτο συμπέρασμα που βγάζουμε είναι πως, το ΚΚΕ και οι οργανώσεις του είχαν την εμπλοκή σε εμφύλιο πόλεμο ως μια ευκταία τελική εκκαθαριστική λύση, στην οποία δεν είχαν ιδιαίτερους δισταγμούς να καταφύγουν. Στο κλίμα αυτό κινούνται και πολλοί νεότεροι "ιστορικοί" που σχεδόν πανηγυρίζουν για το αποτέλεσμα της εμφύλιας σύρραξης που περιγράψαμε, υποστηρίζοντας ότι οι κομμουνιστές πολεμούσαν καλύτερα", "ήταν γενναιότεροι" κτλ. Σύμφωνα πάντως με τον Κρις Γούντχάουζ, "οι ομάδες ανταρτών του ΕΔΕΣ είχαν συγκροτηθεί με νοοτροπία να πολεμούν αποτελεσματικότερα τους Γερμανούς, ενώ του ΕΛΑΣ για να πολεμούν όσους αντιδρούν στους ιδεολογικούς σκοπούς του ΚΚΕ".

Επισκέπτη,αυτοαναιρείσαι μ'αυτά που έχεις παραθέσει.Αυτό δεν είναι και τόσο κακό,μπορεί να συμβεί στον καθένα.Τό κακό με σένα νομίζω πως είναι το γεγονός οτι παρά τήν εξόφθαλμη σύγκρουση που υπάρχει στα όσα γράφει ο στρατηγός όσον αφορά στά τελικά συμπεράσματα, εσύ προσπερνάς τις όποιες αντιφάσεις σφυρίζοντας αδιάφορα, και υιοθετείς πλήρως την εντελώς λαθεμένη άποψη, οτι τάχα το ΚΚΕ προσπάθησε στ' αλήθεια να καταλάβει την εξουσία.

Είμαι πραγματικά περίεργος. Δέν σου κάνουν καμία εντύπωση τα "παιδαριώδη λάθη"που όπως το ίδιο το κείμενο αναφέρει έκανε η ηγεσία του ΚΚΕ;Το γεγονός οτι μπορούσαν άν κατέβαζαν τον κύριο όγκο των δυνάμεών τους στην Αθήνα με μιά απλή παρέλαση(χωρίς να χρειαστεί να δώσουν την παραμικρή μαχη),μπροστά απο την πλατεία Συντάγματος και την οδό Μακρυγιάννη θα είχαν πάρει εντελώς χαλαρά την εξουσία;
Πιστεύεις (έτσι σε βολεύει φαίνεται)οτι ήταν ηλίθιοι;Οτι γι'αυτό τον λόγο παρέδωσαν τα όπλα μετά την γνωστή συμφωνία της Βάρκιζας απομονώνοντας τον Άρη στέλνοντάς τον στην τελική εξόντωση;Όλ'αυτά έγιναν λόγω βλακείας;

Γιά την συμφωνία της Γιάλτας δεν έχεις ακούσει τίποτα; Κι' άν έχεις ακούσει τι συμπεράσματα έχεις βγάλει;

Εδώ στο ΠΑΤΑΡΙ τόχουμε ξαναγράψει. Εσείς οι αντικομμουνιστές πρέπει πρωΐ και βράδυ σε καθημερινή βάση,να έχετε μεγάλες λαμπάδες και να προσκυνάται φωτογραφίες του Στάλιν και του Ζαχαριάδη,γιατί χάρι σ' αυτούς η χώρα έμεινε μαντρωμένη μέσα στο καπιταλιστικό μπουρδέλο, με αποτέλεσμα σήμερα να τραβάμε σαν λαός αυτά που τραβάμε. Και για να σε προλάβω γιατί λετε διάφορα(οτι τάχα άν είχε επικρατήσει το ΚΚΕ θα είχαμε καταντήσει σαν την Αλβανία κλπ) σε πληροφορώ οτι άν είχε ανατραπεί εδώ ο καπιταλισμός,θα είχε αλλάξει η μοίραολόκληρης της Ευρώπης κι'όχι μόνο των Βαλκανίων,κι'εσύ θα είχες συνηθίσει ν' αξιολογείς μ' άλλο τροπο τα ιστορικά γεγονότα,χωρίς νά έχεις τις σημερινές αντικομμουνιστικές παρωπίδες.......

[απελάτης]

Δεν μπορούμε να χάνουμε τον καιρό μας απατώντας σε κάθε ανιστόρητη αντικομουνιστική ηλιθιότητα. Γι’ αυτό η ανάρτηση αυτή σε λίγο θα σβηστεί.

Και είναι ανιστόρητη ηλιθιότητα, γιατί είναι γνωστό στους πάντες ότι στις συμφωνίες μεταξύ Τσόρτσιλ - Στάλιν στην διάσκεψη της Μόσχας η Ελλάδα είχε καταχωρηθεί στην σφαίρα της αγγλικής επιρροής (με την συναίνεση του Ρούσβελτ). Επομένως οι ηγέτες του ΚΚΕ δεν ήθελαν, ούτε κατά διάνυα να καταλάβουν την εξουσία, ερχόμενοι σε ρήξη με την Μόσχα. Αν είχαν τέτοια πρόθεση μπορούσαν να την πραγματοποιήσουν με την άνεση τους. Εσωτερικές δυνάμεις δεν υπήρχαν να τους αντισταθούν, οι αγγλικές ήταν μικρές και ανίσχυρες και μπορούσαν να μην επιτρέψουν ούτε το πόδι τους στην ξηρά να πατήσουν. Το ΚΚΕ τα είχε ήδη συμφωνήσει στις διασκέψεις του Λίβανου και της Καζέρτας. Το μόνο του πρόβλημα ήταν πως θα ξεγελούσε τους άντρες του ΕΛΑΣ και τον ελληνικό λαό που είχε τραβηχτεί στις γραμμές του σε ποσοστό 70%. Πως θα κατέληγε στην συμφωνία της Βάρκιζας, στο αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, χωρίς να φανεί προδοσία. Έβαλε τον άκαπνο και ουσιαστικά άοπλο εφεδρικό ΕΛΑΣ της Αθήνας να αντιμετωπίσει τους Εγγλέζους, ενώ απαγόρευσε στον τακτικό ΕΛΑΣ, που βρισκόταν ήδη στις παρυφές της πρωτεύουσας να μπει στην πόλη και έστειλε τις δυνάμεις του Άρη να στην Ήπειρο να επιτεθούν στο Ζέρβα, με τον οποίο, άλλωστε, υπήρχε συμφωνία ανακωχής. Βέβαια, αν το ΚΚΕ ήθελε να καταλάβει την εξουσία μπορούσε ο ΕΛΑΣ να μπει στην Αθήνα, αμέσως μόλις αποχώρησαν οι Γερμανοί.

Ο αξιωματικός σύνδεσμος των Άγγλων στην Ελλάδα Μ. Γουντχάουζ (Κρις) έχει γράψει σχετικά:

«(….) Εάν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ είταν αποφασισμένο, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας να καταλάβει την εξουσία βίαια, η πρωτεύουσα περίμενε - το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ – κενή, χωρίς εξουσία, να το επιχειρήσει την ημέρα που την εγκατέλειψαν οι Γερμανοί . Εάν είχε αποφασίσει έτσι, θα είταν δυνατό να διωχτούν (το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) μόνο ύστερα από μια εισβολή με βαρειές απώλειες, την οποία όμως εισβολή, η Συμμαχική πίεση και η Κοινή Γνώμη θα είχαν καταστήσει αδύνατη. Κανένας φανταστικός υπολογισμός, δεν θα είταν δυνατό να περιμένει να παρουσιαστεί μια καλύτερη ευκαιρία απ’ αυτή (για το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ). Το γεγονός ότι δεν κατέλαβε την Αθήνα τον Οκτώβριο, πριν ακόμα φτάσουν οι δυνάμεις του στρατηγού Σκόμπυ, είναι μια τελική απόδειξη της ειλικρίνειας του ΕΑΜ, (….)» (Μ. Γουντχάουζ: «Το Μήλον της Έριδος»).

Να σημειωθεί εδώ ότι το ΚΚΕ, πριν πατήσει εδώ το πόδι του ο Σκόμπυ, το ΚΚΕ είχε δεχτεί να τεθεί ο ΕΛΑΣ υπό τις διαταγές του!

[απελάτης]

Επειδή μέχρι να βάλω εγώ την απάντηση μου, προηγήθηκε άλλος, ο Μεταλληνός, είμαι υποχρεωμένος ν’ αφήσω το απαράδεκτο κείμενο που ανάρτησε κάποιος "επισκέπτης".

[απελάτης]

ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΚΡΙΘΗΚΕ Η ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ

Οι δεξιάτζες και χουντο-δεξιάτζες δεν αγνοούν βέβαια που και πως κρίθηκε η μοίρα η δική μας και των λαών της μεταπολεμικής Ευρώπης. Προτιμούν όμως να σιωπούν και να κατασκευάζουν δικούς τους εξωραϊστικούς μύθους. Και είναι ευνόητη η τακτική τους, γιατί στου κρεμασμένου το σπίτι δεν μιλάνε για σχοινί. Στην Κατοχή υπήρξαν τσιράκια των κατακτητών. Συνεργαζόντουσαν μαζί τους ενάντια στον ΕΛΑΣ. Στη συνέχεια έγιναν ξανά τσιράκια των Εγγλέζων, οι οποίοι από αδυναμία έκαναν «πάσα» την χώρα μας στα νέα αφεντικά του δυτικού κόσμου, στους Αμερικάνους. Προτεκτοράτο ήμασταν και προτεκτοράτο μείναμε, αλλά με νέο επικυρίαρχο. Οι δεξιάτζες έχουν την κύρια ευθύνη για το σημερινό μας χάλι. Δεν θα τα κατάφερναν όμως δίχως την βοήθεια των ξεπουλημένων κουκουέδων ηγετών.

Αν έχουν ξεχάσει μερικές αλήθειες, ας τις θυμίσουμε, για να τις μάθουν και οι νεότεροι που ίσως τις αγνοούν.

Μόλο που στην Τεχεράνη, το 1943, είχε γίνει ο πρώτος διακανονισμός για τις «σφαίρες επιρροής» και είχαν πραγματοποιηθεί διάφορες άλλες συναντήσεις στην Μόσχα, το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον, η τεταμένη και αβέβαιη κατάσταση στα Βαλκάνια και την Ευρώπη το φθινόπωρο του 1944, ανησυχεί σοβαρά τον Τσόρτσιλ. Γι’ αυτό αισθάνεται την ανάγκη μιας ακόμα προσωπικής συνάντησης με τον Στάλιν, «τον οποίο είχα να δω από την Τεχεράνη και με τον οποίο, παρά την τραγωδία της Βαρσοβίας, αισθάνθηκα νέους δεσμούς μετά την επιτυχημένη έναρξη της επιχείρησης «Όβερλορντ» (Τσόρτσιλ : «Απομνημονεύματα»).

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις 9 Οκτώβρη 1944 στο Κρεμλίνο της Μόσχας. Εκτός από τον Τσόρτσιλ και τον Στάλιν, μετείχαν ο Μολότωφ, ο Ήντεν, και ο ταγματάρχης Μπήρσε και ο Παυλώφ σαν μεταφραστές.

«Η στιγμή είναι κατάλληλη για “μπίζνες,” είπα (διηγείται ο Τσόρτσιλ). Ας ταχτοποιήσουμε τις υποθέσεις μας στα Βαλκάνια. Ο στρατός σου είναι στη Ρουμανία και την Βουλγαρία. Εκεί έχουμε συμφέροντα, αποστολές και πράκτορες. Ας μην αφήσουμε να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις για μικροπράγματα. Όσον αφορά την Βρετανία και τη Ρωσία, πως θα σου φαινόταν να έχεις εσύ 90% επικράτηση στη Ρουμανία, εμείς 90% επιρροή στην Ελλάδα και να το πάμε 50-50 στην Γιουγκοσλαβία;
Ενώ αυτά μεταφραζόντουσαν, έγραψα σε μισό φύλο χαρτί:

Ρουμανία:
Ρωσία 90%
Οι άλλοι 10%

Ελλάδα:
Μ. Βρετανία 90%
(σε συμφωνία με
Τις ΗΠΑ)
Ρωσία 10%

Γιουγκοσλαβία: 50-50%

Ουγγαρία: 50-50%

Βουλγαρία:
Ρωσία 75%
Οι άλλοι 25%

Τόσπρωξα πάνω στο τραπέζι προς τον Στάλιν, που στο μεταξύ είχε ακούσει τη μετάφραση. Έγινε μια μικρή παύση. Μετά πήρε το μπλε μολύβι του έκανε ένα “ν” πάνω στο χαρτί, και το πέρασε πίσω σε μας. Όλα ταχτοποιήθηκαν σε λιγότερο χρόνο απ’ όσο χρειάστηκε να γραφτούν.

Βέβαια, εδώ και πολύν καιρό είχαμε σκεφτεί τις θέσεις μας. Αλλά όλα αυτά είταν μόνο άμεσες ταχτοποιήσεις για τον πόλεμο. Τα μεγαλύτερα ζητήματα και οι δυο πλευρές τα φυλάγαμε για τη στιγμή που θα φτάναμε στην τράπεζα της ειρήνης, όταν ο πόλεμος θα είχε κερδηθεί.

Μετά απ’ αυτό έγινε μια μικρή σιωπή. Το μολυβωμένο χαρτί κείτονταν στο κέντρο του τραπεζιού. Τελικά, είπα: «Δεν θα φαινόταν μάλλον κυνικό αν γινόταν γνωστό ότι έχουμε ξεμπερδέψει μ’ αυτά τα ζητήματα, που αφορούν τη μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων μ’ ένα τόσο πρόχειρο τρόπο; Ας το κάψουμε το χαρτί, “Όχι, κράτησε το”, απάντησε ο Στάλιν».

[Επισκέπτης]

αυτά είναι το ΕΔΕΣ έχει;

http://www.youtube.com/watch?v=nl7BADWR2eg


http://www.youtube.com/watch?v=R0Mdo02Cq5o&feature=related


http://www.youtube.com/watch?v=brEjtzR--h4

[Nikoss]

Πραγματικά καταντάει βαρετό να λέμε τα ίδια και τα ίδια και μάλιστα σε ανθρώπους που είχαν πειστεί ότι υπάρχει κομμουνιστικός κίνδυνος. Το έχουμε εξηγήσει πολλές φορές θα το εξηγήσουμε ακόμα μία...

Για να νικήσει η επανάσταση τότε, θα έπρεπε να νικηθεί ο σταλινισμός πρώτα-πρώτα, όμως ο σταλινισμός αντίθετα ήτανε καβάλα στα ένοπλα επαναστατικά κινήματα, αυτά λοιπόν τα επαναστατικά κινήματα έπρεπε πρώτ’ απ’ όλα να πολεμήσουν την ηγεσία τους, που ενώ νόμιζαν ότι τους οδηγούσε σε μια περήφανη νίκη, στην ουσία ήθελε να τα ξεπουλήσει...

Το πώς και πόσο κυνικά, τα ξεπούλησε ο ίδιος ο Στάλιν αναφέρθηκε πιο πάνω, εδώ στην Ελλάδα κάνανε ότι μπορούσαν για να χάσουν μια παρτίδα που ήδη είχαν κερδίσει...

Αν κέρδιζε το αντάρτικο εδώ, μιας και θα κέρδιζε ενάντια στον σταλινισμό, θα σήμαινε πως ήδη βάδιζαν προς την αποκαθήλωση του, παγκόσμια πιά...

Αν εμείς τους βρίζουμε -για την ηγεσία μιλάμε πάντα- είναι ακριβώς γι’ αυτό, γιατί προδώσανε τον Ελληνικό λαό και μας έχουν καταδικάσει να ζούμε την βαρβαρότητα του σήμερα...

Τώρα ο σταλινισμός έχει ήδη ηττηθεί, ιστορικά, αλλά και στις συνειδήσεις του απλού λαού, που αύριο θα αναγκαστεί να παλέψει για τα δίκια του ξανά, για άλλη μια φορά και αυτήν τη φορά θα χρειαστεί μια καινούρια ηγεσία, ένα νέο πραγματικά επαναστατικό κόμμα, μιας και το προηγούμενο έχει παραπεταχτεί στον κάλαθο της ιστορίας...