patari.org

[vngelis]

‼️Η συντριπτική πλειοψηφία της Ρωσικής κοινωνίας, 35 χρόνια μετά, επιμένει:
- ?? Ιστορικό λάθος η καταστροφή του Σοσιαλισμού και της ΕΣΣΔ! Δεν ήταν αναπόφευκτη, αλλά προδοσία!
- ?? Το 61 % θα υποστηρίξει την “αναβίωσή” τους, αν γινόταν σήμερα δημοψήφισμα!

Εντυπωσιακά τα ευρήματα της πανρωσικής έρευνας/δημοσκόπησης που δημοσιεύτηκε σήμερα από το ρωσικό Ινστιτούτο VTsiom (?που δεν το λες και… φιλοσοβιετικό!)

Ολόκληρη η έρευνα και οι πίνακες εδώ: Back in USSR
https://wciom.ru/analytical-reviews/analiticheskii-obzor/back-in-ussr

Αντιγράφω από την εισαγωγική παρουσίαση της έρευνας:
“Στις 17 Μαρτίου 1991, διεξήχθη δημοψήφισμα για τη διατήρηση της ΕΣΣΔ, στο οποίο το 76,4% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ της διατήρησης της Σοβιετικής Ένωσης. Παρά την υψηλή προσέλευση (80%) και την πλειοψηφία των ψήφων, η χώρα κατέρρευσε τον Δεκέμβριο του 1991.

➡️ Τριάντα πέντε χρόνια μετά από αυτά τα ιστορικά γεγονότα, η πλειοψηφία των Ρώσων λυπάται για την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και πιστεύει ότι θα μπορούσε να είχε αποτραπεί.
Στα μάτια των συμπολιτών μας, αυτό είναι περισσότερο ένα ιστορικό λάθος παρά μια φυσική συνέπεια.

➡️ Ωστόσο, από το 1998, η κοινή γνώμη για το θέμα αυτό παρέμεινε σχετικά σταθερή:
- τα χρόνια περνούν και η εκτίμησή τους για αυτά τα γεγονότα παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητη:

? Εάν σήμερα διεξαγόταν δημοψήφισμα για τη διατήρηση της ΕΣΣΔ, πώς θα απαντούσατε στην ακόλουθη ερώτηση: "Θεωρείτε απαραίτητη τη διατήρηση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών ως ανανεωμένης ομοσπονδίας ισότιμων κυρίαρχων δημοκρατιών, στην οποία τα δικαιώματα και οι ελευθερίες ενός ατόμου οποιασδήποτε εθνικότητας θα είναι πλήρως κατοχυρωμένα;"
• 61% – ναι
• 19% – όχι
• 20% – δυσκολεύονται να απαντήσουν (το 2021, ήταν 8%)

? Το 57% των Ρώσων μετανιώνουν για την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.
Το 29% δεν το μετανιώνει.

✔️ Όσοι γεννήθηκαν μετά το 1990 ως επί το πλείστον απαντούν “δεν είχα ζήσει τότε” παρόλο που το μεγαλύτερο κομμάτι ΚΑΙ αυτής της γενιάς “λυπάται για τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης”.
Αλλά όσοι γεννήθηκαν νωρίτερα – σχεδόν όλοι το μετανιώνουν (το ποσοστό είναι πάνω από 72% και μεταξύ των Ρώσων άνω των 60 ετών, που γεννήθηκαν πριν το 1947 – σχεδόν 80%).

? Το 57% λέει ότι η κατάρρευση της ΕΣΣΔ θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Το 37% πιστεύει ότι ήταν αναπόφευκτη.”

[vngelis]

https://vnnews.ru/chuzhecarstvie-zagovorit-raspad-st/

«Ξενόφερτη ηγεμονία (ή Ξένη Βασιλεία» - να μιλήσουμε για τη διάλυση της χώρας.

Η συγγραφέας Κιάνα Νικολάεβα, κάνει μια πρώτη παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ζαχάρ Πριλέπιν:

“Ο Ζαχάρ Πριλέπιν κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ξενόφερτη ηγεμονία (ή Ξένη Βασιλεία)».

Ξεκινά με μια τρομακτική φράση: «Σε αυτό το βιβλίο προσπαθώ να μιλήσω για τη διάλυση της χώρας μας».
Ίσως κάποιος κατηγορήσει τον συγγραφέα για “μάντη κακών”, αλλά σίγουρα όχι εγώ.

Ο Πριλέπιν δεν είναι απλώς μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος, συγγραφέας λογοτεχνικής πεζογραφίας και σοβαρών λογοτεχνικών μελετών.
Είναι οραματιστής.
Όπως αρμόζει σε Ρώσο συγγραφέα.
Η κατανόηση της πορείας που ακολουθεί η Πατρίδα μας (συγγνώμη για τον ακούσιο πατριωτισμό) είναι η ουσία κάθε εθνικής λογοτεχνίας. Και ειδικά σε δύσκολες εποχές.

Ο Πριλέπιν είναι εξαιρετικά ευαίσθητος σε ένα από τα πιο σημαντικά και επώδυνα ζητήματα για τον άνθρωπο – την ταυτότητα, τον αυτοπροσδιορισμό.
«Η ρωσικότητα είναι ένα τρυφερό, λεπτό, ευαίσθητο αίσθημα. Δεν πρέπει να το φορτώνει κανείς στον λαιμό του σαν κολάρο. Ο φυσιολογικός Ρώσος ζει με αυτό το συναίσθημα εκούσια – είναι πιο λεπτό από τρίχα και αποτελεί το πιο σημαντικό φυλαχτό», γράφει υπέροχα στο νέο του βιβλίο, και αυτή η κατανόηση μου αρέσει πολύ.

Φαίνεται πως με το βιβλίο «Ξενόφερτη ηγεμονία/Ξένη Βασιλεία» ο Πριλέπιν συνομιλεί με τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι μετά από ενάμιση αιώνα.

Το 1860 ο Ντοστογιέφσκι δημοσιεύει το διάσημο λεγόμενο «μανιφέστο της πατριωτικής σχολής», όπου λέει ότι δεν μπορούμε πλέον να προστατευτούμε από την ανθρωπότητα με κινέζικα τείχη, και προφητεύει με σεβασμό ότι ο χαρακτήρας της μελλοντικής δραστηριότητας των Ρώσων πρέπει να είναι απόλυτα ανθρωπιστικός.

Ο Πριλέπιν το 2026, κοιτάζοντας την σοβιετική περίοδο της ιστορίας της Ρωσίας, επιβεβαιώνει την κλασική άποψη:
⁃ ναι, η ρωσική σοβιετική ιδέα είναι ανθρωπιστική και τον 20ό αιώνα άλλαξε τον κόσμο.
⁃ Ναι, δεν πρέπει να απομονωνόμαστε από όλη την ανθρωπότητα,
⁃ να σταματήσουμε να εστιάζουμε μανιωδώς στην Δυτική Ευρώπη: οι Ρώσοι πρέπει να στραφούν ξανά προς τον «παγκόσμιο Νότο», στον τεράστιο χάρτη του κόσμου που κρέμασαν οι μπολσεβίκοι στον τοίχο.

Ποιοι είμαστε;
Τι μας συνέβη;
Πού πηγαίνουμε;
Τι θέλουμε;
– αυτά είναι τα βασικά σημεία και το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των αιώνιων συζητήσεων στη Ρωσία.

Εάν στην εποχή του Ντοστογιέφσκι η συζήτηση γινόταν μεταξύ των υποθετικών δυτικιστών και πατριωτών, στη σημερινή εποχή της μετα-αλήθειας, των ψευδών και των πληροφοριακών-γνωστικών πολέμων, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα.
Ο Πριλέπιν διακρίνει τρεις ιδεολογίες που ανταγωνίζονται σήμερα στη Ρωσία:
◦ τη φιλελεύθερη-αστική ή δυτικιστική,
◦ τη αριστερή-σοσιαλιστική, δηλαδή κομμουνιστική,
◦ και τη δεξιά-μοναρχική, δηλαδή εθνικιστική.
Την πιο επικίνδυνη, που μπορεί να διαλύσει τη Ρωσία, την ορίζει ως την ιδεολογία που παρουσιάζεται ως “ρωσικός εθνικισμός” αλλά δεν είναι τέτοιος:
«Πιστεύω όλο και λιγότερο στον ιδεαλισμό των φορέων των λευκοφρουριακών και μοναρχικών ιδεών», γράφει ο Ζαχάρ Πριλέπιν για τους ιδεολόγους και ηγέτες της κοινής γνώμης που εκπροσωπούν αυτή την πολιτική πτέρυγα.
Πιστεύει ότι ο χυδαίος, αδιάλλακτος και ψευδής δήθεν εθνικιστής είναι ένα φαινόμενο όχι τυχαίο ή αυθόρμητο, αλλά ένα αποτελεσματικό γνωστικό εργαλείο για τη διάλυση της χώρας, που χρησιμοποιείται τόσο από εσωτερικούς όσο και από εξωτερικούς εχθρούς της Ρωσίας.

Ίσως η κεντρική ιδέα ολόκληρου του βιβλίου είναι ο πυρήνας του Πριλέπιν για την πλήρη αποδοχή ολόκληρης της ρωσικής ιστορίας με όλες τις περιόδους, τις προσωπικότητες, τις τραγωδίες και τα επιτεύγματά της. «Δεν μου αρέσει η ακραία συμπεριφορά. Θα ήθελα να διαπραγματευτώ. Θα ήθελα να δω την ιστορία της Ρωσίας ως ενιαία και αδιαίρετη – ειδωλολατρική, ορθόδοξη, αυτοκρατορική, σοβιετική, μετασοβιετική».
Εγώ, λέει ο Πριλέπιν, είμαι έτοιμος να τιμήσω τη μνήμη τόσο των Ρώσων αυτοκρατόρων όσο και των λευκοφρουριακών συγγραφέων, αλλά είναι οι νέοι μοναρχικοί έτοιμοι να σταματήσουν τις επιθέσεις σε όλη τη σοβιετική κληρονομιά;…
? Συνεχίζεται

[vngelis]

? 2ο μέρος - συνέχεια του προηγούμενου

…Πράγματι, στην αρχή του Σοβιετικού Στρατιωτικού Συμβουλίου, ο Πριλέπεν ήταν ένας από τους εμπνευστές της υπογραφής της «Συμφωνίας της Ντάρια Ντούγκινα», μιας συνθήκης συμφιλίωσης και ενός είδους συμφώνου μη επίθεσης μεταξύ όλων των πατριωτικών δυνάμεων της χώρας. Υποστήριξε ότι δεν ήταν καιρός να μαλώνουν και να κατηγορούν ο ένας τον άλλον όταν η καταστροφή ήταν κοντά. Η συμφωνία απέτυχε και η ποσότητα του αντισοβιετικού υλικού στα μέσα ενημέρωσης έχει αυξηθεί εκθετικά τα τελευταία δύο χρόνια. Ο Ζαχάρ Πριλέπεν πιστεύει ότι αυτό δεν είναι τυχαίο.

Η σοβιετική περίοδος της ρωσικής ιστορίας, την οποία διασύρουν οι νεομοναρχικοί, είναι σημαντική σε πολλά επίπεδα.
Ο Πριλεπίν ξεκινά με ένα προσωπικό επίπεδο. Η συντριπτική πλειοψηφία του ενήλικου πληθυσμού της χώρας, όπως και ο ίδιος ο Ζαχάρ Πριλεπίν, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σοβιετική Ένωση.
Η παιδική ηλικία και η νεότητα εκατομμυρίων πολιτών μας συνδέονται με αυτήν την εποχή και όλα τα χαρακτηριστικά της. Οι παρελάσεις, οι κόκκινες σημαίες και τα σχολικά ποιήματα για τον Λένιν είναι για πολλούς κάτι περισσότερο από απλές παγίδες σοβιετικής προπαγάνδας. αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των παιδικών αναμνήσεων και της νοσταλγίας. Οι επιθετικές επιθέσεις στο «Σοβιετικό κόσμο» εκλαμβάνονται ως προσωπική προσβολή.

Το επόμενο επίπεδο είναι η δικαιοσύνη, μία από τις θεμελιώδεις αξίες μας, όπως αποδεικνύεται από τις δημοσκοπήσεις. Επομένως, η ονομασία του αεροδρομίου του Μούρμανσκ από το όνομα του Νικολάου Β' είναι επιτρεπτή, αλλά η επιστροφή του μνημείου Ντζερζίνσκι στην πλατεία Λουμπιάνκα δεν είναι;
Ακόμα και όταν όλες οι υπηρεσίες ασφαλείας είναι υπέρ;
Και γιατί συμβαίνει αυτό;

Το τρίτο επίπεδο είναι η προγονική μνήμη. Η συζήτηση για το παρελθόν της χώρας είναι ατελής χωρίς τις σκιές αξέχαστων προγόνων.
Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος δεν είναι ένα κεφάλαιο σε ένα σχολικό βιβλίο. Είναι «ο παππούς μου έφτασε στη Βαρσοβία» και «η γιαγιά μου εργαζόταν ως νοσοκόμα σε νοσοκομείο». Ο συγγραφέας τονίζει επανειλημμένα την κοινωνική, ακόμη και την εθνική καταγωγή των σύγχρονων αντισοβιετικών προσωπικοτήτων. Για κάποιο λόγο, συχνά αποδεικνύεται ότι οι παππούδες εκείνων που καταγγέλλουν την «αιματηρή KGB» - ελίτ της Μόσχας από οικογένειες νομενκλατούρα, όπως τους αποκαλεί ο συγγραφέας - εργάστηκαν στην ίδια ακριβώς NKVD, ήταν εξέχοντες κομματικοί απαράτσικ και συχνά είχαν επώνυμα που δεν ήταν ρωσικά.

Ένας ιδιαίτερα διαδεδομένος μύθος, τον οποίο ο Πριλέπεν καταρρίπτει, είναι η κοινή γενίκευση ότι η Επανάσταση του 1917 πραγματοποιήθηκε από Εβραίους. Καθώς και το ζήτημα της σχέσης μεταξύ της σοβιετικής εξουσίας και των θρησκευτικών δογμάτων, το οποίο συχνά παρουσιάζεται με υπερβολικά μονόπλευρο και κατηγορηματικό τρόπο. Και, μαζί με αυτό, το ολέθριο ψέμα ότι «ο Λένιν εφηύρε την Ουκρανία».

Ο Πριλεπίν προσπαθεί να καταλάβει γιατί ένας αδιαπέραστος αντισοβιετισμός είναι ένα τόσο αμετάβλητο χαρακτηριστικό του σύγχρονου εθνικιστή. Παρά όλες τις αποτυχίες και τις τραγωδίες, τα λάθη και τα αδέξια, υπεράνθρωπα επιτεύγματα σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιτεύχθηκαν αδιανόητα επιστημονικά και πολιτιστικά ύψη και η παραμέλησή τους δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από τύφλωση.

Ο Πριλεπίν υποστηρίζει ότι όσοι κινούν τις μαριονέτες του εθνικισμού έχουν δύο στόχους: -να νομιμοποιήσουν τους εθνικιστές ως τους κύριους κληρονόμους της ρωσικής μοναρχικής παράδοσης και ως τους κύριους φορείς της χριστιανικής ιδέας στη Ρωσία. Έτσι, ο εθνικισμός θα λειτουργήσει ως θεματοφύλακας της αναδιανομής της περιουσίας του 1991.

Ο παραλογισμός τέτοιων στόχων πηγάζει από την αυτοκρατορική φύση της ρωσικής μοναρχίας. Οι Ρώσοι μονάρχες είναι γαιοσυλλέκτες, γράφει ο Πριλεπίν. «Η ρωσική μοναρχία ήταν ασυνήθιστα πεισματάρα στην επιθυμία της να αυξήσει την ακμάζουσα πολυπλοκότητα της αυτοκρατορίας». Μόνο διατηρώντας τις παραδόσεις, τον πολιτισμό και τις γλώσσες των λαών που απορροφήθηκαν στη μεγαλύτερη Ρωσία, το κράτος έγινε ισχυρότερο και πλουσιότερο.”

? Συνεχίζεται

[vngelis]

? 3ο μέρος - Συνέχεια και τέλος

…Τι είδους μαριονετίστες είναι αυτοί, ρωτάτε;
Ο Πριλεπίν τους περιγράφει γλαφυρά ως εξής: «Εν τω μεταξύ, πίσω από τα παρασκήνια, κάθεται ο Άλμπερτ Σολομονόβιτς Λιουμπιρούσοφ, τοπικός νομοθέτης, υπουργικός σύμβουλος και ιδιοκτήτης αθλητικού συλλόγου, με αμερικανικά, βρετανικά, ισραηλινά και ουκρανικά διαβατήρια στην τσέπη του, γελώντας».

Ο συγγραφέας μας ζητά να κοιτάξουμε πίσω στην Ουκρανία, η οποία έχει ήδη διαπράξει κάθε πιθανό ιστορικό λάθος και θα έπρεπε, θεωρητικά, να μας διδάξει τουλάχιστον κάτι.
Πώς προέκυψε εκεί ο εθνικισμός (και τι Μπαντεριστές! Ένα σωρό περιθωριακά, μην δίνετε σημασία!) – και τι τραγωδία προκάλεσε.

Η πτώση του Λένιν οδηγεί στην κατάρρευση του κοινωνικού κράτους. Ο αντισοβιετισμός οδηγεί πάντα στη Ρωσοφοβία.
Και αυτό είναι το τέταρτο επίπεδο κατανόησης του προβλήματος.

Εν ολίγοις, στο βιβλίο του ο Πριλέπεν αντιμετωπίζει ταυτόχρονα
•την εθνική αμνησία,
• την πολιτική τύφλωση,
• τη φιλελεύθερη μυωπία και
• την ισχιαλγία της χώρας, που την εμποδίζει να στραφεί προς την Αφρική, την Ινδία, τη Βόρεια Κορέα και τη ΛΔ Κίνας.

Εδώ υπάρχουν πολλά ιστορικά πορτρέτα και πολιτικά τοπία, ανελέητες αξιολογήσεις και σαφείς ορισμούς, προσωπικές αναμνήσεις και ιστορικές αναφορές, εδώ είναι η δυσαρέσκεια για τη χώρα και η υπερηφάνεια για την Πατρίδα.

Διαβάστε το.”

[vngelis]

https://vnnews.ru/chuzhecarstvie-zagovorit-raspad-st/

«Ξενόφερτη ηγεμονία (ή Ξένη Βασιλεία» - να μιλήσουμε για τη διάλυση της χώρας.

Η συγγραφέας Κιάνα Νικολάεβα, κάνει μια πρώτη παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ζαχάρ Πριλέπιν:

“Ο Ζαχάρ Πριλέπιν κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ξενόφερτη ηγεμονία (ή Ξένη Βασιλεία)».

Ξεκινά με μια τρομακτική φράση: «Σε αυτό το βιβλίο προσπαθώ να μιλήσω για τη διάλυση της χώρας μας».
Ίσως κάποιος κατηγορήσει τον συγγραφέα για “μάντη κακών”, αλλά σίγουρα όχι εγώ.

Ο Πριλέπιν δεν είναι απλώς μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος, συγγραφέας λογοτεχνικής πεζογραφίας και σοβαρών λογοτεχνικών μελετών.
Είναι οραματιστής.
Όπως αρμόζει σε Ρώσο συγγραφέα.
Η κατανόηση της πορείας που ακολουθεί η Πατρίδα μας (συγγνώμη για τον ακούσιο πατριωτισμό) είναι η ουσία κάθε εθνικής λογοτεχνίας. Και ειδικά σε δύσκολες εποχές.

Ο Πριλέπιν είναι εξαιρετικά ευαίσθητος σε ένα από τα πιο σημαντικά και επώδυνα ζητήματα για τον άνθρωπο – την ταυτότητα, τον αυτοπροσδιορισμό.
«Η ρωσικότητα είναι ένα τρυφερό, λεπτό, ευαίσθητο αίσθημα. Δεν πρέπει να το φορτώνει κανείς στον λαιμό του σαν κολάρο. Ο φυσιολογικός Ρώσος ζει με αυτό το συναίσθημα εκούσια – είναι πιο λεπτό από τρίχα και αποτελεί το πιο σημαντικό φυλαχτό», γράφει υπέροχα στο νέο του βιβλίο, και αυτή η κατανόηση μου αρέσει πολύ.

Φαίνεται πως με το βιβλίο «Ξενόφερτη ηγεμονία/Ξένη Βασιλεία» ο Πριλέπιν συνομιλεί με τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι μετά από ενάμιση αιώνα.

Το 1860 ο Ντοστογιέφσκι δημοσιεύει το διάσημο λεγόμενο «μανιφέστο της πατριωτικής σχολής», όπου λέει ότι δεν μπορούμε πλέον να προστατευτούμε από την ανθρωπότητα με κινέζικα τείχη, και προφητεύει με σεβασμό ότι ο χαρακτήρας της μελλοντικής δραστηριότητας των Ρώσων πρέπει να είναι απόλυτα ανθρωπιστικός.

Ο Πριλέπιν το 2026, κοιτάζοντας την σοβιετική περίοδο της ιστορίας της Ρωσίας, επιβεβαιώνει την κλασική άποψη:
⁃ ναι, η ρωσική σοβιετική ιδέα είναι ανθρωπιστική και τον 20ό αιώνα άλλαξε τον κόσμο.
⁃ Ναι, δεν πρέπει να απομονωνόμαστε από όλη την ανθρωπότητα,
⁃ να σταματήσουμε να εστιάζουμε μανιωδώς στην Δυτική Ευρώπη: οι Ρώσοι πρέπει να στραφούν ξανά προς τον «παγκόσμιο Νότο», στον τεράστιο χάρτη του κόσμου που κρέμασαν οι μπολσεβίκοι στον τοίχο.

Ποιοι είμαστε;
Τι μας συνέβη;
Πού πηγαίνουμε;
Τι θέλουμε;
– αυτά είναι τα βασικά σημεία και το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των αιώνιων συζητήσεων στη Ρωσία.

Εάν στην εποχή του Ντοστογιέφσκι η συζήτηση γινόταν μεταξύ των υποθετικών δυτικιστών και πατριωτών, στη σημερινή εποχή της μετα-αλήθειας, των ψευδών και των πληροφοριακών-γνωστικών πολέμων, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα.
Ο Πριλέπιν διακρίνει τρεις ιδεολογίες που ανταγωνίζονται σήμερα στη Ρωσία:
◦ τη φιλελεύθερη-αστική ή δυτικιστική,
◦ τη αριστερή-σοσιαλιστική, δηλαδή κομμουνιστική,
◦ και τη δεξιά-μοναρχική, δηλαδή εθνικιστική.
Την πιο επικίνδυνη, που μπορεί να διαλύσει τη Ρωσία, την ορίζει ως την ιδεολογία που παρουσιάζεται ως “ρωσικός εθνικισμός” αλλά δεν είναι τέτοιος:
«Πιστεύω όλο και λιγότερο στον ιδεαλισμό των φορέων των λευκοφρουριακών και μοναρχικών ιδεών», γράφει ο Ζαχάρ Πριλέπιν για τους ιδεολόγους και ηγέτες της κοινής γνώμης που εκπροσωπούν αυτή την πολιτική πτέρυγα.
Πιστεύει ότι ο χυδαίος, αδιάλλακτος και ψευδής δήθεν εθνικιστής είναι ένα φαινόμενο όχι τυχαίο ή αυθόρμητο, αλλά ένα αποτελεσματικό γνωστικό εργαλείο για τη διάλυση της χώρας, που χρησιμοποιείται τόσο από εσωτερικούς όσο και από εξωτερικούς εχθρούς της Ρωσίας.

Ίσως η κεντρική ιδέα ολόκληρου του βιβλίου είναι ο πυρήνας του Πριλέπιν για την πλήρη αποδοχή ολόκληρης της ρωσικής ιστορίας με όλες τις περιόδους, τις προσωπικότητες, τις τραγωδίες και τα επιτεύγματά της. «Δεν μου αρέσει η ακραία συμπεριφορά. Θα ήθελα να διαπραγματευτώ. Θα ήθελα να δω την ιστορία της Ρωσίας ως ενιαία και αδιαίρετη – ειδωλολατρική, ορθόδοξη, αυτοκρατορική, σοβιετική, μετασοβιετική».
Εγώ, λέει ο Πριλέπιν, είμαι έτοιμος να τιμήσω τη μνήμη τόσο των Ρώσων αυτοκρατόρων όσο και των λευκοφρουριακών συγγραφέων, αλλά είναι οι νέοι μοναρχικοί έτοιμοι να σταματήσουν τις επιθέσεις σε όλη τη σοβιετική κληρονομιά;…
? Συνεχίζεται

[vngelis]

? 2ο μέρος - συνέχεια του προηγούμενου

…Πράγματι, στην αρχή του Σοβιετικού Στρατιωτικού Συμβουλίου, ο Πριλέπεν ήταν ένας από τους εμπνευστές της υπογραφής της «Συμφωνίας της Ντάρια Ντούγκινα», μιας συνθήκης συμφιλίωσης και ενός είδους συμφώνου μη επίθεσης μεταξύ όλων των πατριωτικών δυνάμεων της χώρας. Υποστήριξε ότι δεν ήταν καιρός να μαλώνουν και να κατηγορούν ο ένας τον άλλον όταν η καταστροφή ήταν κοντά. Η συμφωνία απέτυχε και η ποσότητα του αντισοβιετικού υλικού στα μέσα ενημέρωσης έχει αυξηθεί εκθετικά τα τελευταία δύο χρόνια. Ο Ζαχάρ Πριλέπεν πιστεύει ότι αυτό δεν είναι τυχαίο.

Η σοβιετική περίοδος της ρωσικής ιστορίας, την οποία διασύρουν οι νεομοναρχικοί, είναι σημαντική σε πολλά επίπεδα.
Ο Πριλεπίν ξεκινά με ένα προσωπικό επίπεδο. Η συντριπτική πλειοψηφία του ενήλικου πληθυσμού της χώρας, όπως και ο ίδιος ο Ζαχάρ Πριλεπίν, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σοβιετική Ένωση.
Η παιδική ηλικία και η νεότητα εκατομμυρίων πολιτών μας συνδέονται με αυτήν την εποχή και όλα τα χαρακτηριστικά της. Οι παρελάσεις, οι κόκκινες σημαίες και τα σχολικά ποιήματα για τον Λένιν είναι για πολλούς κάτι περισσότερο από απλές παγίδες σοβιετικής προπαγάνδας. αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των παιδικών αναμνήσεων και της νοσταλγίας. Οι επιθετικές επιθέσεις στο «Σοβιετικό κόσμο» εκλαμβάνονται ως προσωπική προσβολή.

Το επόμενο επίπεδο είναι η δικαιοσύνη, μία από τις θεμελιώδεις αξίες μας, όπως αποδεικνύεται από τις δημοσκοπήσεις. Επομένως, η ονομασία του αεροδρομίου του Μούρμανσκ από το όνομα του Νικολάου Β' είναι επιτρεπτή, αλλά η επιστροφή του μνημείου Ντζερζίνσκι στην πλατεία Λουμπιάνκα δεν είναι;
Ακόμα και όταν όλες οι υπηρεσίες ασφαλείας είναι υπέρ;
Και γιατί συμβαίνει αυτό;

Το τρίτο επίπεδο είναι η προγονική μνήμη. Η συζήτηση για το παρελθόν της χώρας είναι ατελής χωρίς τις σκιές αξέχαστων προγόνων.
Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος δεν είναι ένα κεφάλαιο σε ένα σχολικό βιβλίο. Είναι «ο παππούς μου έφτασε στη Βαρσοβία» και «η γιαγιά μου εργαζόταν ως νοσοκόμα σε νοσοκομείο». Ο συγγραφέας τονίζει επανειλημμένα την κοινωνική, ακόμη και την εθνική καταγωγή των σύγχρονων αντισοβιετικών προσωπικοτήτων. Για κάποιο λόγο, συχνά αποδεικνύεται ότι οι παππούδες εκείνων που καταγγέλλουν την «αιματηρή KGB» - ελίτ της Μόσχας από οικογένειες νομενκλατούρα, όπως τους αποκαλεί ο συγγραφέας - εργάστηκαν στην ίδια ακριβώς NKVD, ήταν εξέχοντες κομματικοί απαράτσικ και συχνά είχαν επώνυμα που δεν ήταν ρωσικά.

Ένας ιδιαίτερα διαδεδομένος μύθος, τον οποίο ο Πριλέπεν καταρρίπτει, είναι η κοινή γενίκευση ότι η Επανάσταση του 1917 πραγματοποιήθηκε από Εβραίους. Καθώς και το ζήτημα της σχέσης μεταξύ της σοβιετικής εξουσίας και των θρησκευτικών δογμάτων, το οποίο συχνά παρουσιάζεται με υπερβολικά μονόπλευρο και κατηγορηματικό τρόπο. Και, μαζί με αυτό, το ολέθριο ψέμα ότι «ο Λένιν εφηύρε την Ουκρανία».

Ο Πριλεπίν προσπαθεί να καταλάβει γιατί ένας αδιαπέραστος αντισοβιετισμός είναι ένα τόσο αμετάβλητο χαρακτηριστικό του σύγχρονου εθνικιστή. Παρά όλες τις αποτυχίες και τις τραγωδίες, τα λάθη και τα αδέξια, υπεράνθρωπα επιτεύγματα σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιτεύχθηκαν αδιανόητα επιστημονικά και πολιτιστικά ύψη και η παραμέλησή τους δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από τύφλωση.

Ο Πριλεπίν υποστηρίζει ότι όσοι κινούν τις μαριονέτες του εθνικισμού έχουν δύο στόχους: -να νομιμοποιήσουν τους εθνικιστές ως τους κύριους κληρονόμους της ρωσικής μοναρχικής παράδοσης και ως τους κύριους φορείς της χριστιανικής ιδέας στη Ρωσία. Έτσι, ο εθνικισμός θα λειτουργήσει ως θεματοφύλακας της αναδιανομής της περιουσίας του 1991.

Ο παραλογισμός τέτοιων στόχων πηγάζει από την αυτοκρατορική φύση της ρωσικής μοναρχίας. Οι Ρώσοι μονάρχες είναι γαιοσυλλέκτες, γράφει ο Πριλεπίν. «Η ρωσική μοναρχία ήταν ασυνήθιστα πεισματάρα στην επιθυμία της να αυξήσει την ακμάζουσα πολυπλοκότητα της αυτοκρατορίας». Μόνο διατηρώντας τις παραδόσεις, τον πολιτισμό και τις γλώσσες των λαών που απορροφήθηκαν στη μεγαλύτερη Ρωσία, το κράτος έγινε ισχυρότερο και πλουσιότερο.”

? Συνεχίζεται

[vngelis]

? 3ο μέρος - Συνέχεια και τέλος

…Τι είδους μαριονετίστες είναι αυτοί, ρωτάτε;
Ο Πριλεπίν τους περιγράφει γλαφυρά ως εξής: «Εν τω μεταξύ, πίσω από τα παρασκήνια, κάθεται ο Άλμπερτ Σολομονόβιτς Λιουμπιρούσοφ, τοπικός νομοθέτης, υπουργικός σύμβουλος και ιδιοκτήτης αθλητικού συλλόγου, με αμερικανικά, βρετανικά, ισραηλινά και ουκρανικά διαβατήρια στην τσέπη του, γελώντας».

Ο συγγραφέας μας ζητά να κοιτάξουμε πίσω στην Ουκρανία, η οποία έχει ήδη διαπράξει κάθε πιθανό ιστορικό λάθος και θα έπρεπε, θεωρητικά, να μας διδάξει τουλάχιστον κάτι.
Πώς προέκυψε εκεί ο εθνικισμός (και τι Μπαντεριστές! Ένα σωρό περιθωριακά, μην δίνετε σημασία!) – και τι τραγωδία προκάλεσε.

Η πτώση του Λένιν οδηγεί στην κατάρρευση του κοινωνικού κράτους. Ο αντισοβιετισμός οδηγεί πάντα στη Ρωσοφοβία.
Και αυτό είναι το τέταρτο επίπεδο κατανόησης του προβλήματος.

Εν ολίγοις, στο βιβλίο του ο Πριλέπεν αντιμετωπίζει ταυτόχρονα
•την εθνική αμνησία,
• την πολιτική τύφλωση,
• τη φιλελεύθερη μυωπία και
• την ισχιαλγία της χώρας, που την εμποδίζει να στραφεί προς την Αφρική, την Ινδία, τη Βόρεια Κορέα και τη ΛΔ Κίνας.

Εδώ υπάρχουν πολλά ιστορικά πορτρέτα και πολιτικά τοπία, ανελέητες αξιολογήσεις και σαφείς ορισμούς, προσωπικές αναμνήσεις και ιστορικές αναφορές, εδώ είναι η δυσαρέσκεια για τη χώρα και η υπερηφάνεια για την Πατρίδα.

Διαβάστε το.”


«Ξενόφερτη ηγεμονία (ή Ξένη Βασιλεία» - να μιλήσουμε για τη διάλυση της χώρας.

Η συγγραφέας Κιάνα Νικολάεβα, κάνει μια πρώτη παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ζαχάρ Πριλέπιν

[Δεν παει αλλο]

Απο τοτε που αρχισε ο πολεμος στην ουκρανια εντεινονται οι εκαθαρρισεις
https://www.cnn.gr/kosmos/story/538941/rosos-kallitexnis-kai-epikritis-tou-poytin-dolofonithike-stin-polonia
προφανώς απο φιλοδυτικά στοιχεία εντος κ εκτος ρωσιας
https://www.newsbomb.gr/kosmos/story/1741623/mosxa-i-stigmi-pou-anatinazetai-to-aftokinito-rosou-syntagmatarxi-i-emploki-tou-me-ti-wagner.
Ο δε ντουγκιν κανει λογο για πεμπτη φαλαγγα

https://www.pentapostagma.gr/kosmos/rosia/7376399_synagermos-ntoygkin-i-ekti-falagga-prodosias-sampotarei-ti-rosia-ek-ton-eso
Η αληθεια ομως ειναι πιο απλη: Τριαντα τοσα χρονια φιλελευθερης μαφιοζοκρατιας ,εστω κ αν επι πουτιν ειναι αξιοπρεπής, εχουν φερει ανυπολογιστη ζημιά Εκει πρεπει να ψαχτουν οι ρωσοι και να καυαλαβουν οτι το μοντελο αυτο παραγει αναγκαστικά φιλιδυτικους και πέμπτη φαλαγγα και οτι αν δεν το αλλαξουν πανε για διάλυση.Τα καμοανάκια χτυπάνε .

[Εξελιξεις]

Eνω τα δυτικά πλήγματα φτανουν πια σχεδον παντού η νεοφιλελευθερη μαφιοζοκρατια της Ρωσιας προσπαθει να τα βρει με αυτους που απεργαζονται τη διαλυση της χωρας τους σε ενα δηθεν συμβιβασμο.Αν κ υπαρχουν αντιθετες φωνες
https://www.pentapostagma.gr/kosmos/7381126_alexanter-ntoygkin-2026-teleiose-i-prospoiisi-i-rosia-pleon-mahetai-gia-tin-epibiosi
Ο Ντουγκιν βλεπει οτι οσο μερος τγς ρωσικης ελιτ ονειρευεται να ξαναγυρισει στις φιλικες σχεσεις με την δυση για να ζησει το ονειρο του,τοτε η ρωσια κινδυνευει
https://www.pentapostagma.gr/kosmos/rosia/7379782_antarsia-ntoygkin-kata-kremlinoy-epitithetai-stoys-tehnokrates-toy-poytin-kai
Μεγαλα διλληματα για τη ρωσικη ηγεσια; Ρηξη ολικη με τη δυση ή συμβιβασμος; Διαλυση του ουκρανικου κρατους ή απλα κατοχη καποιων εδαφων του κ ειρηνη με δυτικη μεσολαβηση; Ανευ ορων παραδοση της ουκρανιας κ αλλαγη καθεστωτος; Εφτασε το πραγμα σε σταυροδρομι ....

[Obelix]

Για μια ακόμα φορά η επιβουλή της δύσης αναγκάζει το καθεστώς της Ρωσίας (το οποίο ΟΥΔΕΠΟΤΕ έπαψε να φέρει ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΑ στοιχεία από το 1917) να κάνει βήματα ΕΝΑΝΤΙΑ στα (όποια) καπιταλιστικά στοιχεία...

Πούτιν: Το ρωσικό κράτος θα αναλαμβάνει υποδομές που δεν προστατεύονται επαρκώς από ουκρανικές επιθέσεις
_________________
ILS SONT FOUS, CES AMERICAINS!

[Μετεωρη]

Φαινεται οτι κομμάτι της ρωσικης αρχουσας ταξης εχει ακομα ελπιδα οτι μπορει να βρει ενα mondus vivendi με τη δυση και οτι η χωρα τους μπορει να επιβιωσει με ελευθερη οικονομία.Και όλα αυτα ενω βομβαρδιζεται ρωσικο εδαφος με ενεργη συμμετοχη των δυτικων
Για αυτο βλεπουμε ακομα ειδησεις σαν αυτη
https://www.pronews.gr/kosmos/v-poutin-prasino-fos-gia-tin-polisi-tou-30-tou-megalyterou-aerodromiou-tis-mosxas/
Ή διαβαζουμε δηλωσεις που αποδιδουν ολα τα δεινα του σήμερα στην εποχη του υπαρκτού
https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/poutin-ta-dytika-edafi-tis-oukranias-itan-doro-tou-stalin-tha-epistrepsoun-stin-polonia-ouggaria-roumania/
Βεβαια ο κσθενας καταλαβαινει οτι υπαρχουν ρολοι και ο πουτιν ειναι ο συμβιβαστικος ενω ο Μεντβεντεβ ο σκληρός ο οποιος προειδοποιει τους δυτικους
https://news12.gr/2026/08/09/%ce%bc%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b2%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%86-%ce%b7-%ce%b4%cf%85%cf%83%ce%b7-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b8%ce%b1-%ce%be%ce%b5%cf%86%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%b9-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ae/

[Επισκέπτης]

:Η Σοβιετικη τέχνη στην υπηρεσία του λαού.

Ο Πιότρ Πάβλοβιτς Ιλτσένκο, καθηγητής στο Ωδείο της Μόσχας, δίνει παράσταση για στρατιώτες του Νοτίου Μετώπου, το 1942.

Η παράδοση της τόνωσης του ηθικού των στρατιωτών μέσω τραγουδιών ή θεατρικών παραστάσεων ανάγεται στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνη την εποχή, οι καλλιτέχνες μετέβαιναν στο μέτωπο σε μικρές ομάδες, με δική τους πρωτοβουλία. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, θίασοι και καλλιτεχνικά σχήματα δραστηριοποιούνταν σε ολόκληρη τη γραμμή του μετώπου. Μουσικοί, χορευτές, καθώς και καλλιτέχνες του θεάτρου και του τσίρκου, συνόδευαν τον Κόκκινο Στρατό στις σφοδρότερες μάχες, βαδίζοντας μέχρι το Βερολίνο στο πλευρό των στρατευμάτων.

Μια επικίνδυνη τέχνη

Για τους καλλιτέχνες του μετώπου, σκηνές με τη συμβατική έννοια της λέξης ουσιαστικά δεν υπήρχαν. Έδιναν παραστάσεις πάνω σε καρότσες φορτηγών, σε καταφύγια και χαρακώματα, σε δρόμους πόλεων και σε νοσοκομεία. Δεν ήταν πάντα εφικτό να βαφτούν για την παράσταση ή έστω να αλλάξουν ρούχα και να φορέσουν κοστούμι· ορισμένες φορές, οι παραστάσεις γίνονταν ακόμη και τηλεφωνικά — για παράδειγμα, για τους χειριστές επικοινωνιών που δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους. Οι στρατιώτες στο μέτωπο παρακολουθούσαν αναγνώσεις άρθρων εφημερίδων και λογοτεχνικών αποσπασμάτων, θεατρικά έργα και άριες όπερας. Τα προγράμματα των συναυλιών προσαρμόζονταν στις συνθήκες: στην αρχή του πολέμου κυριαρχούσαν τα ηρωικά, εμπνευσμένα έργα, ενώ αργότερα οι κωμωδίες κέρδισαν μεγαλύτερη δημοτικότητα μεταξύ των στρατιωτών. Συνεχώς δημιουργούνταν νέα έργα ειδικά για τους μαχητές. Οι καλλιτέχνες συχνά διακινδύνευαν τη ζωή τους εξίσου με τους στρατιώτες· δεν συλλαμβάνονταν ως αιχμάλωτοι, αλλά θεωρούνταν ιδιαίτερα επικίνδυνοι εχθροί, δεδομένης της θετικής επίδρασης που ασκούσαν στην ετοιμότητα μάχης των στρατευμάτων του Κόκκινου Στρατού.

Ο μεγαλύτερος αριθμός καλλιτεχνικών σχημάτων —περίπου επτακόσια— συγκροτήθηκε στη Μόσχα. Παρά τον τεράστιο κίνδυνο που ενείχε η δουλειά τους, πολλοί από αυτούς τους καλλιτέχνες διατήρησαν ευχάριστες αναμνήσεις γεμάτες ελπίδα από εκείνη την εποχή. Για τους καλλιτέχνες, οι στρατιώτες που υπερασπίζονταν την πατρίδα τους έγιναν το πιο σημαντικό και αγαπημένο κοινό — ένα κοινό που απαιτούσε αίσθημα ευθύνης πολύ μεγαλύτερο από οτιδήποτε βιωνόταν σε καιρό ειρήνης. Η τραγουδίστρια της όπερας Ταμάρα Γιάνκο περιέγραψε ως εξής τις παραστάσεις της για τα στρατεύματα:

«Όλοι ένιωθαν μια απροσδόκητη, χαρούμενη έκρηξη ενέργειας. Η απλή έννοια του "θεάτρου του μετώπου" εξηγούσε την ψυχική μας κατάσταση».

Παρά τη μεγάλη του ηλικία, ο Αλεξάντρ Οστουζέφ —ηθοποιός του Θεάτρου Μάλι— έδινε συχνά παραστάσεις στο μέτωπο. Έλεγε συχνά ότι ακόμη και ο θρίαμβος της ερμηνείας του Οθέλλου του Σαίξπηρ δεν μπορούσε να συγκριθεί με το συναίσθημα ότι ήταν πραγματικά απαραίτητος στους στρατιώτες σε τόσο δύσκολες στιγμές. Επίσης, αντλούσε βαθιά έμπνευση από την ευγνωμοσύνη με την οποία τα στρατεύματα υποδέχονταν τους καλλιτέχνες.

Κούκλες, κλόουν, γυμναστές…
Πέρα από τις παραδοσιακές παραστάσεις, τα στρατεύματα απολάμβαναν μια μεγάλη ποικιλία μοναδικών θεαμάτων. Ακόμη και θίασοι κουκλοθέατρου συμμετείχαν στις καλλιτεχνικές ομάδες που επισκέπτονταν το μέτωπο. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, το Κουκλοθέατρο της Μόσχας ανέβαζε επίκαιρες παραστάσεις για τους στρατιώτες, οι οποίες σατίριζαν τον φασισμό. Δημιουργήθηκε ένα ειδικό πρόγραμμα σάτιρας και παρωδίας για τα στρατεύματα, αν και υπήρχε χώρος και για παραδοσιακά λαϊκά παραμύθια. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης κουκλοθέατρου Γιεβγκένι Σπεράνσκι θυμόταν ότι ο θίασός του ανέβασε τον *Αλαντίν* σχεδόν εκατό φορές κατά τη διάρκεια του πολέμου: «Τα θέματα του απλού παραμυθιού μας —η ευγένεια, το θάρρος και η αγάπη— πέρασαν τη δοκιμασία της φωτιάς».

[Επισκέπτης]

Η παράδοση της τόνωσης του ηθικού των στρατιωτών μέσω τραγουδιών ή θεατρικών παραστάσεων χρονολογείται από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνη την εποχή, καλλιτέχνες σχημάτιζαν μικρούς θιάσους και μετέβαιναν εθελοντικά στα μέτωπα των μαχών. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, καλλιτεχνικά συγκροτήματα δραστηριοποιούνταν σε όλο το μήκος του μετώπου· μουσικοί, χορευτές, καθώς και καλλιτέχνες του θεάτρου και του τσίρκου συνόδευαν τον Κόκκινο Στρατό στις σφοδρότερες μάχες, φτάνοντας μέχρι το Βερολίνο.


Οι παραστάσεις τσίρκου αποτελούσαν ένα ακόμη δημοφιλές είδος ψυχαγωγίας για τα στρατεύματα. Ακροβάτες, κλόουν, ζογκλέρ και άλλοι καλλιτέχνες του τσίρκου συνόδευαν τον Κόκκινο Στρατό μέχρι τη νικηφόρα έκβαση του πολέμου, δίνοντας μάλιστα παραστάσεις στα σκαλιά του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο, στις 9 Μαΐου 1945. Στα συγκροτήματα αυτά συμμετείχαν κορυφαίοι καλλιτέχνες, γνωστοί σε ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση. Ο κλόουν Μιχαήλ Ρουμιάντσεφ —γνωστότερος ως Καραντάς— χρησιμοποιούσε το καλοπροαίρετο χιούμορ του για να βοηθήσει τους στρατιώτες να απομακρύνουν το μυαλό τους από ζοφερές και αγωνιώδεις σκέψεις, έστω και για μια στιγμή. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο θρυλικός αυτός καλλιτέχνης εργαζόταν τόσο στο μέτωπο όσο και στο Τσίρκο της Μόσχας, στη λεωφόρο Τσβετνόι. Μερικές φορές, οι δεξιότητες των καλλιτεχνών του τσίρκου προσέφεραν κάτι περισσότερο από την απλή τόνωση του ηθικού: στην πραγματικότητα, έσωζαν ζωές. Ο καλλιτέχνης Μιχαήλ Τουγκάνοφ πέτυχε ένα κατόρθωμα κατά τη διάρκεια του πολέμου που θα ήταν αδύνατο χωρίς ακροβατικές ικανότητες. Χρησιμοποιώντας την τεχνική «τζιγκιτόβκα» —κατά την οποία ο αναβάτης γέρνει ενώ το άλογο καλπάζει, έτσι ώστε το σώμα του να γίνεται κάθετο στον κορμό του ζώου και ουσιαστικά να εξαφανίζεται από το οπτικό πεδίο στο πλάι— ο Τουγκάνοφ και οι συνεργάτες του πλησίασαν κρυφά τους Γερμανούς στρατιώτες και εξαπέλυσαν αιφνιδιαστική επίθεση. Μέχρι την τελευταία στιγμή, ο εχθρός πίστευε ότι αντιμετώπιζε άλογα χωρίς αναβάτες που κάλπαζαν κατά πάνω τους, και ηττήθηκε στη μάχη που ακολούθησε.

«Η Τραγουδίστρια του Συντάγματος»

Η Λίντια Ρουσλάνοβα ήταν η πιο διάσημη τραγουδίστρια του είδους που απευθυνόταν στο μέτωπο. Μετέβη στο μέτωπο με τον πρώτο θίασο καλλιτεχνών και, ξεκινώντας από τον Ιούλιο του 1941, έδωσε αμέτρητες παραστάσεις για τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού. Σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου, η Λίντια Αντρέγεβνα αγόρασε δύο συστοιχίες εκτοξευτών πυραύλων «Κατιούσα» για τον σοβιετικό στρατό· μάλιστα, σε κάθε της συναυλία ερμήνευε το ομώνυμο τραγούδι, κατόπιν αιτήματος των στρατιωτών. Ακόμη και για μια τόσο αναγν Θυμόταν ότι ένιωθε αμήχανα για την εντυπωσιακή σκηνική της αμφίεση μπροστά σε στρατιώτες εξαντλημένους από τον πόλεμο, ενώ αργότερα ξαφνιάστηκε από τον βρυχηθμό του πυροβολικού. Η Ρουσλάνοβα παρατήρησε ότι οι στρατιώτες δεν κουνήθηκαν καθόλου —ούτε στις εκρήξεις ούτε στον θόρυβο των γερμανικών αεροπλάνων: «Άκουγαν ακριβώς όπως θα άκουγαν στην Αίθουσα των Κιόνων». Αποφάσισε τότε ότι ούτε εκείνη θα έψαχνε για κάλυψη ούτε θα διέκοπτε τη συναυλία.

Σε μια περίπτωση, η εμφάνιση της Λίντια Ρουσλάνοβα διήρκεσε τρεις ολόκληρες ώρες, διάστημα κατά το οποίο σταμάτησε ο γερμανικός βομβαρδισμός των σοβιετικών στρατευμάτων. Το αν επρόκειτο για θαύμα ή σύμπτωση παραμένει άγνωστο, αλλά μετά από αυτό το αξιοσημείωτο γεγονός, τιμήθηκε με το Παράσημο του Ερυθρού Αστέρα. Οι στρατιώτες άρχισαν να αποκαλούν τη Ρουσλάνοβα «Η Τραγουδίστρια του Συντάγματος». Την άνοιξη του 1945, έφτασε στο Βερολίνο, όπου οι μάχες βρίσκονταν ακόμη σε εξέλιξη. Κατά τη διάρκεια μιας ανταλλαγής πυρών, ένας αξιωματικός της ζήτησε να σκύψει για να προστατευτεί από τα εχθρικά πυρά· η τραγουδίστρια απάντησε: «Από πότε υποκλίνεται το ρωσικό τραγούδι μπροστά στον εχθρό;». Στις 2 Μαΐου 1945, η Ρουσλάνοβα έδωσε συναυλία με ένα συγκρότημα Κοζάκων ακριβώς δίπλα στα τείχη του Ράιχσταγκ. Ερμήνευσε αρκετές φορές το αγαπημένο τραγούδι των στρατιωτών, το «Valenki» — ένα τραγούδι που, όπως έλεγε η ίδια, «βάδισε μέχρι το Βερολίνο». Η συναυλία κράτησε μέχρι αργά τη νύχτα. Μετά την εμφάνιση, η «Τραγουδίστρια της Πόλκα» υπέγραψε σε μία από τις κολόνες του Ράιχσταγκ, ακριβώς δίπλα στα ονόματα των στρατιωτών που την είχαν ακούσει.